புலிப் பூச்சாண்டி

நம்புங்கள் நாளை தமிழீழம் மலரும் என்றார்கள் எந்த நாளை என்று இறுதி வரை அவர்களும் சொல்லவில்லை, அதை நம்பப் பண்ணியே அப்பாவி மக்களிடம் கிட்டத்தட்ட 11000 நாட்கள் சோறும், நீரும், இரத்தமும், சதையும், கள்ளும்,புல்லும் அவர் வீட்டுக் கதவு,ஜன்னல்,கூரைகளையும் பிடுங்கித் தின்று ஏப்பம் விட்டு இப்போது நீட்டப்பட்டிருக்கும் இராணுவத் துப்பாக்கிகள் முன், மூடப்பட்டிருக்கும் வேலி முகாம்களுக்குள் முடங்கிக் கிடக்கிறார்கள்.

இனிமேலும் அவர்களிடம் போய் தமிழீழம் எனும் புலியின் பூச்சாண்டியைக் காட்ட முனைந்தால் அது மக்கள் சக்தியாலேயே முறியடுக்கப்படும் என்பது புலிப் பூச்சாண்டி வீரர்கள் நன்கறிந்த விடயம்.

எனவே, அந்த மக்கள் என்ன பாடு பட்டாலும் தற்போதைக்கு அதைப் பற்றி எந்தக் கவலையும் இல்லாமல் வெளிநாடு வாழ் மக்களுக்காக அந்தரத்தில் ஒரு தமிழீழம் காட்டி இவர்களிடம் இன்னும் என்னவெல்லாம் கறக்க முடியுமோ அதையெல்லாம் கறந்து விடலாம் என்று புலிகளின் சட்ட வல்லுனர்கள் திட்டம் போடுகிறார்கள்.

ஒன்றுக்கும் இல்லாமல் அழிந்து போன கடந்த மூன்று தசாப்தங்களில் சராசரியாக மூன்று தலைமுறை தெரு நாய்கள் கூட தம் வாழ்க்கையை இயற்கையாக வாழ்ந்து முடித்திருக்கும், ஆனால் பல தலைமுறையினரைக் கண்ட ஒரு மனித உயிர் தானும் பாதுகாக்கப்படவில்லை.

மக்களை பலி கொடுத்து விட்டு, அவர்களைக் காப்பாற்றுவதற்குப் போராடியதாக அவர்களும் அதே மக்களைப் பலியெடுத்துவிட்டு அவர்களை விடுவிப்பதற்காக இவர்களும் என்று மாறி மாறி வீரம் பேசிய புலியும், புலிப் பிரசன்னத்தை வைத்து அரசியல் பண்ணிய பேரினவாத அரசும் இரண்டும் ஒன்றாகவே முடிவுக்க வந்திருக்கிறது.

எனவே, மக்கள் புதியதொரு வாழ்க்கையை நோக்கி இப்போதுதான் மூச்சு விட ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள்.

சுதந்திரத்தின் பின் வந்த காலத்தில் பேரினவாதம் தலை தூக்கியதால் ஆயுதம் ஏந்தும் தேவை வந்தது என்று இடையில் நாசமாய் போன 30 வருடங்களை மறைத்து விட்டு தத்துவம் பேசும் ருத்திரகுமார் ஆயுதத்தை தூக்கியதற்கு அந்தக் காலத்தை நியாயங் கற்பிப்பதானால், இனிமேல் ஆயுதம் தேவையில்லை என்று முடிவெடுத்த பின்னர் ஜனநாயக ரீதியாக அந்த மக்களுக்காகப் போராடுவதுதான் சிறந்த தெரிவென்று மக்களை அணி திரட்ட முன் வந்திருக்க வேண்டும்.

அன்றைய காலத்திற்கும் இன்றைய காலத்திற்கும் இருக்கும் ஒரே ஒற்றுமை சிங்கள அரசாங்கம் என்பதைத் தவிர மிகப் பெரிய நடைமுறை வித்தியாசத்தை மக்கள் இனிமேல் தான் அறிந்துகொள்ளப் போகிறார்கள்.

அவ்வாறு அறிந்து கொள்ளும் போது அவர்கள் மனம் மாறி விடுவார்கள் என்கிற பயம் மேலோங்கியிருப்பதனால் இப்போதிருந்தே பழைய பூச்சாண்டிக்குப் புதிய முகம் கொடுத்து ஆனால் மக்கள் இல்லாத நாட்டுக்கு அரசாங்கம் அமைத்து, அதற்கு உலக அளவில் பாராளுமன்றம், சனாதிபதி, பிரதமர், சபாநாயகர், மந்திரிகள் என்று பூச்சாண்டி காட்டிப் பார்க்க ஆசைப்படுகிறார்கள்.

இது என்றாவது ஒரு நாள் தமிழீழ அரசு அமையும், அந்தத் தமிழீழ அரசில் நானும் ஒரு பதவியில் இருப்பேன் என்று கனவு கொண்டிருந்த யாருக்கோ பிடித்திருக்கும் முழு வியாதி மாத்திரமல்ல, சொத்துப் பங்கீடு ஒரு முகப்படுத்துவதற்கான நடவடிக்கையுமாகும் என்பது ஓரளவுக்குப் பரகசியமான விடயமாகும்.

எந்தவொரு நாட்டின் அரசும், அரசாகச் செயற்பட வேண்டுமென்றால் முதலில் அவர்களுக்கு ஏதாவது ஒரு வழியில் வருமானம் வர வேண்டும், அந்த வருமானத்தைக் கொண்டுவரக்கூடிய வளங்கள் இருக்க வேண்டும், அந்த வளங்களைப் பயன்படுத்தக்கூடிய மனிதர்கள் இருக்க வேண்டும், அவர்கள் உழைப்பு உருவாக வேண்டும், அந்த உழைப்பிலிருந்து மீண்டும் தன் கட்டுமானத்தைச் செயற்படுத்திக்கொள்ள அரசுக்கு வரி செலுத்தத் தேவைப்படும், அந்த வரி அதாவது மக்கள் பணத்திலிருந்தே மக்களுக்குத் தேவையான அரசையும் அத்தியாவசியத் தேவையையும் மீண்டும் மக்களுக்கு நிர்வகித்து வழங்க வேண்டும், அதிலிருந்து சமூகத்தை வழி நடத்தி உலகோடு ஒன்றிணைந்து மேம்பாடுகளைக் காண வேண்டும், அபிவிருத்தியைக் காண வேண்டும், தன் நிறைவைக் காண வேண்டும் என்று மிக அடிப்படையில் ஒவ்வொரு வறிய நாட்டிற்கும் நிலமிருக்கும் போதும் இருக்கும் சுமைகள் பல வகைப்படும்.

இப்படி எதுவுமே இல்லாமல், நிலமே இல்லாமல், மக்களே இல்லாமல் அரசாங்கம் அமைத்து அழகு பார்க்க நினைக்கும் இந்தப் பூச்சாண்டி வீரர்களைப் பொறுத்தவரை அவர்களின் நோக்கம் ஒரு இடத்தில் குவிக்கப்படும், அதாவது தமது அரசாங்கத்தைச் செயற்படுத்துவதற்குத் தேவையான நிதியைத் திரட்டுதல் என்பதாகும்.

இதற்கு பழைய புலிப் பூச்சாண்டி இலக்கணப்படி “நன்கொடை” என்று பெயர் சூட்டி ஆரம்பிப்பார்கள்.

மக்கள் அபிலாஷை என்பது என்ன? தமிழின ஒற்றுமை என்றால் என்ன? அவர்களை ஒன்றிணைப்பது எப்படி? கருத்து வேற்றுமைகளால் தம்மாலேயே துரோகிகளாக்கப்பட்ட அதே மக்களின் அபிப்பிராயங்கள் என்ன? அவர்கள் யாரும் இல்லாமல் , நாட்டில் அதாவது இலங்கை மண்ணில் இருக்கும் தமிழ் மக்களுக்கும் இல்லாமல் யாருக்காக அரசு தேவை? அந்த அரசு தேவை எனும் முடிவும், அதன் பிரதிநிதிகளும் யாரால் தேர்ந்ததெடுக்கப்படுவார்கள்? அப்படி மக்கள் இல்லாமல் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் மந்திரி சபைக்கு ஆள் தேர்ந்தெடுக்கும் அதிகாரத்தை பத்மநாதனுக்கு யார் வழங்கினார்கள்? ருத்திர குமாருக்கு யார் கொடுத்தார்கள்? என்றெல்லாம் கேள்வி கேட்காமல் இன்டர்நெட்டில் ஆரம்பத்திலும், பின்னர் பழைய பாசாங்கின் படி ஊர் அமைப்புகள், கோயில்கள், வானொலிகள், வியாபாரங்கள் என்று எதிர்காலத்தில் இவர்கள் கை வைக்கப்போகும் இடங்களிலும் அந்த நாள் கணக்குப் படி தீவிர புலி ஆதரவாளர்கள் எஞ்சியிருந்தாலன்றி வேறு வகையில் இந்த நிதிப் பசியுள்ள அரசுக்கு வரவு செலவுத் திட்டமே இருக்காது.

அப்படித்தான் இந்தப் பூச்சாண்டிக்கு யாரும் உதவுதானால் கூட, அந்த உதவி செய்பவர்கள் முன்னர் போன்று “ஒருங்கமைப்பாளர்” பதவிக்காக எல்லாம் செய்ய மாட்டார்கள், மாறாக “கவர்னர்”, “மாவட்டச் செயலாளர்”,”ஆட்சியாளர்”, “முதலமைச்சர்”, “பிரதம மந்திரி” என்று பெரிய பெரிய பதவிப் பெயர்களைத் தான் எதிர்பார்ப்பார்கள்.

பிரிகேடியர், மேஜர், கேணல், மாவீரன், மா மனிதன், தேசத்தின் குரல் என்றெல்லாம் வித்தியாசம் வித்தியாசமாக பட்டமளிப்பு செய்வதில் கில்லாடியான புலிப் பூச்சாண்டிகளுக்கு இதுவெல்லாம் ஒரு பிரச்சினையாகவே இருக்காது.

இவர்களுக்கெல்லாம் இப்படியான பதவிகளை வழங்கிவிட்டு, உலகமே எதிர்பார்க்காத வகையில் அகராதியிலிருந்து தேடிப்பிடித்து தலைமைப் பதவிகளுக்கு வேறு பெயர்களை சூட்டிக்கொள்வார்கள்.

பெயர் சூட்டல், பட்டமளித்தல் எல்லாம் எப்படிப் போனாலும் தலைமை நிலையில் உள்ளவர்கள் தமது அரசாங்கத்தை நடத்துவதற்கு “நன்கொடை” வந்து சேர்கிறதா என்பதில் மட்டும் மிகக் கவனமாக இருப்பார்கள்.

பிரபாகரன் இருக்கும் போதே பினாமிப் பெயர்களில் சொத்துக்களைக் குவித்துக் கொண்டவர்களுக்கு இப்போது மட்டும் இதுவெல்லாம் ஒரு பிரச்சினையாகுமா? தொண்டர்களை தொண்டை கிழிய கத்த விட்டு அவர்கள் வங்கிக் கணக்குகளில் இருந்து தமக்கு வருமானம் வந்தால் போதும் என்று தலைவர்கள் இன்னும் ஒரு பத்து வருடங்களுக்காவது தமது வீடுகளை விட்டு வெளியே வராமல் இருந்தாலும் இருப்பார்கள்.

அரசென்றால் ஜனநாயகம் வேண்டும், அது இலங்கை அரசிடம் இல்லையென்று தானே கொடி பிடித்தீர்கள்? சரி, நாடு கடந்த அளவிலாவது உங்களால் ஜனநாயகத்தை நிலை மாட்ட முடியுமா?

1. ஒவ்வொரு மனிதருக்கும் கருத்து ரீதியாக உங்களை ஆதரிக்கவும், எதிர்க்கவும் முழு உரிமை இருக்கிறது என்பதை நீங்கள் ஒத்துக் கொள்வீர்களா?

2.உங்கள் அமைப்புக்கு, உங்களுக்கெல்லாம் தனிப்பட்ட ரீதியில் எவ்வளவு சொத்து இருக்கிறது என்பதையெல்லாம தெள்ளத் தெளிவாக பட்டியலிட்டு விட்டு மக்களிடம் நிதி திரட்டச் செல்வீர்களா?

3. மக்களைப் பிரதிநிதித்துவம் செய்தல் என்பது மக்களால் விரும்பப்பட்டு அந்த மக்களால் தெரிவு செய்யப்படும் பிரதிநிதிகளாக இருக்க வேண்டும், எனவே அவ்வாறான வழி வகையைச் செய்து மக்களால் விரும்பப்படும் யாராக இருந்தாலும், அது புலி எதிர்ப்பாளராக இருந்தாலும் அவரைத் தலைவராக்குவீர்களா?

4.எந்த மக்களுக்காக இனியொரு நாடு கடந்த அரசு தேவையென்பதை கேட்டறியத்தான் நீங்கள் தவறினும், நாட்டில் இருக்கும் மக்களுக்காக அதுவும் உங்கள் அமைப்பாலேயே நாசமாக்கப்பட்ட அவர்கள் வாழ்வு மேம்பாட்டுக்காக உங்களால் என்ன செய்ய முடியும் என்று விபரிப்பீர்களா?

5. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக இப்போது, இந்த சூழ்நிலையிலும் தமிழ் மக்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் அல்லது ஆகக்குறைந்தது அவர்களுக்காக ஒரு வார்த்தை தானும் கதைக்கும் தகுதியை அதுவும் புலியின் உறுப்பினர்களான நீங்கள் எந்த வகையில் பெற்றுக் கொள்கிறீர்கள் என்று விளக்கமளிப்பீர்களா?

6. நாட்டில், அதாவது இலங்கையில் வாழும் தமிழ் மக்களின் சரி வேண்டாம் வடக்கு வாழ் மக்கள், அதுவும் வேண்டாம் வன்னி வாழ் மக்களின் பிரதிநிதிகளாக 30 வருடத்தில் நீங்கள் செய்ததெல்லாம் போக இப்போது புலத்தில் வாழும் மக்களின் அவர்கள் வாழும் நாடுகளின் அரசோடு சட்டங்களோடு அவர்களுக்கு இருக்கும் தொடர்பினை உறவினை எந்த வகையில் நீங்கள் அறுவடை செய்யப்கோகிறீர்கள் என்பதை முன் கூட்டியே உங்களால் சொல்ல முடியுமா?

7. எல்லாம் வேண்டாம், நாம் குற்றஞ்சாட்டுவது போன்று நிதி திரட்டி வயிறு வளர்ப்பதற்காக நீங்கள் வரவில்லை, மக்களின் தொண்டர்களாகத்தான் வந்து வழி நடத்தப் பார்க்கிறீர்கள் என்றால் ஆகக்குறைந்தது, உங்கள் நாடு கடந்த திட்டத்திற்கு எந்தத் தமிழரும் ஒரு நயா பைசா தரத் தேவையில்லை என்று பகிரங்கமாக ஒரு அறிக்கை வெளியிடுவீர்களா?

8. வெளியில் தலை காட்ட முடியாத பத்மநாதன் மற்றும் இருப்பார்களோ இல்லையோ என்று தெரியாத புதுப்புது மனிதர்களின் பெயர்களை முன் வைத்து மடையன் பிரபாகரனுக்குப் பின்னாலான புதிய புத்திசாலிப் புலிகள் என்று தானே உங்களை சொல்கிறீர்கள், அப்படித்தான் ஆனாலும் கூட எந்தக் காலத்திலும் நீங்கள் யாரும் மக்கள் முன் வரப்போவதில்லை ? வெறும் அறிக்கைகள் இன்டர்நெட் பிரச்சாரங்கள் தான் நடக்கப் போகிறது, அதற்கு தமிழ்த் தேசிய உணர்வுள்ள உங்கள் ஒவ்வொருவரின் நேரம் மட்டுமே பிரதான முதலீடு, நாட்டு நிதி, அரச நிதி, இறுதிப் போர் நிதி, வளர்ச்சி நிதியென்றெல்லாம் வியாபாரிகளை, கடுமையான உழைப்பாளிகளை, மாணவர்களையெல்லாம் கசக்கிப் பிழியும் அவசியம் இல்லை தானே? அவர்கள் உணர்வு மேலாங்கி ஒன்றிணைந்தால் அதையே முதலீடாகப் பயன்படுத்திக்கொண்டாலும், அவர்கள் பணம் தான் உங்கள் நோக்கம் என்பதை மறுத்துரைத்து, அதையே செயற்படுத்தவும் உங்களால் முடியுமா?

தமிழினத்தில் புத்திசாலிகள் என்றால் அது நீங்கள் தான், மக்களின் பிரதிநிதிகள் என்றால் அது புலி எனும் அமைப்பைச் சேர்ந்தவர்கள் தான் என்று நீங்களாகவே கையில் எடுத்திருக்கும் அதிகாரத்தை காகித அளவில் உபயோகித்து இரண்டாந்தர மூன்றாந்தர அரசியல் உலகத்திற்குள் உங்களால் அதுவும் ஒரு சில காலத்துக்கு நுழைய முடியுமே தவிர தொலை தூரம் பயணிக்க முடியாது, அப்படிப் பயணிப்பதாயின் புலி எனும் போர்வை இருக்கவே இருக்கக்கூடாது எனும் உண்மையை மற்றவர்களை விட நீங்கள் தான் அறிவீர்கள், அப்படியிருந்தும் இந்தப் போர்வைக்குள் இருந்து “எதையோ” சாதிக்க எஞ்சியிருக்கும் உங்கள் வங்குரோத்துக் கொள்கை வாதிகள் எதையாவது திட்டமிடுகிறீர்கள் என்றால் அது முழுக்க முழுக்க உங்கள் நலன் சார்ந்ததாக இருக்குமேயொழிய மக்கள் நலன் சார்ந்ததாக இருக்கப் போவதில்லை என்பது சிறு பிள்ளைக்கும் தெரிந்த விடயம். அதை மறைக்க எந்த வானொலியில் புற நிலை அரசுக்கும் நாடு கடந்த அரசுக்கும் இடையில் என்ன வித்தியாசம் என்று நீங்கள் செவ்விகளைத் திட்டமிட்டு வழங்கி அதைப் பெருமையாகப் பேசி வந்தாலும்,ஈழ மக்களுக்கு உண்மையில் ஒரு தமிழீழம் வேண்டுமென்றால் அது நாடு கடத்தப்பட வேண்டியதன் அவசியத்தை நீங்கள் விளக்கத் தவறுவது ஏன்? அதன் பின் கிடப்பில் கிடக்கும் நீங்களே உருவாக்கிக் கொடுத்த அழிவினை உணர்ந்து விட்டு விலக மறுப்பதேன்?

தலைமையையும், தலைவிதியையும் மக்களுக்குத் திணித்தே ஆக வேண்டும் என்று கங்கணம் கட்டியிருக்கும் புலிப் பூச்சாண்டிகள், ஆகக் குறைந்தது உலக அரசியலைப் புரிந்து கொள்ள மறுப்பதும், தமது ஆதரவாளர்களாக இப்போதும் இருப்பவர்கள் மற்றும் எதிர்காலத்தில் திணித்துப் பணித்துப் பெற்றுக்கொள்ளக் கூடியர்வகளிடமும் உண்மையை விளங்கிக் கொள்ளும் “அறிவு” மாத்திரம் இருக்கக்கூடாது என்பதற்காக அவர்களுக்காகவே மிகக் கச்சிதமாக சொற்களைத் தேடிப்பிடித்து விளக்கமளித்து வருகிறார்கள்.

இப்போதும் கூட பதவி,பணம்,அதிகாரம் என்கிற வட்டத்திற்குள் இருந்து கொண்டு முன்னால் சென்றோரையும் பின்னால் வருவோரையும் தூற்றிக்கொண்டு இன் நாளில் இருப்போர் தான் உத்தமர் என்று புதுப் பூச்சாண்டியுடன் கிளம்பினாலும் எப்போதும் இவர்கள் ஒரு விடயத்தில் மிக அவதானமாக இருப்பார்கள்.

அதுதான், தம்மைத் தவிர தமிழினத்தில் வேறு புத்திசாலிகளே இல்லையென்கிற தோற்றப்பாட்டை உருவாக்கி அதன் மூலம் சித்தார்ந்த அடிமைகளை சமூகத்தில் உருவாக்குவது.

இன்றளவும் புலியை நம்பிய தீவிர பக்தர்களுக்கு இருக்கும் முதற் பிரச்சினையே தம் சித்தார்ந்த சாமியார்கள் வித்தைக்காரர்கள் தம்மையெல்லாம் இப்படி உசுப்பேத்தி விட்டு கூண்டோடு அழிந்து போன கதையை நம்புவதா இல்லையா என்பதுதான்.

அந்த அளவுக்கு மந்தைகளாக அவர்களை வைத்துப் பரிபாலித்த மகா கெட்டிக்காரர்கள் அல்லவா இவர்கள்? நாட்டில் இருந்தவர்களைக் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்தவர்கள் கூண்டோடு கைலாசம் போய் விட்டார்கள், வெளியிலிருப்பவர்களைக் கையாண்டவர்கள் அத்தனை பேரும் தான் உயிருடன் இருக்கிறார்களே? எனவே தம் பழைய சித்தார்ந்தத்தைப் புதிய வடிவில் வெளியிட்டு மீண்டும் ஒரு முட்டாள்ச் சமூகத்தை தம் கட்டுப்பாட்டிற்குள் வைத்து, தம் விரல் யாருக்கெதிராக நீண்டாலும் அவர் எதிரி, அவர்கள் கைகள் யாருடைய தோள்களில் விழுந்தாலும் அவர்கள் தோழர்கள் என்று தமக்குப் பின்னால் “ஆமாம் சாமி” போடும் ஒரு கூட்டத்தை எப்போதும் வைத்திருந்தாலேயே அவர்கள் “பிழைப்பு” தங்கு தடையின்றிச் செல்லும்.

எனவே அவர்களும் தம் பூச்சாண்டியைத் தொடர்கிறார்கள், 30 வருடங்களாகப் பழகிப்போன இந்த வருமான வழியை அவ்வளவு இலகுவாக விட்டு விட மனம் வருமா? சாதாரணமாக ஒரு நல்ல வேலையில் இரண்டு மாதங்கள் இருந்தாலே அந்த வேலையை விட மனம் வராது, இவர்களும் உட்கார்ந்த இடத்தில் இருந்து முப்பது வருடங்களாக ஏப்பம் விட்டுப் பழகி விட்டார்கள், எப்படி விட முடியும்?

மக்களுக்காகப் போராடும் நோக்கம் உள்ள யாரிடமும், எந்த அமைப்பிடமும் முதலில் சித்தத் தெளிவு இருக்கும். எது நடக்கும் எது நடக்காது? எது சாத்தியம் எது சாத்தியமாகாது என்பது தொடர்பான நல்ல விளக்கம் இருக்கும். உரிமைகள் என்றால் என்ன என்கிற விளக்கம் இல்லாமல் உரிமைப்போராட்டமும், உணர்வு எனும் பெயரில் பிரிவினை வாதமும் எந்த அளவு மக்கள் மேம்பாட்டுக்குத் தேவை என்பது தொடர்பான தொலை நோக்குடனான திட்டங்கள் இருக்கும்.

இது எதுவுமே இல்லாமல், இதிலிருந்து ஆரம்பிப்போம் இதிலிருந்து ஆரம்பிப்போம் என்று கூறிக்கொண்டிருப்பவர்கள் எதில் சென்று முடிவார்கள் என்பதற்கு உலக வரலாற்றிலேயே தலை சிறந்த உதாரணம் பிரபாகரனின் கேவலமான முடிவும் அவர் சார்ந்த இயக்கத்தின் கோழைத்தனமாக அழிவுமாகும்.

விழித்துக்கொள்வதும் தம் வழியைத் தம் அறிவு கொண்டு தெரிந்தெடுப்பதும் அவரவர் உரிமை மாத்திரமல்ல இன்றைய நிலையில் இலங்கைத் தமிழர்களின் கடமையுமாகும் !

அறிவுடன்

Read more...

பிரபாகரனே அத்தனைக்கும் காரணம்!

சொல்வது நாமல்ல, தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் உத்தியோகபூர்வ தமிழ் இணையம் ( புதினம் ).

எழுதியதும் நாமல்ல, நடேசன்,பாலசிங்கம்,தமிழ்ச் செல்வன் மற்றும் இன்ன பிற புலி முக்கியஸ்தர்களின் நெருங்கிய சகா “வழுதி”.

வழுதி இப்போது கிளப்பும் இந்தப் புழுதியை தமிழினத்தின் மீது அக்கறை கொண்டவர்கள் எப்போதே கிளப்பியிருந்தார்கள், என்ன செய்ய? ஏற்றுக்கொள்ளத்தான் அவர்களுக்கு மனம் இருக்கவில்லை.

இப்போது காலங் கடந்து விட்டது, இதைத் தான் கண் கெட்ட பின்னர் சூரிய நமஸ்காரம் என்றும் சொல்வது.

“புலித் தலைவர் சாகடிக்கப்பட்டார்” என்று மே 18 அன்றே முழு உலகமும் ஏற்றுக்கொண்டாலும், எஞ்சியிருந்த புலி முக்கியஸ்தர்களுக்கு அதை வெளிப்படையாக ஒத்துக்கொள்வதற்கு ஏறத்தாழ ஒரு மாதம் தேவைப்பட்டது.

இருக்கிறார், இல்லை எனும் சந்தேகத்தை வைத்து நெடுமாறன்,சீமான் வகையறாக்கள் காசு பார்த்துக்கொண்டிருக்க, யார் வீட்டுத் தோட்டத்தில் யார் பழந் திண்பது என்று சுதாரித்துக்கொண்ட புலிப்படை இனியும் இதை வைத்து வியாபாரம் செய்ய முடியாது என்பதை உணர்ந்து தம் தலைவர் மண்டை உடைத்து கொல்லப்பட்ட உலகறிந்த “பரகசியத்தை” உத்தியோகபூர்வமாக வழுதி வழியாக வெளியிட்டு புழுதியைக் கிளப்பியிருந்தது.

கிளப்பிய புழுதியில் சாட்டோடு சாட்டாக தமிழ்ச்செல்வனை சாடி அவரையும் ஏறக்குறைய “துரோகி” நிலையில் வைத்து புதினம் அழகு பார்த்த போது, இவர்களின் காட்டு மிராண்டித்தனத்தை “தமிழ்ச்செல்வனுமா துரோகி?” என்று தலைப்பிட்டு நாமும் ஒரு பதிவை மேற்கொண்டிருந்தோம்.

வழுதி கிளப்பிய புழுதியில் முத்துக்குளிக்கப் புறப்பட்ட சில தீவிர புலி ஆதரவாளர்கள், தம் தலைவன் இறந்த கதையை மறைப்பதோடு மட்டும் நின்று விடாமல், மறக்காமல் வழுதியின் பின்புலம், முன் புலம் அவரது கடந்த காலம், நிகழ் காலத்தையெல்லாம் ஆராய்ந்து அவருக்கும் “துரோகி” விலை போனவன், ஏமாற்றுக்காரன், புலித் தலைமையினால் தண்டிக்கப்பட்டு நாடு கடத்தப்பட்ட கோபத்திற்காக பழி வாங்குகிறான் என்றெல்லாம் வீர காவியங்களை பதிவிலிட்டார்கள்.

தன் வினை தன்னைச் சுடும்

தாம் வளர்த்தெடுத்த பட்டம் சூட்டும் கலாச்சாரம் தம்மையே சுடுவதை முதன் முறையாக உணர்ந்துகொண்டிருக்கும் புலியின் உயர் மட்டத் தலைவர்கள் கடந்த காலங்களில் தாம் விட்ட தவறுகளை அலச முன் வந்திருப்பது பாராட்டத்தக்க விடயமாக இருப்பினும், அலசலின் போது தாம் தப்பினாலும் வேறு யாரையாவது சாடியே ஆக வேண்டும் எனும் நிலையில் இந்தத் தடவை தேர்ந்தெடுத்திருப்பது அவர்களின் அதி மேதகு தேசியத் தலைவர் பிரபாகரனையாகும்.

பிரபாகரன் தான் தடை

அவர் மட்டும் அசைந்து கொடுத்திருந்தால் அத்தனையும் நடந்திருக்கும் எனும் தொனியில் வழுதியின் பிரச்சார விளக்கம் அமைந்திருப்பதானது பல உண்மைச் செய்திகளையும் சந்தர்ப்பவாதப் புலிகளின் முகங்களையும் தோலுரித்துக் காட்டுகிறது.

தமது மக்களுக்குத் தேவை விடுதலை என்பதை நன்குணர்ந்த தலைவராக பாலசிங்கம் இருந்திருந்ததையும் அவரை விரும்பாத பலர் அங்கிருந்தார்கள் என்பதையும் அதுவும் தமிழ்ச் செல்வனே இருந்தார் என்பதையும் வழுதி வலிந்துரைத்தாலும், தமிழ்ச் செல்வனைப் பேச வைப்பதெல்லாம் தலைவர் என்னும் அவர்களின் முன்னாள் விளக்கங்களை அடிப்படையாக வைத்துப் பார்க்கும் போது பிரபாகரனுக்கும் பாலசிங்கத்திற்கும் இடையில் பாரிய சிந்தனை இடைவெளி இருந்திருப்பது புலப்படுகிறது.

எரிக் சொல்ஹைமிடம் தன் இறுதி நேரத்தில் பாலசிங்கம் : “பல்லாயிரக்கணக்கில சனங்கள் சாகப் போகுது, எரிக்; எடுக்கப்பட்ட முடிவுகளுக்கு அப்பால் அந்தப் போராளிகள் ஒவ்வொருத்தரும் தமது மக்களின் விடுதலைக்காகப் போராட வந்த தூய உள்ளங்கள். அவங்களைக் காப்பற்ற நான் உயிரோட இருக்கமாட்டன்; என்ன செய்தாவது அந்த உயிர்களைக் காப்பற்றுங்கோ” என்று கேட்டுக் கொண்டாராம்.

இங்கே எடுக்கப்பட்ட முடிவுகள் என்று அவர் விளித்திருப்பது தன்னையும் தன் பேச்சையும் நம்பாமல் வன்னிக் காட்டிற்குள்ளிருந்து உலகத்தை ஆள நினைக்கும் பிரபாகரனின் முட்டாள்த் தனத்தைத்தான் என்பது தெளிவாகிறது.

தானும் சேர்ந்து ஊட்டி, குடித்து வளர்த்த புலிச் சித்தார்ந்தத்தினை நம்பி ஏமாந்து பல்லாயிரக்கணக்கான உயிர்கள் அநியாயமாகப் பலியாகியதே எனும் ஏக்கமும் அவரிடம் காணப்பட்டிருக்கிறது எனும் வழுதியின் கூற்று உண்மையாக இருந்தால் பாலசிங்கத்துக்கு கடைசி நேரத்திலாவது மேல் மாடியில் சரக்கு முளைத்திருக்கும் என்று ஏற்றுக்கொள்ளலாம்.

ஆனாலும், இந்த மேல்மாடியை காலியாக்கி வைத்துக் கொண்டு தானே ஈழ உணர்வு எனும் விளையாட்டிற்கு இவர் விளக்கமளிப்பதும், அதற்குத் தொண்டர்கள் கூடி விசிலடிப்பதுமாக மாவீரர் களியாட்டத்தை அதுவும் இவரே பிரதம பேச்சாளராக, விருந்தாளியாக இருந்து காலா காலம் அரங்கேற்றினார்? அது எதற்காக? மேல் மாடி காலியான தன் தம்பியை எதிர்த்து விட்டு தான் உயிரோடு இருக்க முடியுமா எனும் பயத்தாலா? இல்லை பிரபாகரனை எதிர்த்தால் தானும் துரோகியாக்கப்பட்டு விடுவேனே எனும் சுயநலத்தாலா?

இவையிரண்டுமே இல்லாவிடின் பிரபாகரனை வெளிநாட்டுக்காரர்களிடம் விமர்சித்து, அதற்கு தமிழ்ச்செல்வன் வாயிலாக “துரோகிப் பட்டம் பெற்று” பின்னர் வழுதியின் கூற்றுப்படியே நொந்து நொந்தே மாண்டிருக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லையே?

அப்படி அவர் இறுதி நாட்களில் வருந்தியது தான் உண்மையென்றால் கருணா போன்றவர்கள் துரோகியாக்கப்பட்ட போது பாலசிங்கம் அதை விரும்பியிருக்க மாட்டார், விரும்பியும் விரும்பாமலும் அவரும் கருணாவிற்கு எதிராகக் கருத்தக் கூறினார் என்பதையும் வைத்துப் பார்க்கும் போது, இவரும் ஏதோ ஒரு நிர்ப்பந்ததத்தில் தமிழ் மக்களை தவறாக வழி நடத்தினார், தவறான தலைமைக்குப் பயந்து சுயநலத்தோடு தம்மைப் பின்பற்றுவோர்களுக்கு “தூஷனப்” பேச்சுக்களால் தமிழீழம் காட்டி ஒட்டு மொத்த இனத்தின் உழைப்பையும் சுரண்டிய பாவிகள் பட்டியலில் அவரும் தானே தானாகச் சேர்ந்துகொள்கிறார்? இல்லை வழுதி தான் சேர்த்து விடுகிறாரா?

பாலசிங்கத்தையும்,பிரபாகரனையும் நேசிக்கும் ஒரு பக்கத்தில் இருந்து வழுதியைத் துரோகியாக்குவதா இல்லை வழுதியின் நியாயங்களில் இருந்து உண்மையில் பாலசிங்கத்தின் மேல் மாடி பிரபாகரனின் காலடியில் அடகு வைக்கப்பட்ட உண்மையை ஏற்றுக்கொள்வதா என்பதை புலி விசுவாசிகள் தான் தீர்மானிக்க வேண்டும்.

ஒரே குட்டையில் ஊறிய மட்டைகள்

நடு நிலையில் இருந்து அல்லது புலி சார்புக்கு வெளியிலிருந்து இவற்றை நோக்கினால் இவர்கள் எல்லோருமே ஒரே குட்டையில் ஊறிய மட்டைகள் என்கிற முடிவு மிக விரைவாக மேற்கொள்ளப்படக்கூடியது.

இத்தனை சித்தார்ந்தத் தெளிவிருந்த வழுதி, அதுவும் புலியின் குரலான புதினத்தில் இத்தனை ஆளுமை நிறைந்திருந்த வழுதி இவ்வளவு காலம் எங்கே போனார்? தன் அறிவுக் கண்ணை எந்த அடுப்படியில் குளிர் காய வைத்திருந்தார் என்றும் மனித நேய விரும்பிகள் கேள்வி கேட்கலாம், அதற்கு அவரின் பதில் தலைவனை எதிர்த்து எதையும் பேச முடியாத கட்டுப்பாடான நிலை இருந்ததாக வரப்போகிறது.

அப்படியானால், உம் சொந்த மூளையையும் மனச்சாட்சியையும் தட்டிப்பறித்து உம்மை அடக்கி ஆண்ட சித்தார்ந்தம் தவறென்பதை நீர் இதுவரை சுட்டிக்காட்டாதது பாலசிங்கத்தையும் மிஞ்சிய சுய நலம் தானே?

இப்படி கேள்விகளை அடுக்கிக்கொண்டே போகும் போது, புலி எனும் போர்வையில் மக்களைப் பற்றி கொஞ்சம் கூடச் சிந்திக்காமல் வழுதியால் குற்றஞ்சாட்டப்படும் அனைத்து தலைவர்களும், புலிச் சித்தார்ந்தத்தின் தலை பிரபாகரனும் சேர்ந்து மக்களை ஏமாற்றி வந்ததைத் தவிர வேறு எதையும் செய்யவில்லை என்பது நன்கு புலப்படும்.

பாலசிங்கம், நடேசன்,வழுதி போன்றோர் நாட்டுப் பற்றுடன் மக்கள் நலன் கலந்தும் யோசித்தது உண்மையென்றால், பிரபாகரனும் அவரைச் சுற்றி அமர்ந்து கொண்ட தமிழ்ச்செல்வன் அன் கோவும் மக்கள் நலனைப் பற்றி கொஞ்சம் கூட சிந்திக்க மறுத்த மேல் மாடியில் எப்போதுமே தம் நலத்தைப் பற்றி மட்டுமே சிந்தித்த சுயநலவாதிகள் ஆவார்கள்.

அதிலும், பிரபாகரனை காப்பாற்ற வேண்டும் என்றால் பிரபாகரனைச் சுற்றியிருந்தவர்கள் அவரை சிந்திக்க விடவில்லை எனும் பழியைத் தூக்கிப்போட்டு அவர்களைத் துரோகியாக்கினால் மாத்திரமே இது சாத்தியமாகும்.

வெளிநாட்டுச் செய்திகள், தமிழீழத் தனி நாட்டுக் கோரிக்கை கை விடல் முதல் அனைத்தையும் பிரபாகரன் தவிர்ந்த ஏனைய சக்திகள் தான் கிழித்தெறிந்தன, தடையாக இருந்தன என்று பிரபாகரனைக் காப்பாற்றும் நோக்கில் புலி விசுவாசிகள் பேச முன் வருவார்களேயானால் நாம் ஏலவே பல இடங்களில் குறிப்பிட்டுக் காட்டியபடி பிரபாகரன் என்பது “தமிழீழ” வியாபாரிகளுக்கு இலாபமீட்டுக் கொடுத்த ஒரு சந்தைப்பொருள், மதிப்பிருந்த விளைபொருள் மாத்திரமே.

மற்றவர்களால் ஆட்டுவிக்கப்பட்டு, இனித் தேவையில்லை என்று வரும் போது தூக்கி வீசப்பட்ட அல்லது காட்டிக்கொடுத்துக் கொல்லப்பட்ட தலையாட்டி பொம்மைதான் அது.

இதைச் செய்தவர்கள்,செய்து கொண்டிருப்பவர்கள் தான் அன்று தமிழ்ச்செல்வனையும் காவு கொடுத்தார்கள், அது தலைவரின் ஆசியுடன் நடைபெற்றிருந்தால் தலைவர் தன்னை மிஞ்சிய சிஷ்யன் ஒருவன் வெளி நாட்டில் இருப்பதை மறந்திருக்க வேண்டும், அது தலைவருக்கும் தெரியாமல் நடந்திருந்தால் தலைவர் வெரும் தலையாட்டி பொம்மையாகவே இருந்திருக்க வேண்டும்.

எப்படிக் கூட்டிக் கழித்துப் பார்த்தாலும் தம் சொந்த நிலங்களை விட்டுச் சிதறுண்டு உலகமெல்லாம் பரந்து வாழும் ஈழத் தமிழர்களும் சரி, சொந்த நாட்டிலேயே அகதிகளாகத் தவிக்கும் ஈழத் தமிழர்களும் சரி, இவர்கள் இரு சாராரும் “தமிழீழம்” எனும் மாய மான் கொண்டு ஏமாற்றப்பட்டார்கள் என்பதே இறுதியில் நிலைக்கும் உண்மையாகும்.

அதைச் செய்வதற்கு ஒரு அமைப்பு, அதன் இருப்பில் ஒரு அரச கட்டமைப்பு, பல வெளிநாட்டு செயற்படு பொறிமுறைகள் என்று அனைத்து வகையிலும் அனைத்து மக்களும் புலியால் ஏமாற்றப் பட்டுக் கொண்டே வந்தார்கள்.

யார் தியாகி? யார் துரோகி?

நிலைமை கட்டுப்பாட்டை மீறி் தலைவர் செத்துப் போனார் என்பதை நக்குணர்ந்து கொண்டு விரக்தியடைந்திருக்கும் எஞ்சியிருக்கும் திவிர புலி ஆதரவாளர்களுக்கு இரண்டு குழப்பங்கள் இருக்கின்றன.

1. தலைவர் நமக்குக் காட்டிக்கொண்டிருந்த தமிழீழ இராணுவ பிலிம் என்ன ஆனது?

2. தலைவர் இறந்தது உண்மையென்றால் அவரைக் காப்பாற்ற முடியாது போனது எதனால்? என்று இரு பெரும் குழப்பங்களாகும்.

வெறும் இரும்புத் துண்டங்களை வாங்கிக் குவித்த தமிழீழத் தேசியத் தலைவருக்கு மனோ தைரியம் உள்ள விடுதலைப் போராளிகளை உருவாக்கவோ, அல்லது இருந்தவர்களைத் தக்க வைக்கவோ முடியாமல் போனதுதான் முதலாவது குழப்பத்திற்கான தெளிவான விடை.

அதன் உப காரணம் என்னவென்று பார்த்தால் அங்கே தலைவரின் சுயநலமும்,வங்குரோத்து புத்திசாலித்தனமும் தெளிவாக வரும். எனவே அதை தீவிர புலி ஆதரவாளர்கள் இப்போதைக்கு செய்ய மாட்டார்கள்.

இரண்டாவது காரணத்தில் தீவிர புலி ஆதரவாளர்களுக்கு நாட்டம் அதிகம் இருக்கிறது, காரணம் சூப்பர் மேன் பிரபாகரனை யாராவது காட்டிக்கொடுத்து, அருகில் இருந்து முட்டாளாக்காமல் அவர் செத்திருக்க மாட்டார் என்பது அவர்கள் அடிப்படை நம்பிக்கை.

அந்த நம்பிக்கைக்கு வலுச் சேர்க்கும் விதமாக தலைவரின் மண்டையில் பெரிய வெட்டுக் கொத்து வேறு காணப்படுகிறது, எனவே தலைவரை “இருங்கோ நாங்க காப்பாற்றுவோம் என்று சொல்லி யாரோ மாட்ட வைத்து விட்டான்” என்று முட்டிக்கொள்ளலாம்.

அதற்குக் கிடைக்கும் ஒரே இலக்கு பத்மநாதன், எனவே நம்ப வைத்துக் கழுத்தறுத்த பதமநாதன் துரோகி தான் என்று தம் நிலையைப் பலப்படுத்திக்கொள்ளலாம்.

ஆனால் பத்மநாதனை ஆதரிக்கும் வழுதி சார்ந்த புதினங்களோ யார் என்னதான் சொன்னாலும் தலைவன் தான் அடம் பிடித்தான் அவன் மேல் மாடிதான் காலியாக இருந்தது, மாறி வரும் உலகை அவதானிக்கத் தவறியது, தன் சொகுசு வாழ்க்கையை விட்டுக்கொடுக்க மறுத்தது என்று அடித்துக் கூறுகிறது.

இந்தக் கோணத்தில் பார்த்தால் பிரபாகரன் தான் அத்தனைக்கும் காரணம்.

புலியின் ஆக்கத்திற்கும் பிரபாகரன் தான் காரணம் இன்று அவர் சார்ந்த அழிவிற்கும் அவரே தான் காரணம் என்று கதையை முடித்து விட்டால் எஞ்சியிருக்கும் பத்மநாதன்கள், ருத்திர குமரர்கள் புனிதர்களாக மாறிவிடலாம்.

அப்படிப் பார்த்தால் கருணாவும் இதைத்தானே கொஞ்ச நாட்களுக்கு முன்னதாகச் சொன்னார்? பிரபாகரன் யார் பேச்சையும் கேட்பதில்லை, தேவையில்லாமல் முரண்டு பிடிப்பார் என்று அவரும் தானே சொன்னார்? அப்போ அவர் துரோகியென்றால் வழுதி,பம்நாதன்களும் துரோகிகள் தானே?

சரி, அந்த வாதத்தை எஞ்சியிருக்கும் தீவிர புலி ஆதரவாளர்களிடம் விட்டு விடலாம், இனி அடுத்து என்ன? என்று கேள்வி கேட்டால் இப்போது எஞ்சியிருக்கும் வெளிநாடு வாழ் புலிகளின் முக்கிய போராட்டம் புலியின் பெயரில் இருக்கும் சொத்துக்களுக்கான போராட்டமாகும்.

அதை நார் நாராகப் பிரித்துப் பங்கிட்டுக் கொள்ளும் வரை நாடு கடந்து தமிழீழத்தை வாழ வைப்பார்கள், அதற்காக பல தலைவர்கள், புத்திஜீவிகள் என்ற பெயரில் மீண்டும் மீண்டும் பாலசிங்கத்தின் பாசையில் மேல்மாடி காலியானவர்கள் வந்துகொண்டிருப்பார்கள்.

மக்களின் மேல்மாடியில் தமிழீழப் பனி மேகத்தை இறக்கி வைத்து விட்டு இவர்கள் 200 கி.மீ வேகத்தில் மாட்டு வண்டியில் பயணம் மேற்கொள்வார்கள்.

இது என்ன கூத்து என்று யாரும் கேள்வி கேட்க முன்னராகவே தலைவர் எல்லாவற்றையும் ஈசனோடு வானலோகத்தில் இருந்து பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார், தமிழீழம் கிடைத்ததுமே உடனடியாக விசா எடுத்து நெடுமாறனிடம் சொல்லி ஒரு தனி விமானத்தில் ஏறி வை.கோ வின் ஆதரவோடு பயணித்து சீமான் விட்டு முற்றத்தில் தரையிறங்குவார், அதைப் பாரதிராசா மறக்காமல் படம் எடுப்பார் என்று மெகா சீரியலை அவிழ்த்து விட்டுவிடுவார்கள்.

இன்டர்நெட் புலிகளும் தேனிசைச் செல்லப்பாவை வைத்து புலி வரும் புலி வரும் என்றொரு வீரப் பாடலையும் நம்புங்கள் தமிழீழம் நாளை பிறக்கும் என்று ரீமிக்ஸ் பாடலொன்றையும் வெளியிடுவார்கள்.

ஒரு மறு மலர்ச்சிக்காக வேண்டுமானால் புலிக்கொடியை 3டியில் வடிவமைத்து தம் இணையங்களுக்கு புதிய நிறமும் தீட்டி புதுப் படம் ஓட்டலாம், ஆனால் சரக்கென்னவோ பழைய சரக்காகவே இருக்கும்.

கருமம் இந்த நேரத்தில் ஒரு புரட்சிக் கவிதை எழுத ரத்தினதுரையும் இல்லை அவர் இப்போது சிங்களக் கவிதை எழுதப் பழகிக்கொண்டிருப்பார், ஏனெனில் தான் சார்ந்த சித்தார்ந்தம் மக்களுக்கு எதைக் கொடுக்க முடியும் என்று தெரிந்தும் தன் சுய இருப்பை தமிழீழத்தின் தேசிய கவிஞராக இருப்பதற்குத் தானே அவரும் எழுதினார், இப்போது தமிழீழமும் இல்லை அதற்காகக் போராடப் போய் அநியாயமாக உயிரிழந்த ஆயிரக்கணக்கான உயிர்கள் தவிர இருப்பர்வகள் எல்லோரும் ஒரே மட்டையில் ஊறிய குட்டைகளாக இப்போது யாரை யார் முந்திக்கொண்டு துரோகியாக்குவது என்று அலைகிறார்கள், இதில் இனி அவருக்கு என்ன வேலையிருக்கிறது? நிம்மதியாக மஹிந்தவை கவர்ந்துகொள்ள சிங்களக் கவிதைகள் எழுதிப் பழகட்டும்.

கறை படியாத கைகள் எனும் நினைப்பில் காவு கொடுக்கப்பட்ட உயிர்கள் தான் தம் தலைவனை தவறாக வழி நடத்தியது என்று மட்டுந்தான் சொல்வார்கள் என்று பார்த்தால் அந்த மூளை கெட்ட பிரபாகரன் மட்டும் இல்லாமல் இருந்திருந்தால் புலியின் போக்கு எங்கேயே இருந்திருக்கும் எனும் தொனியில் புலியின் இக்கால முக்கியஸ்தர்கள் புளுடா விடுகிறார்கள்.

பிரபாகரன் இல்லாமலிருந்திருந்தால் புலி எனும் அமைப்பும் தான் இருந்திருக்காது, நீங்களும் தான் இருந்திருக்க மாட்டீர்கள். எனவே பிரபாகரன் அழிந்த உண்மையை ஏற்றுக்கொண்டதன் பின்னும் உங்களுக்கு மக்கள் முன் வந்து நியாயங் கற்பிக்கவும், அவர்களை ஒன்று திரட்டவும் என்ன தேவை இருக்கிறது?

பிரபாகரன் பெயரால் சுருட்டி வைத்திருக்கும் சொத்துக்களை அபகரித்துக்கொள்ளும் வரை நாடு கடந்த தமிழீழம் நடத்துவது தானே உங்கள் தேவை? அதிலும் ஓரளவு வெற்றிகள் உங்களுக்குக் கிடைக்கும், ஏனெனில் காலியான மேல் மாடியை புலி ஆதரவாளர்கள் நிரப்புவதற்கு இன்னும் சில காலம் எடுக்கும்.

நீங்கள் நியாயவாதிகள் அதுவும் மக்கள் நலன் சார்ந்த நியாயவாதிகள் என்றால் பிரபாகரன் உயிரோடு இருக்கும் போதே அல்லவா அவரைத் திருத்தியிருக்க வேண்டும்? அவரைக் கொன்று விட்டு இனறு அவரையும் துரோகியாக்கி விட்டு அவரால் வளர்க்கப்பட்ட தமிழீழக் கனவில் எஞ்சியிருக்கப் போவது என்ன என்று பார்த்தால் அது என்னவாக இருக்கும்? என்பது சிறு பிள்ளைக்கும் இனித் தெளிவாகப் புரியும்.

புழுதி கிளப்பிய பின் தன்னைத் துரோகியென்று சொல்லும் மக்களுக்கு முன் மகாத்மா வழுதி அனைத்தையும் தாங்கி வந்து முன் நின்று விளக்கம் கொடுக்கிறார் என்றால் அவருக்கு தமிழ் மக்கள் மீது எவ்வளவு பாசமும் நேசமும் இருக்க வேண்டும்? கருமம் இது அப்போது இருந்திருந்தால் தலைவரின் தலையாவது தப்பியிருக்குமே?

அப்போது வாய் திறந்திருந்தால் துரோகியிருப்போம் என்னும் பய உணர்வால் இப்போது வாய் திறக்கிறீர்களா? இப்போதும் நீங்கள் எல்லாம் துரோகிகள் என்று புலிப் பாணியில் தீர்ப்பு சொல்வதற்கில்லை, ஆனால் அப்போதும்,இப்போதும்,எப்போதும் நீங்கள் அனைவருமே மக்கள் விரோதிகள் என்பதை மக்கள் இனிப் படிப்படியாக உணர்ந்து கொள்வார்கள்.

அரசியல் பிரிவு,வெளிநாட்டுப் பிரிவு,புலனாய்வுப் பிரிவு அந்தப் பிரிவு இந்தப் பிரிவு என்று திரை மறைவில் இருந்து கொண்டு இன்டர்நெட் புலிகள் நடத்தித் தொலைத்த விபச்சாரம் நீங்கள் கொண்டு வந்த அதே அறிவழகனை முதலில் நம்பி, பின் அவரும் விலை போன துரோகியானார் என்று வீர முழக்கமிடும் வரை ஓயவில்லை.

அதையும் நீங்களே எடுத்துக் கூறுகிறீர்கள், இது தான் கிடைக்கும் என்று தெரிந்த பின்னும், அதுவும் உங்கள் பழைய விளக்கவுரையின் படி தலைவனை அம்போ என்று விட்டு விட்டு ஓடி வந்து உங்களிடமும் தகவல் சொன்ன சில புலனாய்வுப் பிரிவுப் புலிக் கதையையும் சேர்த்துப் பார்க்கும் போது எதைச் செய்தால் என்ன பரிசு கிடைக்கும் என்று நடேசனை விட நன்குணர்ந்தவர்கள் வெளிநாட்டில் புலிப் பணத்தில் குளிர்காய்ந்த உங்கள் போன்றவர்கள் தான்.

அதையும் மீறி, நீங்கள் இன்னும் இன்னும் புனிதர்களாக மாறி மக்கள் முன் வர முயற்சிப்பது என்ன காரணத்தினால்? அதற்கு கே.பியைத் தலையாக்கி அணி திரள முனைவது எதனால் என்பதெல்லாம் இனி வரும் காலத்தில் அம்பலமாகப் போகும் உண்மைகள்.

மக்கள் விரோதிகளான இவர்கள் அனைவரும் ஒட்டு மொத்தமாக சமுதாயத்திலிருந்து ஓரங்கட்டப் பட வேண்டியவர்கள்.

இவர்களின் தலையீடு இல்லாத ஒரு ஈழச்சமூகம் கடந்த காலத்தில் மீட்சி பெற்றிருக்கும், அதுதான் முடியாமல் போய்விட்டது. இந்தக் குள்ள நரிகள் அறிந்து அகற்றப்பட்டால் இனியாவது மீட்சி பெறலாம்.

இவர்களது குடுமிச் சண்டையில் அங்கே இன்றளவும் அல்லல் படும் மக்களை யாரும் மறந்து விட வேண்டாம்.

உயிர் வாழும் உரிமை ஒவ்வொரு மனிதருக்கும் இருக்க வேண்டும், நம்மால் முடிந்த வகையில் அவர்களுக்கு உதவி செய்யும் மனமும் ஒவ்வொருவருக்கும் தானாக வர வேண்டும்.

யாரையும் நம்பி யாருக்குப் பின்னாலும் திரிந்து யாருக்கு ஊடாகவும் உங்கள் உழைப்பை வீணாக்குவதை விட உங்கள் சொந்தக் கண்களால் பார்த்து உங்களுக்கு நம்பிக்கை தரக்கூடிய வழிகளில் அந்த மக்களைச் சென்றடையக் கூடிய உதவிகளை, ஆறுதலை வழங்குங்கள்.

அவர்கள் விழிப்புணர்வு பெற்ற, நல் வாழ்க்கை வாழ வேண்டுமென்றால் நீங்களும் சேர்ந்தே அதற்காக உழையுங்கள், நம்புவோம் இந்தப் புலிக் கொடுமை இல்லாத நல்லதொரு சமூகம் நாளை ஈழத்தில் தலை நிமிர்ந்து நிற்கும் என !

Puthinam News சொடுக்கு

அறிவுடன்

Read more...

கேப்டன் “கருணா நிதி”

புலியின் முகத்தில் சாணியடித்தே தீருவது என்பதில் முழு உலகமும் எவ்வளவு தீவிரமாக இருந்திருக்கிறது என்பதை இறுதியில் கலைஞரிடம் “வணங்கிய மண்” தெளிவு படுத்தியிருக்கிறது.

இன விடுதலையா? போராட்டமா? இன உணர்வா? அதெல்லாம் அவர்களிடம் எங்கே இருந்தது? என்று ஒவ்வொரு புலி ஆதரவாளரும் தம்மைத்தாமே கேள்வி கேட்க அவர்கள் நிர்ப்பந்திக்கப்படும் வகையில் உலக அரசியல் நடந்தேறுகிறது.

பேச்சுக்குத்தானும் புலிக்கு அப்படியொரு நினைப்பு இருந்தது என்று ஒத்துக்கொண்டால், புலி எனும் உலகமெங்கும் தடை செய்யப்பட்ட அதுவும் பயங்கரவாத இயக்கமாகத் தடைசெய்யப்பட்ட ஒரு இயக்கம் தமது 30 வருட கால இருப்புக்கு பல்வேறு உயர் மட்ட அரசியல் தொடர்புகளை பல்வேறு நாட்டில் பேணிப்பாதுகாத்து வைத்திருக்க வேண்டிய அவசியம் இருந்திருக்கும், அதை அவர்கள் செய்யாமல் தனிமையில் வெறும் துப்பாக்கியை நம்பி எதையுமே சாதிக்க முடியாது என்பதை ஆகக்குறைந்தது புலித் தலைவர்கள் எல்லாம் அழிக்கப்பட்டு, இப்போது எஞ்சியிருக்கும் முன்னாள் காட்டு மிராண்டிப் புலிகளை இலங்கை அரசு தேடியழிக்கும் இந்தத் தருணத்திலாவது உணர்ந்து கொள்ள வேண்டும்.

தமிழீழம் என்று ஒரு தேசம் அமைய வேண்டுமாக இருந்தால் முதலில் அண்டை நாடும் அதற்கடுத்ததாக தாம் சார்ந்த பிராந்தியம் முதல் உலகின் பல்வேறு சக்திகளின் அனுசரணை இல்லாவிடினும் விருப்பம், ஆதரவும் இருந்தால் மட்டுமே முடியும் என்பது புலி ஆதரவாளர்கள் தவிர்ந்த சிறு பிள்ளைகளுக்கும் தெரிந்த விடயம்.

அப்படி அமைய வேண்டுமானால் தம்மைப் போராட வைக்கும் சித்தார்ந்தம் தெளிவானதாகவும், அதனடிப்படையில் தாம் செய்யும் செயல்கள், எடுக்கும் நடவடிக்கைகள், போரிடும் முறைகள், தாக்குதல் வகைகள் என அனைத்தும் தமது உளத் தூய்மையான போராட்டத்தை வெளியுலகிற்கு கொண்டு செல்வதாக இருந்திருக்க வேண்டும்.

தவிரவும் தம்மை ஏற்றுக்கொள்ள நிர்ப்பந்திப்பதற்காக, அல்லது கூட்டு உடன்படிக்கையில் அப்பாவி உயிர்களைப் பலி கொடுக்க, தாம் விரும்பாவிட்டால் அது தம் இனமாகவே இருந்தாலும் அழித்து விட்டுத் தம் ஏக பிரதிநிதித்துவத்தை நிலை நாட்டியே தீருவது என்று தம் போக்கை எப்போது புலி மாற்றிக்கொண்டதோ அப்போதே அது உலகத்தால் நிராகரிக்கப்பட்ட இயக்கமாகியது.

படித்தவனோ படிக்காதவனோ தாம் எதைச் செய்தாலும் அவன் அதை நியாயப்படுத்த மட்டுமே வாய் திறக்க வேண்டும் எனும் பாசிசம் மேலோங்கியதால் தம் சித்தார்ந்தத்தை அவருக்குச் சொல்லி விளங்கப்படுத்தவோ அல்லது அதே மண்ணில் பிறந்திருந்தும், தமிழர்களாக இருந்தும் சட்ட வல்லுனர்களாக, இலங்கை அரசின் செல்வாக்கு மிக்க அரசியல் தலைவர்களாக இருந்த நீலன் திருச்செல்வம், கதிர்காமர் போன்ற பல தரப்பட்ட உலகறிந்த “தலை” களைப் பாவிக்கவோ முடியாமல் போன வெற்றுச் சித்தார்ந்தம், தம் கொள்கைகளுக்கு உடன்படவில்லை என்று அவர்களை இன்னொரு அப்பாவி உயிரைக் கொடுத்தாவது கொன்றொழித்தது.

எனவே, புலியையும் அதன் சித்தார்ந்தத்தையும் ஏற்றுக்கொண்டோர் தவிர மற்ற அனைவரும் தமிழர்களாகவே இருந்தார்கள் என்றாலும் பயங்கரவாதப் புலிகளிடமிருந்து அன்னியப்பட்டே இருந்தார்கள் என்பது வரலாறு நமக்குக் கற்பித்த பாடம்.

இது புலிகளின் நடைமுறை வங்குரோத்து நிலையாக இருந்த போதே இதற்கான விமர்சனங்கள் எந்தத் தரப்பில் இருந்து எழுந்தாலும் அதற்கு செவி சாய்க்கும் நிலையில் புலி இருக்கவில்லை, அவற்றை மீள் பரிசீலனை செய்யவும் அவர்கள் தயாராக இருக்கவில்லை.

அதற்கான காரணம், அவர்கள் கைகளில் எப்போதும் இருந்த இரும்புத் துண்டங்களும், கழுத்தில் கவர்ச்சிக்காகத் தொங்க விடப்பட்டிருந்த சயனைட் குப்பிகளும் மட்டுமல்ல, அவர்கள் கட்டுப்பாட்டில் இருந்த ஈழ தேசத்தின் நிலங்களும், அதற்குள் அடக்கப்பட்ட அப்பாவி மக்களும் சேர்ந்தாயாகும்.

உலகில் இருந்து தாம் அன்னியப்படுத்தப்பட்டு விட்டோம் என்பதை புலி ஆதரவாளர்கள் வேண்டுமானால் 2009ம் ஆண்டுதான் உணர்ந்திருக்கலாம், பாவம் அவர்கள் என்ன செய்வார்கள்? “வன்னியிலிருந்து” செய்தி வருகுதாம் என்று அவிழ்த்து விடப்படும் குரூரப் பொய்கைளை மட்டுமே நம்பி வாழ்பவர்கள்.

ஆனால், புலிகளுக்குமா இது தெரியாமல் போனது? இதை சிறு குழந்தையும் ஏற்றுக்கொள்ளாது. புலிக்கு இது எப்போதோ தெரியும்.

ஆகக்குறைந்தது 10 வருடங்களுக்கு முன்னராவது தெரியும்.

அப்படித் தெரிந்தும் என்ன செய்தார்கள்? பழகிப்போன வாழ்க்கையைக் கைவிட முடியாமல் கட்டிப்பிடித்துக் கொண்டு, வன்னிக் காடுகளுக்குள் இருந்து உணர்வு உணர்வு என்று வெளி நாடுகளில் இருந்தவர்களைப் பிழிந்து உணர்வுச் சாற்றைப் பருகிக்கொண்டு அவர்கள் நீச்சல் தடாகங்களில் பிள்ளை குட்டிகளோடு கும்மியடித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

இவர்கள் கும்மியடித்துக்கொண்டிருந்தாலும் உலகம் சும்மாயிருக்கவில்லை, தம்மிலிருந்து படிப்படியாகப் புலியை நிரந்தரமாக அன்னியப்படுத்திக்கொண்டு வந்தது.

எப்போதாவது ஒரு நிலையான அரசு இலங்கையில் வரும், அப்போது இந்தப் புலிக்கொட்டம் அடங்கும், அன்று தங்கள் கைகளைக் கழுவிக்கொண்டு அந்த அரசோடு கை குலுக்கிக்கொள்ளலாம், அதன் பின் இந்த வளம் மிகுந்த தீவினைப் பொருளாதார ரீதியாகக் கொள்ளையிடலாம் என்று “ஆ” வெனப்பார்த்துக்கொண்டிருந்தது.

அந்த நிலையும் வந்தது, இலங்கையில் நிரந்தரமான ஒரு அரசு உருவானது, நிலையான ஒரு கொள்கையை அது கொண்டிருந்தது, போர் தொடுத்தது, புலியை அழித்தது எல்லாம் இப்போது பேசிப் பேசி அலுத்துப் போன விடயங்கள்.

ஆனால், போருக்குப் பின் வந்து சேரப்போகும் புதிய கூட்டாளிகளோடு கை குலுக்கக் காத்திராமல் பல பங்காளிகளைச் சேர்த்துக்கொண்டே போரை ஆரம்பித்து, அதை நிறைவு செய்து, இன்று தம் நன்றிக் கடனை உலகறியச் செய்து வெள்ளை ஆசாமிகளுக்கும் சேர்த்தே முகத்தில் சாணியடிக்கும் இன்றைய இலங்கை அரசின் சித்தார்ந்தம் சந்தேகமே இல்லாமல் பலருக்குப் புதிய அனுபவம்.

ஆக மொத்தத்தில் உலக அரசியல் பற்றிய ஒரு தெளிவு இல்லாத வங்குரோத்து நிலையில் ஒரு அரசாங்கம் அமைக்க முடியாது என்பதை நன்கறிந்த புலி, தம்மால் இயன்ற மட்டும் காலத்தைக் கடத்தி தமது இருப்பைப் பாதுகாத்துக்கொண்டால் மாத்திரம் போதும் எனும் தெளிவான முடிவுக்கு வந்திருந்தார்கள் என்பதும் இனியும் மறுக்க முடியாத விடயம்.

தம்மைப் பாதுகாத்துக்கொள்வதற்காக வெளிநாட்டில் ஈழத்தமிழர்களை உணர்ச்சி மயப்படுத்திக்கொண்டு, அதே வேளை தாம் பாரிய அரசியல் ராஜ தந்திரிகள் என்று பறைசாற்றுவதற்கு வைகோ, நெடுமாறன் வகையறாக்களை தமிழகத்திலும், ஒரு சில வெள்ளைக்கார எம்.பிக்களை இங்கிலாந்து, ஜேர்மனி, கனடாவிலும் “பிலிம்” காட்டப் பயன்படுத்திக்கொண்டார்களே தவிர, உண்மையாகவே மக்கள் அபிப்பிராயம் தமிழீழமாக இருந்தால் அந்தத் தமிழீழத்தைப் பெற்றுக்கொள்ள, இறுதியாகக் கிடைத்த சமாதானக் காலத்தில் தானும் ஒன்றையும் உருப்படியாகச் செய்யவில்லை.

ஆகக்குறைந்தது அண்டை அயல் நாடுகளில் உள்ள உறவுகளை சீர்ப் படுத்தவோ இல்லை தமது அரசியல் சி்த்தத் தெளிவை நிரூபிக்கும் வகையில் நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ளவோ இல்லை. மாறாக சோதனைச் சாவடியில் சுங்க வரி முதல் வீட்டுக்கொரு பிள்ளையைப் பலி கொடுக்கச் செய்வதற்கும் முழு மூச்சாக இருந்தார்கள்.

இதன் கொடூரப் பின்ணனியை இனிமேல் தான் தமிழினம் தோண்டி அறிந்து கொள்ளும்.

இதற்கிடையில் தமக்கொரு நண்பனைத்தான் உருவாக்கவில்லை என்றாலும், அதற்கு சற்றும் குறையாமல் பகைவர்களை உருவாக்குவதில் மிகவும் கடினப்பட்டு உழைத்திருக்கிறார்கள் புலிகள்.

செய்தால் நான் தான் செய்ய வேண்டும், பிடித்தால் நான் தான் பிடிக்க வேண்டும் என்று விடாப்பிடியாக இருந்த புலியின் தலைவரும் முள்ளிவாய்க்கால் புலிகளும், இறுதிக்கட்டத்தில் தாம் ஓடும் இடங்களெல்லாம் மக்களை இழுத்துச் சென்று விட்டு, அரசு அனுப்பும் உணவைக் கூட அவர்கள் அபகரித்து, அதிலிருந்து மக்களுக்கு “கஞ்சி” ஊற்றினார்களே, அந்த தியாகத்தை தமிழினம் ஒரு போதும் மறக்கக் கூடாது.

தம் தலைவருக்கு மிஞ்சிய சீடர்களோ புலியால் முன் வைக்கப்பட்ட உப்புசப்பில்லாத பிரிவினையை உலகுக்கு நியாயப்படுத்த “வணங்கா மண்” எனும் பெயரில் பழைய சரக்குக் கப்பலை வழங்கிப் பார்த்தார்கள்.

உணர்ச்சி மேலோங்கிய நிலையில் இந்தக் கப்பல் எல்லாம் இலங்கைக் கடற்கரையில் அதுவும் இலங்கை அரசின் அனுமதி இல்லாமல் கரை சேருமா என்று கூட சிந்திக்காமல் தம் உறவுகள் மீது கொண்டிருந்த உண்மையான பாசத்தையும் ஒன்றரக்கலந்து அரை குறை நம்பிக்கையிலாவது கப்பலை நிரப்பியனுப்பினார்கள்.

மக்கள் கணக்கு இப்படியாக இருந்திருந்தாலும் இன்னும் கொஞ்ச நாள் தாக்குப்பிடித்தால் போதும், கப்பலில் வரும் வெளிநாட்டுச சாப்பாடாவது வந்து சேரும், அதைக் காட்டி இங்கே பாருங்கள் நமக்கு வெளிநாடுகளில் இருந்துதான் உதவி வருகிறது என்று தம் பிடிக்குள் இருந்த மக்கள் மனங்களில் வாழ்வா சாவா எனும் நிலையில் ஆயுதத் திணிப்பை மேற்கொள்ள புலி நினைத்திருக்கும்.

அப்படியொரு கப்பல் வந்து சேர்ந்தால் அதை வைத்து உலகத்துக்கும் ஏதாச்சும் பிலிம் காட்டலாம் என்று கணக்குப்போட்ட புலியோ, இந்தப் போர் ஆரம்பிக்க முதல் கடலைச் சுற்றி இலங்கை அரசு நிலை கொண்டிருப்பதையோ அல்லது அவர்களை மீறி வர முடியாது என்பதையோ மறைத்தது கூட பரவாயில்லை, பாதுகாப்பு இணையம் நவீன கிராபிக்ஸ் மூலம் புலியின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்த இறுதி நிலத்தைக் காட்டிய போதும், சிங்களவன் பிலிம் காட்டுகிறான் என்று தம் ஆதரவாளர்களையம் குமுதம்,ஜுவி ஆவி,நெடுமாறன்களையும் நம்ப வைத்திருந்தார்களே, அதற்கு நிச்சயமாக அவர்களைப் பாராட்டியே ஆக வேண்டும்.

ஆனாலும் அப்படியொரு கப்பலை புலி ஏற்றும் போதே அந்தக் கப்பலுக்குப் பெயர் “கப்டன் அலி” இல்லை “கப்டன் கருணா நிதி” என்று திட்டமிட்டுவிட்டார்கள் ஆசியாவின் நவீன அரசியல் பங்காளிகள்.

தம் நாட்டிற்கு அச்சுறுத்தல் என்று சோமாலியா கடற்பரப்பு வரை நீண்டு செல்லும் கைகளைக் கொண்ட இந்தியாவை மீறி இந்து சமுத்திரத்தில் ஒரு வணங்காமண் நிலை கொள்ள முடியாது. அதையும் மீறி சண்டையிட்டு முல்லைத் தீவை வந்தடைய அது ஒன்றும் யுத்தக் கப்பல் இல்லை, சாதாரண பழைய சரக்குக் கப்பல்.

அப்படித்தான் முல்லைத் தீவை வந்தடைந்தாலும் அதை இலங்கையிடம் தான் கொடுக்க வேண்டுமே தவிர பிரபாகரன் உயிரோடு இருப்பதெல்லாம் ஊகம் மற்றும் சந்தேகம் மட்டுமே, அப்படி அனைத்துத் தடைகளையும் தாண்டி மிகப் புனிதமாக மக்களுக்கான உணவை மட்டும் கொண்டு போன வணங்கிப்போன மண் அப்படி அந்த ஊகம் நிறைவேறியிருந்தால் வரும் வழியில் பிரபாகரனையும் ஏற்றி வந்திருக்கலாம்.

சினிமாவில் தான் இப்படியான கதைகளைப் பார்க்கலாம், நிஜத்தில் இதுவெல்லாம் பகற்கனவு என்பது அனைவருக்கும் தெரிந்திருந்தாலும் ஏதோ ஒரு நப்பாசையில் என்னவோ எல்லாம் நடந்தேறிவிட்டது.

முடிவில், கேப்டன் அலி கேப்டன் கருணாநிதியாகி மக்களுக்குப் போய் சேர்வதில் அந்தக் கப்பலை நிரப்பியனுப்ப உதவி செய்த மக்களாவது நிம்மதியடையலாம்.

நம்பிக் கெட்ட தலைவனாலும் அவர் படைகளாலும் கொண்டு சேர்க்க முடியாமற் போன தம் உழைப்பையும்,உறவையும் நம்பாமல் கை விட்டாலும் தானாக வந்து தம் உறவைப் பலப்படுத்திய புதிய தலைவன், தான் உயிரோடு இருக்கும் வரை என்றுமே தமிழினத் தலைவனாக இருக்க விரும்பும் கேப்டன் கருணா நிதியாவது கொண்டு சேர்த்திருக்கிறார் எனும் போது, தம் கடந்த கால வரலாற்றுகளில் சந்தர்ப்பத்திற்காகப் பல தடவைகள் கலைஞரி்ன் பெயரை வைத்து தமிழீழ வியாபாரம் செய்திருந்தாலும், உண்மையில் கடந்த 30 வருட காலங்களாக ஏன் இந்த மனிதர் மறைக்கப்பட்டார் அல்லது மறக்கடிக்கப்பட்டார் எனும் கேள்வியை ஒவ்வெரு வெளிநாடு வாழ் தமிழரிடமும் விதைத்திருக்கிறது இந்த கேப்டன் கருணி நிதி.

ஆக மொத்தத்தில் அதி புத்திசாலிப் புலி மீண்டும் தன் புத்திசாலித்தனத்தை நிரூபித்திருக்கிறது.

புலியிள் புத்திசாலித்தனத்தை “மோட்டுச் சிங்களவன்” எப்படியெல்லாம் பாவித்திருக்கிறான் என்பதற்கு இது இன்னொரு மகத்தான சான்று.

அன்று முதல் இன்று வரை பல மூகமூடிகளை மாற்றிக்கொண்டாலும் செயற்பாட்டில் அதே புலி அதே கதையாக இன்றும் தமிழீழத்தை நாடு கடத்திச் செயற்பட வரும் அதே புத்திசாலிப் புலியை மக்கள் இனிமேலும் எப்படிக் கையாள்வார்கள் என்பதைப் பொறுத்திருந்துதான் பார்க்க வேண்டும்.

ஆகக்குறைந்தது, மக்களுக்கு இதில் நன்மை எனவே கேப்டன் கருணா நிதி செஞ்சிலுவைக் கொடியோடாவது வந்து கொழும்புத் துறை முகத்தைத் தட்டட்டும்.

அறிவுடன்

Read more...

பிரபாகரன் – The End.

கடந்த ஒரு மாத காலமாக யார் சொன்னாலும் கேட்கவில்லை, அடம் பிடித்தார்கள்.


அடப்பாவிகளா (ஆகக்குறைந்தது) உங்களை 30 வருட காலங்களாக வழிநடத்திய ஒரு தலைவன், அவனுக்கு ஒரு அஞ்சலியாவது செலுத்துங்கள் என்று எத்தனை விதத்தில் எத்தனை பேர் எத்தனை இணையங்களில் கேட்டுக்கொண்டாலும் அவர்கள் அடங்கவில்லை.

அடங்கவில்லை என்பது உண்மையா? இல்லை மக்கள் அடங்கக்கூடாது என்ற பாசிசத்தின் திணிப்பு உண்மையா என்பதே இங்கு முக்கியமான கேள்வியாகும்.

பிரபாகரன் இறந்ததைக் கூட மஹிந்த சொல்லக்கூடாது, கோத்தபாயா சொல்லக்கூடாது, கருணாநிதி சொல்லக்கூடாது, சோனியா சொல்லக்கூடாது, கோர்டன் பிரவுண் சொல்லக்கூடாது, ஒபாமா சொல்லக்கூடாது, புலிதான் சொல்ல வேண்டும் என்கிற குறுகிய புத்திதான் இதற்கு முக்கிய காரணம்.

புலி தான் சொல்ல வேண்டும் என்று ஆன பின், அதைக் கே.பி சொல்லக்கூடுமா கூடாதா என்று ஆராய்வதற்காக வெளிநாடுகளில் வாழும் பாசிஸ்டுகள் முடிவுக்கு வருவதற்கு எடுத்துக்கொண்ட காலம் தான் கடந்த ஒரு மாதம் என்று சொன்னால் எத்னை புலி ஆதரவாளர்களால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியும்?

ஆனால் அதுதான் உண்மை.

கே.பிக்கு எதிராக ஒரு அறிவழகன் அறிக்கை வெளியாகிய அந்தக் கணமே இந்த அறிவழகனின் அறிமுகத்தை நாம் கேள்விக்குரியதாக்கியிருந்தோம்.

இது எஞ்சியிருக்கும் புலிகளின் பாசிச எண்ணங்களின் இறுதி விளையாட்டு என்பதை பல தடவைகள் எடுத்தும் கூறியிருந்தோம்.

உலகத்தில் தமிழர்கள் வாழும் நாடுகள், வாழா நாடுகளாக இருந்தாலும், எங்கெல்லாம் தம் நலன்களைப் பேணிக்கொள்ள முடியுமோ அங்கெல்லாம் முதலீடு செய்து தம் வருமான வலைப்பின்னலை மிகப்பெரிய அளவில் வைத்திருக்கும் புலிப்பினாமிகள் ஒரு தலைமை நோக்கிய இடத்தில் குவிக்கப்படா விட்டால் அவர்களது அசையும், அசையா சொத்துக்கள் கண்மூடித்திறக்கும் நேரத்திற்குள் என்னவாகும் என்பதை கே.பி நன்கறிந்தவர்.

எனவே, குழப்பங்களைத் தீர்த்து ஒரு இடத்தில் மக்கள் உணர்வுகளைக் குவித்து, அதன் தலைமையை தன்னை நோக்கித் திருப்புவதன் மூலம் சர்வதேசச் சந்தைகளில் முடங்கிக்கிடக்கும் தம் முதலீடுகளைக் காப்பாற்றிக்கொள்வதே அவரது எண்ணமாக இருந்தாலும், அவரோடு கதைத்து அதை சரிவரப் புரிந்துகொண்டு, ஒரு பங்கீட்டு உடன்படிக்கையைக் காணும் வரை முரண்பட்ட இன்னும் சில வெளிநாட்டுப் புலிப் பினாமிகளின் அவசரமும்,ஆளுமையும் கொண்டு வந்து கொடுத்ததுதான் நேற்று வரை அறியப்பட்ட அறிவழகன், இன்று முதல் கதிர்காமத்தம்பி அறிவழகன்.

இப்படியொரு நபர் இருப்பாரோ இல்லையோ, புலி எனும் பெயரில் வெளிநாடுகளில் இயங்கும் கட்டமைப்பொன்றும், அதற்குள்ளான முரண்பாடும் நூறு வீதம் நிரூபணமாகிவிட்டது.

கே.பியின் மீது முரண்பட்ட இப்பினாமிகள், அறிவழகன் எனும் பெயரிலும் வெளியுறவுப் புலனாய்வுத் துறை எனும் புத்தம் புது டிபார்ட்மென்ட் பெயரிலும் முரண்பட்டுக்கொண்டதை மக்களெல்லாம் வேடிக்கையாகப் பார்த்தாலும் அதை கே.பி வேடிக்கையாகப் பார்க்கவில்லை.

தமக்குள் எதிரிகளைப் பெருப்பித்துக்கொள்வதை விட இருப்பவர்களோடு உடன்படுவதே சத்தமே இல்லாமல் மக்களின் உழைப்பை, அவர்கள் உணர்வுகளால் நிரப்பிய கஜானாவைக் காலி செய்வதற்கு தகுந்த வழியென்பதை தன் அரசியல் அறிவைக் கொண்டு நன்கறிந்திருந்தார்.

முரண்பட்ட பினாமிகளிலும் இரண்டு வகையினர் இருந்திருப்பார்கள்.

1. உண்மையில் பிரபாகரனின் மரணத்தை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதவர்கள்.

2. சந்தர்ப்பத்தைப் பயன்படுத்தி புலியின் வயிற்றுக்குள் இருக்கும் பணத்தை, சொத்துக்களை, பங்கிட்டுக்கொள்ளத் திட்டமிட்டவர்கள்.

இதில் முதல் வகையினரை சமாதானப்படுத்துவதற்கு கே.பிக்கு இரண்டு நாட்கள் கூட தேவைப்பட்டிருக்காது.

ஏனெனில், தலைவருடன் இறுதி வரை தொடர்பில் இருந்த ஒரே நபர் அவர் தான், ஆரம்பத்தில் சூரிய தேவனின் மகனுக்கு சாவெல்லாம் வரும் என்று நம்பவில்லை என்றாலும், நாளடைவில் “பிரபாகரன்- கடவுள் அல்ல மனிதன்” எனறு கட்டுரைகளை எழுதி அவர்கள் சமாதானமாகி விட்டார்கள்.

இரண்டாவது வகையினர் தலைவர் இறந்தார் என்பதை உதய நாணாயக்காரா சொல்ல முதலே நன்குணர்ந்து கொண்டவர்கள்.

அவர்களைப் பொறுத்தவரை இதுதான் சந்தர்ப்பம், அடித்துப் பிய்த்து, கே.பியுடன் முரண்பட்டு அள்ளுவதை அள்ளிக்கொண்டு ஓடிப்போவது தான் திட்டமாக இருந்திருக்கும்.

தலைவர் என்ற சின்னத்தை வைத்து காய் நகர்த்திய கே.பியைப் பொறுத்தவரை இவர்களை சமாளிப்பதுதான் மிகப் பெரும் சவாலாக இருந்திருக்கும்.

ஏனெனில், இரண்டாம் வகையினரின் முழுக் குறிக்கோளும் பணத்தில் தங்கியிருப்பதால் அவர்களைப் பொறுத்தவரை, கே.பியிடமிருந்து பறிமுதல் செய்ய முடியுமோ இல்லையோ, தலைவரைக் கொல்லாமல் உயிரோடு வைத்திருந்தால் எஞ்சியிருக்கும் புலி ஆதரவாளர்களிடம் மேலும் மேலும் எதையாவது கறக்க முடியும்.

லண்டனில் 73 நாடுகள் தம் அன்றாட வாழ்க்கையை விட்விட்டு வந்திறங்கி, எதையும் சாதிக்க முடியாமல், ஏன் சாதிக்க முடியாமல் போனது என்ற உண்மையை இன்றும உணராமல் வீடுகளுக்குத் திரும்பிச் சென்ற அந்த மக்களைப் பற்றி பி.பி.சி செய்தி நிறுவனம் எழுதிய செய்தியில் ஒரு இடத்தில் :

Participants had put up several tents in the centre of Parliament Square and at one point opened a curry takeaway.

என்றும் மிக அழகாக செய்தி வெளியிட்டிருக்கிறார்கள்.

எங்கு கூட்டத்தைக் கூட்டினாலும் அங்கே இப்படி ஒரு கொத்து பரோட்டாக் கடையைப் போட்டு, “எல்லாம் நாட்டுக்காக” எனும் மந்திரத்தை ஓதி மக்கள் உணவுக்குள்ளும் தமிழீழ மாயையை கையாண்ட புலிப் பினாமிகள் தலைவர் இறந்து பொன பின்னும் தம் வித்தைகளைக் கை விடவில்லை என்பதிலிருந்து, இவர்கள் எப்போதும் இப்படித்தான் இருப்பார்கள் எனும் உண்மை புலனாகிறது.

எனவே, இது வரை பிரபாகரன் இறக்கவில்லை என்று மறுத்து வந்த இந்த இரண்டாவது வகையினர், பொட்டம்மான் உயிரோடு இருக்கிறார், புலிகளின் புலனாய்வுத்துறை செயற்படுகிறது எனும் நாசகார பிரச்சாரத்தை மிகக் கவனமாக தமது நலன் வேண்டி செய்து வைந்தார்கள்.

அதற்குத் துணை போன சில தமிழக பத்திரிகைகள் இவர்களின் பிரச்சாரத்தை வைத்து அவர்களும் காசு பார்த்துக்கொண்டார்கள்.

அப்படியானால், இப்போது மாத்திரம் பிரபாகரன் இறந்ததை அவர்கள் ஏற்றுக்கொள்வார்களா? “ஆம்” ஏற்றுக்கொள்வார்கள், ஏற்றுக்கொள்ளத்தான் போகிறார்கள்.

ஏன் ஏற்றுக்கொள்வர்கள் என்று ஆராய்ந்தீர்கள் என்றால், இப்போது அவர்களுக்கும் கே.பிக்கும் ஒரு உடன்பாடு வந்து விட்டது என்பது அதற்குத் தெளிவான பதிலாக இருக்கும்.

புலித்தலைவன் பிரபாகரனோ, பொட்டம்மானோ உயிரோடு இருக்கும் வரை புலிகளிடம் இல்லாமல் இருந்த மிகப் பெரும் கொள்கை,குணம் என்னவென்றால் சரியோ,பிழையோ தாம் ஒரு தடவை செய்வதை வாழ்நாள் முழுக்க மீண்டும் மீண்டும் நியாயப்படுத்துவதாகும்.

அதாவது, அதைப் பிழை என்று ஒருக்காலமும் ஏற்றுக்கொள்வதில்லை.

அப்படி ஏற்றுக்கொண்டால், அது மக்கள் தம் மீது வைத்திருக்கும் உணர்ச்சி மிக்க ஆதரவைப் பாதிக்கும், அது பாதிக்கப்படும் போது, புலிகளும் தவறு செய்வார்கள், எனவே மற்ற இயக்கங்களும் ஒரு வகையில் சரியானவை என்று சிந்திக்க ஆரம்பித்து விடுவார்கள்.

இந்த ஒரே காரணத்திற்காக, இறுதி வரை இராஜீவைக் கொன்றதைக் கூட புலிகள் ஏற்றுக்கொள்ளவி்ல்லை. அதற்கு மாறாக ரணில்-பிரபா ஒப்பந்த காலத்தில் நடந்த பத்திரிகையாளர் மாநாட்டில் அதைத் “துன்பியல் வரலாறு” என்று வித்தியாசமான சொற் பிரயோகம் மூலம் வர்ணித்தார்கள்.

தாம் செய்யும் பிழைகளை ஏற்றுக்கொள்வது, சுய விமர்சனம் செய்வது, தம் மீதான விமர்சனங்களை எதிர்கொள்வது, அவற்றின் மூலம் மக்கள் நலன் சார்ந்த ஒரு போராட்ட அமைப்பாகத் தம்மை மாற்றிக்கொள்வது என்று புலி எப்போதாவது சிந்தித்திருந்தால் இப்படி மண்டை உடைபட்டு மாண்டு போகும் நிலைமை அவர்கள் தலைவருக்கும் வந்திருக்காது, இந்த அளவு அல்லல் படும் நிலைமை மக்களுக்கும் வந்திருக்காது.

எனவே,செய்த பிழையை ஒத்துக்கொள்ளும், ஏற்றுக்கொள்ளும் பழக்கம் என்பது புலிக்கு இல்லவே இல்லாத ஒரு விடயம்.

அதையும் மீறிப் புலி ஒரு தவறை ஏற்றுக்கொள்வதாக இருந்தால், அது பெரிய இலாபத்தை அள்ளுவதற்காக அமைய வேண்டுமே தவிர வேறு எதற்காகவும் இருக்காது.

எனவே, இன்றைய அறிக்கையோடு அறிவழகனை இயக்கும் புலிப் பினாமிகள், கே.பியுடன் ஒரு உடன்பாட்டுக்கு வந்திருப்பது தெள்ளத் தெளிவாகிறது.

ஏனெனில், தாம் பிழையானவர்கள் என்பதை அவர்கள் இறுதி வரை ஏற்றுக்கொள்ள வில்லை என்பதை அவர்கள் அறிக்கையும் தெளிவாகச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

புலனாய்வுப் படை எனும் பெயரில் அவர்கள் செய்ய ஆரம்பித்த இந்தப் பித்தலாட்டத்தைப் பொறுத்தவரை இராணுவத் தளபதி பிரபாகரனைப் பலி கொடுத்தாலும், பெயர் குறிப்பிடாத ஆனால் புலனாய்வுத் “தலைகள்” பாதுகாப்பாக தப்பி வந்து விட்டது என்கிற ஐயம் கலந்த தகவல் திணிப்பின் மூலம் மக்களை தொடர்ந்தும் குழப்பி வைப்பதில் அவர்கள் மிகத் திறமையாக தீவிரம் காட்டியிருக்கிறார்கள்.

கடவுளின் அடுத்த திட்டம் என்ன என்று கூட அறிந்து வைத்திருக்கும் புலனாய்வுப் படையாக தம்மை மார் தட்டிக்கொண்ட புலிகளின் இந்தப் படை இன்று தைரியமாக தமக்கு சீரான புலனாய்வு கிடைக்கவில்லை என்று மழுப்புவதிலிருந்தே அப்படியொரு புலனாய்வுப் படை “உயிருடன்” இல்லை என்பது உறுதியாகிறது.

இவர்களுக்குத் தான் கிடைக்கவில்லை என்றாலும், கே.பிக்குக் கிடைத்திருந்ததே? அப்படியானால் உலகமே அறிய இறுதியாக புலிகளின் தலைவரால், அவர் உயிரோடு இருக்கும் போது நியமிக்கப்பட்ட இந்த சர்வதேசத் தொடர்பாளர், இயக்குனர் கேள்விக்குள்ளாக்கப்பட்டது ஏன்?

இப்படியான கேள்விகளைக் கேட்கும் போது, பிரபாகரனின் இருப்பையும்,இறப்பையும் வைத்து வியாபாரம் செய்யும் ஒரு கூட்டம் அம்பலத்துக்கு வரவேண்டும்.

அந்தக் கூட்டம் தான் இந்த இரண்டாவது வகையினர்.

எனவே இவர்களை சமாளித்து, பங்கீடு உடன்படிக்கைகளையெல்லாம் நிறைவேற்றி காலதாமதமாகியாவது ஒன்றாக நிற்பது போல் தமிழ் மக்கள் முன் அதுவும் புலம் பெயர்ந்து வாழும் தமிழ் மக்கள் முன் வரவேண்டும் என்பதுதான் கே.பி “அண்ணாவின்” முழுத் திட்டம்.

அந்தத் திட்டத்துக்கு ஒத்துழைப்பது போல ஒத்துழைத்தாலும், கே.பிக்கும் சேர்த்து ஒரு எச்சரிக்கையாக தம் மீது சாணியடித்துக்கொண்டாலும் அது ஒட்டாத விதமாக அவர்கள் அதாவது அந்த இரண்டாவது கூட்டத்தினர் விட்ட அறிக்கைதான் இன்றைய அறிக்கை.

பல புலனாய்வு உறுப்பினர்கள் தப்பி வந்தார்கள் என்றால்? புலித் தலைவரை அவர்கள் நட்டாற்றில் விட்டு வந்தார்கள் என்றுதானே அர்த்தம்? தலைவர் தலைவர் என்று எல்லாமே தலைவர் மயமாக அவரை முன் வைத்து, அவர் பெயரால் வியாபாரம் செய்தவர்கள் தலைவரை இப்படி அனாதையாக விட்டு வந்தார்கள் என்ற உண்மையை எடுத்து நோக்கினால், சராசரி மனிதர்கள் இதை இரண்டு காரணங்களுக்காகச் செய்வார்கள்:

1. எதிரியோடு கூட்டுச் சேர்ந்து காட்டிக்கொடுப்பதற்காக

2. தம் உயிரைக் காப்பாற்றிக்கொள்ளும் மரண பயத்துக்காக, வாழ்க்கை மேல் இருக்கும் விருப்புக்காக.

இந்த இரண்டாவது வகை என்பது புலியின் சித்தார்ந்தத்தோடு பலமாக மோதும் ஒரு விடயமாகும்.

ஏனெனில், புலி யென்றால் அது பிடிபடாது, பிடிபட்டாலும் உயிரோடு பிடிபடாது என்று உயிரைத் துச்சமாக மதிக்கும் அற்புத மனிதர்களாகவும், தியாகிகளாகவுமே பார்த்து வந்த மக்களுக்கு புலியும் உயிருக்குப் பயந்து ஓடும் எனும் உண்மை புலனாகிறது.

அப்படியானால், முன்னரங்கில் இருந்த அத்தனை புலிகளும் செத்து மடிய, பின்னரங்கில் அதுவும் தலைவருக்கு மிக அண்மையில் இருந்த புலிகள் தான் உயிருக்குப்பயந்து ஓடியிருக்கிறார்கள் எனும் உண்மையும் வெளிவரும்.

பின்னரங்கில் இருப்பவர்களுக்குத்தானே உணர்வும்,தலைவனின் பாசமும் மிக அதிகமாக இருக்க வேண்டும்? அவர்கள் ஏன் விட்டு ஓடினார்கள்? தலைவனே உயிருக்காக சிங்கள இராணுவத்தின் காலடியில் விழப்போகிறான் என்பது தெரிந்ததனாலா ( ஏனெனில் இவர்கள் தான் புலனாய்வுப் புலிகளாச்சே ) ? அல்லது தமிழீழம் என்கிற மாயமானுக்காக தன் உயிரை ஏன் இழப்பான் எனும் சுயநலத்திற்காகவா?

எப்படிப்பார்த்தாலும், உலகமெல்லாம் துரோகிப்பட்டங்கள் வழங்கி வந்த பிரபாகரன் அன் கோ, உண்மையான துரோகிகளை தனது அருகில் அதுவும் தன்னைச் சுற்றியே வைத்திருந்தார், இனம் இனத்தைச் சாரும் எனும் அடிப்படையில் இவர் இறுதி வரை துரோகிகளுக்குத்தான் தலைவராக இருந்தார் எனும் உண்மையும் வெளிவரும்.

அப்பாவித் தமிழ் மக்களின் உயிரை மாயை காட்டிப் பலி கொடுத்து வந்த தலைவன் எனும் இறுதி முடிவுக்குப் புலி ஆதரவாளர்கள் வருவதற்கு இன்னும் சில காலங்கள் செல்லும்.

ஆனாலும், ஆகக்குறைந்தது தலைவன் என்று காட்டப்பட்ட பிரபாகரனின் பெயரில் அவரைச்சுற்றி உண்மையான வியாபாரிகள் இருந்தார்கள் என்பதையாவது இந்தத் தருவாயில் ஏற்றுக்கொள்ளலாம்.

இன்றைய சூழ்நிலையில், மக்கள் அவலத்துக்கு ஏதேனும் வழிமுறையில் உதவி செய்ய முடியாத புலிப் பினாமிகள், நாடு கடந்த அரசு, வெளியுறவுப் புலனாய்வுத் துறை, என்று ஆரம்பித்து இன்று இறுதியாக தலைவருக்கு வீர வணக்கம் என்று என்றோ செத்துப்போன தலைவனுக்கு இன்றுதான் அவர் இறந்தார் என்பதை மக்களுக்கு அறிவிக்க முடிவெடுத்திருந்தால்..

எப்போது நாம் எதைக்கூறினாலும் அதைக் கேட்கும் மந்தைகளாக மட்டுமே இந்த மக்கள் இருக்க வேண்டும் எனும் “உயர்ந்த” நோக்கத்தை அடிப்படையாக வைத்தே செயற்படுகிறார்கள்.

அதே நேரம் மக்கள் முன் போய் மண்டியிட்டாலன்றி இனியொரு காலத்தில் தம் வருமானத்தை நிலையாக வைத்திருக்க முடியாது என்பதிலும் தெளிவாக இருக்கும் இந்த வகையினர் பாசமுள்ள ஈழ மக்களுக்குக் கடிதம் வரைந்துள்ளார்கள்.

இந்தப் பாசமுள்ள ஈழ மக்களை மாதக்கணக்கில் குழப்பி வைத்திருந்ததற்கு, உலகிலேயே மிகப்பலம் வாய்ந்த இயக்கமாக இருந்த புலிகளியக்கத்திற்கு அதுவும் அந்த இயக்கத்தின் புலனாய்வுத் துறை, அதுவும் வெளியுறவுப் புலனாய்வுத் துறை சொல்லும் காரணம் அவர்களுக்கு சீரான தகவல்கள் கிடைக்கவில்லை என்பதாகும். அதை ஆதரவாளர்கள் நம்பித்தான் ஆக வேண்டும்.

ஒட்டு மொத்தக் கூட்டத்தையும் கூண்டோடு இராணுவம் அழித்த கதையையும் இனியாவது புலிகளின் எஞ்சியிருக்கும் ஆதரவாளர்கள் ஏற்றுக்கொள்ளும் தருவாயில்,ஒரு கொஞ்சம் புலனாய்வுப் புலி தப்பியதாக ஒரு இலகு ரக புளுடாவை, பின்னர் உதவும் என்பதற்காக சேர்த்தே அவிழ்த்து விட்டிருக்கிறார்கள்.

இனி என்ன? மீண்டும் மீண்டும் நாடுகடந்த தமிழீழ அரசிற்காக கூட்டங்களும், உண்ணாவிரதங்களும், நிதித் திரட்டல்களும் என்று ஏக போக அறுவடைக்கு அவர்கள் தயாராகிக்கொண்டிருக்கிறார்கள், புலி ஆதரவாளர்கள் இப்படி 73 நாட்களோடு எழுந்து,கலைந்து செல்லக் கூடாது.

730 நாட்கள் இருந்த இடத்தில் இருந்து உங்கள் உயிர்களை விட வேண்டும், அப்போதுதான் தலைவரே தன் முழு முகத்தைக் காட்டினாலும் எப்போதுமே தன் ஒரு பக்கத்தை மட்டும் காட்டித் திரியும் பத்மநாதனும் கொளுத்து, பில் கேட்சை மிஞ்சலாம்.

கதிர்காமத்தம்பி அறிவழகன், தெய்வீகன்கள், ருத்திரக் குமரர்கள் எல்லாம் தம் சுக போக வாழ்க்கையை அனுபவிக்கலாம்.

தம் வாழ்நாளில் சிங்களவனை எதிரியாக மட்டுமே அறிந்திருக்கும் ஒரு மக்கள் கூட்டம் இப்படி ஒவ்வொருவர் செயலுக்கும் தத் தம் விருப்பப்படி நியாயம் கற்பித்து ஏற்றுக்கொள்ளலாம், பிரச்சாரம் பண்ணலாம், இறுதியில் மனமுடைந்து போகலாம்.

ஆனால், தப்பித் தவறியும் புலி அல்லாத ஒரு இன்னொரு இணையமோ, மனிதர்களோ உண்மையை எடுத்துக் கூறினாலும் அதை புலி வாயால் சொல்லும் வரை ஏற்றுக்கொள்ளாமலேயே தொடர்ந்தும் வாழலாம்.

இறுதியில், தமது பங்கீட்டுப் பிரச்சினைகள் எல்லாம் முடிந்த பின்னர் புலிகளின் கடிதத்தலைப்பில் உத்தியோக பூர்வமாக புலி இன்னொரு புதிய டிபார்ட்மென்டு பெயரில் எழுதும் அறிக்கையின் பின்னர், ஐயோ இதை அப்பவே சொல்லியிருந்தால் தலைவருக்கு ஒரு மெழுகுதிரியாவது ஏற்றியிருக்கலாமே என்று அங்கலாய்த்துக் கொள்ளலாம்.

தகவல் தொடர்பு என்பது விரல் நுனியில் இருக்கும் இந்தக் காலத்திலும் இவர்கள் நிலை இதுதான் என்றால் இவர்களை ஆயிரம் பிரபாகரன்கள் வாழ்ந்தும் திருத்த முடியாது, இறந்தும் திருத்த முடியாது.

உலகமே சொன்ன போது ஓடி ஒளிந்து கொண்ட அந்த அப்பாவி உணர்வாளர்கள் இப்போது புலியின் பெயரில், நம்பத்தகுந்த புலி இணையங்களில் அதுவும் கடிதத்தலைப்பில் பிரபாகரன் – கதை முடிந்தது என்பதை சொல்லியிருக்கும் இத்தருணத்தில் எங்கே ஓடி ஒளிக்கப்போகிறார்கள்.

இந்தக் காழ்ப்புணர்ச்சியை மீண்டும் மீண்டும் மாற்றுக் கருத்தாளர்கள் மீதும், புலியை ஆதரிக்காத இணையங்கள் மீதும் காறி உமிழ முனைவார்களே தவிர தம்மைத்தாமே எப்போதாவது சுய விமர்சனம் செய்து கொள்வார்களா?

அன்று பிரபாகரன் கொல்லப்பட்ட அந்த நாளே ஒக்கம இவராய் என்ற தலைப்பிட்டு நாங்கள் கூட அதை எழுதினோமே? பிரபாகரனுக்கு ஆப்பு நெருங்கிக் கொண்டிருக்கும் நாட்களில் பல் வேறு தரப்பினரும் பல் வேறு வகையில் இறுதித் தருவாயிலாவது விழித்துக்கொள்ள எவ்வளவோ எல்லாம் எழுதித்தள்ளினார்களே? அதில் எதையும் ஏற்க விரும்பினாலும், ஏற்க மறுத்தது எது? இந்தப் புல நாய்வுத் துறை உங்களை மிகக் கவனமாகத் திட்டமிட்டு நடத்திச் சென்ற உணர்ச்சியூட்டல் தானே?

இப்போது அதே புல நாய்வுத் துறை பிரபாகரன் – Chapter Closed என்று கூறுகிறது, இதை அறிவிக்க அவர்களுக்கு ஒரு மாதம் எடுத்தது, அதுவும் அதற்கான காரணம் தலைவரைத் தனியாக விட்டு வந்த புல நாய்வுத் துறை என்றும் கூறுகிறது, நீங்கள் மறுக்கவா போகிறீர்கள்? இல்லை ஏன் எங்கள் தலைவனுக்கு ஒரு அஞ்சலி கூட செலுத்த விடவில்லை என்று கேள்விதான் கேட்கப் போகிறீர்களா?

தலைவரைத் தனியாக விட்டு விட்டு தப்பி ஓடி வந்த புல நாய்வுத் துறை இனியும் விடப்போகிறதா? முன்னர் கூட பரவாயில்லை தமிழீழம் எனும் கட்டமைப்புத்தான் இருந்தது, இப்போது தமிழீழ அரசாங்கமே வரப்போகிறதே? அனைவரும் இப்போதே ஓவர் டைம் வேலை செய்யத் தயாராகுங்கள்.

புலிகளின் சொத்துப் பங்கீடு ஒருமுகமாக கே.பியின் அல்லது கே.பியை எதிர்க்கும் இன்னொரு அணியின் கையில் நிபந்தனையின்றிக் கிடைக்கும் வரை தமிழீழ அரசாங்கத்திற்காக இரு தரப்பும் மாய்ந்து மாய்ந்து உழைக்கப் போகிறது.

அதன் பின் ஒரு நாளில் யார் தலைவன் என்பதில் குழப்பமும், விடுதலைப் புலிகளின் கே.பி அணி, பிரபா அணி என்று சில பிரிவுகளும் உருவாகி, தமிழீழம் காணப்புறப்பட்ட போராளி இயக்கங்கள் எவ்வாறான இறுதி நிலையை அடைந்ததோ அந்த நிலையை விடுதலைப் புலிகள் இயக்கமும் அடைவது உறுதி.

அப்படியொரு நிலை வரும் போது, இது வரை நீங்கள் தூற்றியவர்களையும், போற்றியவர்களையும் ஒரு சம அளவில் வைத்துப் பார்க்க உங்கள் மனச் சாட்சி ஒத்துழைத்தால் முயற்சி செய்து பாருங்கள்.

அதுவரையும் காத்திருக்காமல், தொடர்ந்தும் நாம் வலியுறுத்துவது, உங்கள் சுய அறிவைக் கொண்டே எதார்த்தத்தைப் புரிந்து, மக்கள் நல் வாழ்வுக்காக நீங்கள் ஒவ்வொருவரும் பாடு பட ஆரம்பிக்க வேண்டும் என்பதாகும்.

அதற்கொரு தலைவன் தான் வேண்டும், அமைப்புத்தான் வேண்டும், அவர்களின் புல நாய்வுத் துறை தான் வேண்டும், புற நிலை அரசாங்கம் தான் வேண்டும் என்றால், நீங்கள் இதில் எங்கே நிற்கிறீர்கள்? உங்கள் அறிவு இங்கே எந்த அளவில் இருக்கிறது? உங்கள் உணர்வு எந்த வகையில் உயிர் பெறுகிறது? அது வரை உங்கள் உறவுகள் என்ன பாடுதான் படுவது? என்பதையெல்லாம் சிந்திக்க வேண்டும்.

முதல் பத்தில் பிரபாகரன் ஒரு போராளியாகத்தான் இருந்தார் என்பதில் குறைந்தளவு ஆட்சேபனையே இருந்தாலும் பின்னர் வந்த இரண்டு பத்து ஆண்டுகளிலும் பிரபாகரன் எனும் சந்தைப் பொருளை உருவாக்கி அதில் குளிர்காய்ந்த உண்மையான ” (…. இடைவெளியை உங்கள் சொந்த அறிவைக் கொண்டு நிரப்பிக்கொள்ளுங்கள்)..” தான் இப்போது வெளிப்பட ஆரம்பிக்கிறார்கள் என்பதையும் உணர்ந்து கொள்ளுங்கள்.

தம் கையாலாகாத தனத்தை மறைக்க சில “பேராசிரியர்களைப்” பட்டியலிடுகிறார்கள் என்றால் இதற்கு முன்னரும் சமூகத்தில் இருந்த புத்திஜீவிகளைக் கொல்லாமல் விட்டிருக்கலாமே என்று ஒரு சம அளவில் வைத்து சிந்தித்துப் பாருங்கள்.

இந்த சமூகம் கண்டிக்கும் பின்னடைவுக்கு முதற் காரணம் கல்வியால் மேலோங்கியிருந்த உங்கள் வரலாற்றை ஆயுத மோகத்தால் அழித்துப் பிழைப்பு நடத்திய நயவஞ்சகத்தனம் என்பதை உணர்ந்து கொண்டால் பேராசிரியர்கள் வந்து உங்களை வழி நடத்தத் தேவையில்லை, நீங்களே உங்கள் சொந்த இனத்துக்கு வழி காட்டும் தலைவர்களாக மாறிவிடலாம்.

ஆகக்குறைந்தது, ஒரு புதிய அத்தியாயத்தின் ஆரம்பத்திற்காக பிரபாகரன் கதை முடிந்தது என்று எஞ்சியிருக்கும் புலிப் பினாமிகள்ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள், அதே சந்தர்ப்பத்தை நீங்களும் பயன்படுத்திக்கொண்டால், உங்கள் சுய அறிவைக்கொண்டு மக்கள் நலன் மீது நீங்களே சுயமாக அக்கறை கொள்ள ஆரம்பித்தால் ” Its not an end but a begginning ” என்று நீங்களும் மார் தட்டிக்கொள்ளலாம்.

அறிவிப்புகளும், அறிக்கைகளும் வெளியிடக்கூட ஒரு முகம் தெரிந்த புலியை அவர்களால் முன் வைக்க முடியாது.

அப்படியிருக் இந்த அறிக்கைகள்,அறிவிப்புகளின் முழுப் பின்னணியும் எதுவாக இருக்கு் என்பதை நீங்கள் உணர்ந்து கொள்வதுதான் ஆகக்குறைந்தது, தமிழ் மக்களுக்கான உரிமைப் போராட்டத்தில் பிரபாகரனுக்கு முன்னும்,பின்னும் அவரை நம்பியும்,அவரால் அழிக்கப்பட்டுமாக முழுக்க முழுக்க இந்த மண்ணுக்காகவே மடிந்து போன பல்லாயிரம் உயிர்களுக்கு நீங்கள் செய்யும் நன்றிக் கடனாகும்.

அறிவுடன்

Read more...

வேட்டை முடிந்து விளையாட்டு..

புலியின் சித்தார்ந்தம் இலங்கை மக்களுக்குச் செய்த அட்டூழியங்களைக் கூட்டிக்கழித்துப் பார்க்கும் ஒவ்வொருவரும், புலி அழிந்தே ஆக வேண்டும் என்பதில் மிகத் தெளிவாக இருந்தார்கள்.

ஆனாலும், புலி செய்ததற்கு சரி சமமாக மக்களை வதைக்கும் இன்னும் எந்த சக்தியையும் அனுமதிக்கக்கூடாது என்பதிலும் அவர்கள் தெளிவாகவே இருக்கிறார்கள் என்பதை மறுக்கக் கூடாது.

இன்றையே தேதியில், இடம்பெயர்ந்தோர் தங்கு முகாம்களில் புலி வேட்டையின் பின்னான விளையாட்டுக்கள் பற்றிய எமது ஆதங்கம் இது.

புலி வேட்டையைக் காடுகளில் முடித்தாயிற்று, இனி நாட்டுக்குள் ஆங்காங்கே இருக்கும் புலிகள்,அவர்கள் வலையமைப்பு,புலனாய்வுக் கட்டமைப்பு மற்றும் மக்களோடு மக்களாக தப்பி வந்து எஞ்சியிருக்கும் புலிகளையும் வடி கட்டுவதில் இலங்கை இராணுவம் விடாப்பிடியாக இருக்கிறது.

வளர்ச்சியடையாத ஒரு நாட்டின் எதிர்கால நலன் கருதி, அரசின் இவ்வாறான வடிகட்டலை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டிய நிலையிலேயே மக்கள் நிர்ப்பந்திக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள்.

இதற்கு எதிரான சர்வதேசக் குரல்கள், இலங்கை எனும் நாட்டின் வள மற்றும், கள நிலைகள் சார்ந்து இல்லாததால் அவர்கள் அனைவருடைய வேண்டுகோள்களையும் வேகமாகப் புறந்தள்ளுவதில் இலங்கை அரசாங்கமும் முனைப்பாக இருக்கிறது.

சரி,இராணுவம் வடி கட்டலை ஆரம்பித்திருக்கிறது என்பது போக, உண்மையில் அந்தத் தங்கு முகாம்களில் நடந்து கொண்டிருக்கும் பல விடயங்களை உலகம் சொல்லவும் முடியாமல் மெல்லவும் முடியாமல் தவிக்கிறது.

இதில் மக்கள் எதிர்கொள்ளும் அடிப்படைத் தேவைகளின் குறைபாட்டையே பெரும்பாலான சர்வதேச நிறுவனங்கள் சுட்டிக்காட்டி நிற்கின்றன.

அது தொடர்பில் தம்மை ஒரு நிலைப்பாட்டுக்குக் கொண்டு வர சர்வதேசம் நிதியுதவி செய்யாத வரை இலங்கை அரசுக்கு அவர்களால் ஈடு கொடுக்க முடியாது.

எனவே பல குழப்பகரமான அரசியலுக்குள், சர்வதேசத்தின் மனிதாபிமான அறைகூவல்களும் பலமிழந்து போய்க் கொண்டிருக்கின்றன.

இந்நிலையில், மக்களுக்கு இரண்டு தெரிவுகள் விடப்பட்டிருக்கின்றன.

ஒன்று, தம் நிலையை உணர்ந்து நல்ல எதிர்காலம் கிடைக்க வேண்டும் எனும் நம்பிக்கையில் இலங்கை அரசின் நடவடிக்கைகளுக்கு ஒத்துழைப்பு வழங்கிக் கொள்வது.
அல்லது, குறுக்கு வழிகளில் விரைவாகத் தம்மை விடுவித்துக்கொள்வது.
இரண்டாவது நிலையை மக்கள் நம்புவதற்கும் போதியளவு அவர்களிடம் அனுபவம் இருக்கிறது, கடந்த காலங்களில் நாட்டில் எந்தத் தேவைகளுக்கும் பணத்தைப் பாவித்து அவற்றை அடைந்து கொள்ளலாம் எனும் வரலாறே அவர்களுக்குப் புகட்டப்பட்டுள்ளது.

லஞ்சம் எனும் பேரால் அரசாங்க ஊழியர்களுக்கும், கப்பம் எனும் பேரால் புலிகளுக்கும் கொடுத்துக் கொடுத்தப் பழகிய கைகள் இனியும் எதையாவது கொடுத்து வெளியேறிக் கொள்ளத் துடிப்பதில் நியாயமிருக்கிறது.

வெளிநாடுகளில் வாழும் அவர்களது உறவினர்கள் ஊடாகப் பெருந் தொகை பணத்தைப் பெற்றுக்கொள்ளக்கூடிய வசதி வாய்ப்புகளும் இருப்பதால் எப்படியாவது இந்தக் குறுக்கு வழியை நாடுவதையே அவர்களது மனங்களும் ஆதரிக்கும்.

சுற்றிவர அடைக்கப்பட்ட விசாலமான தங்கு முகாம்களில் ஒருவரை, வெளியிலிருந்து ஒருவர் சென்று சந்திப்பதானால் அதில் இருக்கும் ஆயிரத்தெட்டு நடைமுறைகளையும் தாண்டிச்சென்று, அறிவித்தல் கொடுத்து விட்டுக் காத்திருக்க வேண்டும்.

இரண்டு, மூன்று கல் தொலைவில் எங்காவது உறங்கிக்கொண்டிருக்கும் அந்த உறவின் காதுகளுக்கு அந்த ஒலி பெருக்கிச் சப்தம் கேட்குமானால், அவரும் களைத்துப்போயிருக்கும் உள்ளத்தோடு நடந்து வந்து சேர்வார்.

அவர்களைப் பல சோடிக் கண்கள் கண்காணிக்கும்.

அந்த நிலையில், தம்மைப் பார்க்க வந்தவர்களிடம் உரையாடி, தற்போதைக்கு அவர்களால் கேட்கக்கூடிய ஒரே கேள்வி, எம்மை வெளியில் எடுக்க உதவி செய்யுங்கள் என்பதாகும்.

உதவி செய்யப் போகும் ஒருவர், அவ்வளவு இலகுவாக அதைச் செய்யவும் முடியாது.

சரீரப் பிணையாக அவர் முன் நின்று பல படிவங்கள் நிரப்பி,அனுமதி பெற்று,சில நேரங்களில் பல வாரங்கள் காத்திருக்கிறார்கள், இன்னும் பதில் கிடைத்த பாடில்லை.

எனவே, நடைமுறையை மீறி எதையாவது செய்ய முடியுமா, விரைவாக வெளியேற முடியுமா என்பது வெளியிலிருந்து பொருளாதார உதவியைப் பெற்றுக்கொள்ளும் நிலையில் இருக்கக்கூடிய பலரது எதிர்பார்ப்பாக இருக்கிறது.

இந்நிலையில் அந்த மக்களுக்கும், அதே நேரம் பொருளாதார வசதியில் பின் தங்கி வேறு வழியை நாட முடியாமல் தவிப்போருக்கும் “அரசாங்கம்” செய்ய வேண்டிய கடமைகளைப் பட்டியலிட்டு அதே அரசாங்கத்தை நாங்கள் குறை கூறுவதானால் இன்னும் பல வருடங்களுக்குக் குறைகூறிக்கொண்டே இருக்க முடியும்.

மத்திய அரசு என்னதான் செய்தாலும், அடைபட்டுக்கிடக்கும் இந்த மக்களைப் பொறுத்தவரையில் அவர்களது எதிர்காலத்திலும் அவர்களுக்குக் கை கொடுக்கும் கடமையும்,உணர்வும் அவர்களைப் பிரதிநிதித்துவம் செய்வதாக கூறிக்கொள்ளும், அல்லது இப்போதும் புதிதாகப் பதிந்து கொள்ள முனையும், தமிழர் அரசியல் பிரதிநிதிகளிடமே இருக்கிறது.

தமிழ் தேசியக் கூத்தமைப்பு எனும் புலிப் பினாமி அமைப்பு நாட்டின் எல்லைக்கு வெளியாக இருந்து நாம் ஏற்கனவே கூறிய அரசைக் குறை கூறும் நடவடிக்கையோடு தம்மை மட்டுப்படுத்திக்கொண்டுள்ளது.

அவர்கள் மக்கள் நலன் சார்ந்தவர்கள் அல்ல என்பது கடந்த காலங்களிலும் நிரூபிக்கப்பட்ட நிலையில், மக்கள் சார்பான நிலையை எடுக்க வேண்டிய, அந்த மக்களுக்காக செயற்பட வேண்டிய பொறுப்புகள் அனைத்தும் இதர தமிழ் அரசியல் பிரதிநிதிகளிடமே விட்டு வைக்கப்படுகிறது.

த.தே.கூத்தமைப்பு தவிர்ந்த அனைத்து தமிழ் அரசியல் பிரதிநிதிகளும் ஏதோ ஒரு வகையில் புலி இல்லாத ஒரு சமூகத்தை விரும்பியவர்களாகவும், அரசாங்கத்துடன் நல்லுறவைப் பேணி வருபவர்களாகவும், இனி வரும் காலத்தில் மக்களுக்காக செயற்படப் போவதாகவும் மிகக் கவர்ச்சிகரமான தோற்றப்பாட்டைக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்.

இந்தக் கவர்ச்சியானது வெளியுலகில் நன்றாக இருந்தாலும், உள் நாட்டில், அதுவும் அல்லல் படும் அப்பாவி மக்கள் நலன் சார்ந்த விடயங்களில் ஒரு சில முன்னாள் போராளி இயக்கங்கள், இந்நாள் அரசியல் கட்சிகள் மிகக் கேவலமாக நடந்து கொள்வதைச் சுட்டிக்காட்டுவதும் எமது கடமையாகும்.

அரசாங்கம் புலியை வேட்டையாடியதோ இல்லையோ, புலியும் இராணுவமும் சேர்ந்து மக்களை வேட்டையாடியது என்பது மிகக் கொடூரமான உண்மையாகும்.

இந்நிலையைத் தாண்டி, இப்போது உயிர் வாழும் உத்தரவாதத்துடன் ஆனால் அடிப்படை வசதிகள் கூட இல்லாமற் தவிக்கும் இம்மக்களைப் பொறுத்தவரை நீங்கள் அவர்களுக்கு உதவி செய்வது எனும் பெயரில் அவர்களை மீண்டும் வேட்டையாடி விளையாடுவது வன்மையாகக் கண்டிக்கப்பட வேண்டிய ஒரு விடயமாகும்.

மிகக் கண்டிப்பான இராணுவ கட்டமைப்பாக இருக்கும் தற்காலிக தங்கு முகாம்களில் இருக்கும் மக்களுக்குப் போதிய வசதிகளைப் பெற்றுக்கொடுக்க, தமக்கிருக்கும் தொடர்புகள் அவற்றின் பயன்பாட்டைப் பாவிக்கத் தவறும் இச் சமூக விரோதிகள் மக்களை மீண்டும் மீண்டும் வேட்டையாடுவதற்காகத் தம் ஆளுமையைப் பயன்படுத்திக்கொள்கிறார்கள்.

அதன் அடிப்படையில் கொழும்பு வரை கொண்டு சென்று விடுவதற்கு ஒரு விலையும், அதையும் தாண்டி இந்தியா வரை கொண்டு சென்று விடுவதற்கு ஒரு விலையும் பேசி அந்த மக்களிடம் பணம் கறக்கிறார்கள்.

வெளியேறத் துடிக்கும் மக்களும், கிடைக்கும் வாய்ப்புகளில் வெளிநாடுகளில் வாழும் தம் உறவினர்களிடம் அறிவித்து, எப்படியாவது பணத்தைக் கட்டி, கொழும்போ இந்தியாவோ முதலில் இந்த முகாம்களை விட்டு வெளியேறினால் போதும் எனும் நிலைக்கு முண்டியடித்துக்கொண்டு முண்டுகொடுக்கிறார்கள்.

மக்களின் இந்த நிலையைச சரியாகப் பயன்படுத்திக்கொள்ளும் இந்தக் கேவலமான தமிழ்ப் பிரதிநிதிகள் தலைக்கொரு விலை பேசி தமக்கிருக்கும் தொடர்புகள் மூலம் காரியத்தை சாதித்துக்கொள்கிறார்கள்.

உலகுக்கு மிக இறுக்கமாகக் காட்டப்படும் இராணுவ முகாம்களுக்குள் உஙகளுக்கு இந்தளவு செல்வாக்கு இருக்கும் போது, அந்த செல்வாக்கை அல்லல் படும் மக்களின் அடிப்படை வசதிகளைப் பெற்றுக்கொடுக்கவும் நீங்கள் பாவிக்கலாமே?

புலிகளின் கட்டுப்பாட்டுப்பகுதிக்குள் இருந்தது ஒன்றுதான் அவர்கள் செய்த தவறா? அப்படியானால் அவர்களை புலிதான் இழு இழு என இழுத்துச்சென்றது என்று கை வலிக்க நீங்கள் சார்ந்த அமைப்புகளின் இணையங்களும் எழுதித்தள்ளியதும், பிரமுகர்கள் மேடைகளிலும், சந்திப்புகளிலும் பேசித் தள்ளியதும் எல்லாம் பொய் வேஷமா?

அவர்களின் பலர் புலிகளின் மாவீரர் குடும்பங்களாகவும் இருக்கலாம், ஆனாலும் அதிலும் பல ஆயிரம் பேர் தாம் விரும்பாமல் தம் பிள்ளைகளைப் பறிகொடு்த்தவர்கள் எனும் உண்மை உங்களுக்கும் தானே தெரியும்? அல்லல் பட்டு, உயிரை மட்டும் கையில் பிடித்துத் தப்பி வந்த மக்களை சிங்கள இனமே ஆதரித்துக்கொண்டிருக்கும் போது தமிழர்கள் நீங்கள் பழிவாங்குவது நியாயமா?

இராணுவ முகாம்களுக்குள் இத்தனை செல்வாக்குள்ள நீங்கள் அந்த செல்வாக்கைப் பயன்படுத்தி மக்களுக்கு ஒரு சில நன்மைகளையாவது செய்து கொடுத்து, உங்கள் அமைப்புகளின் அரசியல் நிலைக்காகக் கூட உழைக்காமல், அம்மக்களின் தவிப்பைப் பயன்படுத்தி அவற்றைக் காசாக்கி, உங்கள் நலனிலேயே அக்கறையாக இருக்கிறீர்களே? அப்படியானால் உண்மையில் நீங்கள் முன்னாள் போராளிகள் தானா?

இவற்றைக் கண்டிக்க உங்கள் தலைமைகள் தயங்குகிறதா? அல்லது கண்டுகொள்ளத்தவறுகிறதா? இதில் எதைச் செய்தாலும் உங்கள் தலைமைகளும் பிரபாகரனுக்குச் சற்றும் குறையாத சுயநலவாதிகளாகத் தானே கணிக்கப்பட வேண்டும்.

பிரபாகரனின் வீட்டிற்குள் நடப்பதையெல்லாம் கூட அறிந்த தொனியில் முன்னர் வீரம் பேசிய தலைவர்கள், இப்போது நீங்கள் அவிழ்த்து விட்டிருக்கும் இந்த மனித விரோதத்தைத் தட்டிக்கேட்கவோ அல்லது மக்கள் நலன் சார்ந்த நிலை எடுப்பதற்கோ தயங்குமானால், புலி எப்படித் தமிழரின் பிரதிநிதியாக இருக்க முடியாது எனும் நியாயம் இருந்ததோ அதே போன்று நீங்களும் எந்த வகையில் தமிழர்களைப் பிரதிநிதித்துவம் செயய முடியாது.

தவித்த முயலை அடிப்பதில் வல்லவர்களாக உலகமே அறிந்து கொள்ளும் அளவுக்கு உங்களை நீங்கள் ஏற்கனவே அறிமுகப்படுத்தியிருக்கிறீர்கள்.

நீங்கள் செய்யும் பிழைகளை வைத்துப் பிரச்சாரம் செய்துதான் உங்களை எப்போதுமே தமிழ் மக்களின் எதிரிகள் என்று புலிகள் தம் காரியங்களைச் சாதித்துக்கொண்டார்கள். அந்தக் காலத்தில் அதைப் புலி உங்கள் மீது உள்ள விரோதத்தில் செய்கிறது என்று வீரம் பேசினாலும், இப்போதும் நீங்கள் இன்னும் தான் மக்கள் நலன் சார்ந்தவர்களாக இல்லையே?

உங்களையெல்லாம் நம்பி இந்த மக்கள் ஏன் வாழ வேண்டும்? ஒற்றுமை பற்றி இப்போது அனைத்துத் தமிழ்த் தரப்பும் அடிக்கடி பேசிக்கொள்கிறது, எந்த ஒற்றுமையைப் பற்றிப் பேசுகிறீர்கள்? ஆட்சியில்,அதிகாரத்தில் வரக்கூடிய உங்கள் அதிகாரத்தின் ஒற்றுமையைப் பற்றி மட்டுமா பேசுகிறீர்கள்?

அப்படியானால் உங்களை அதிகாரத்தில் அமர்த்தியதும் மிக ஒற்றுமையாக எல்லோருமாக சேர்ந்து மீண்டும் மக்களை வேட்டையாடப்போகிறீர்களா? இதற்கு சிங்கள மக்களும் சிங்கள அரசியல் வாதிகளும் எவ்வளவோ திறமாயிற்றே?

சரி, ஒரு பேச்சுக்காக இடைத்தங்கல் முகாம்களில் நடக்கும் இந்த அட்டூழியங்கள் அங்கு இராணுவ செல்வாக்குடன் செயற்படும் அமைப்புகளின் தலைவர்களுக்குத் தெரியாது என்றே வைத்துக்கொள்வோமே, இனியாவது இந்தத் தலைவர்கள் இதில் தலையிட்டு மக்களை மீண்டும் மீண்டும் வேட்டையாடுவதை அவர்கள் வாழ்வோடு விளையாடுவதைத் தடுப்பார்களா?

கேவலம் பணத்திற்காக எதை வேண்டுமானாலும் செய்யும் நிலையில் அதுவும் இடர் சுமந்த வரலாற்றோடு வாழும் தமிழினம் அதன் பேரில் ஒரு சில சமூக விரோதிகளாவது செயற்படுவது என்பது தடுக்கப்படவும், துடைத்தெறியப்படவும் தேவையான மிக முக்கியமான விடயமாகும்.

இதில் எந்த அமைப்பு சம்பந்தம் என்ற வரைவிலக்கணம் கிடையாது, இராணுவ செல்வாக்குடன் முகாம்களுக்குள் செல்லும் வசதி யார் யாருக்கு இருக்கிறதோ அவர்கள் தம் பிரதிநிதிகளுக்கு வழங்கப்பட்டிருக்கும் இந்த உள் நுழையும் அனுமதியை வைத்துக்கொண்டு எந்த முகாம்களுக்குள் நுழைகிறார்களோ அங்கெல்லாம் பல மூன்றிழக்க லட்சங்களைக் கறக்கிறார்கள்.

அந்த மக்களின் நிலையை நினைத்துப் பரிதாபப்பட்டு அவர்களுக்காக, அவர்களின் வாழ்க்கை முன்னேற்றத்திறாக உங்கள் சலுகைகள்,வசதிகளைப் பாவித்து எதையாவது செய்வீர்கள் என்று எதிர்பார்த்தால், கிடைத்த சந்தர்ப்பத்தில் தவிச்ச முயலை அடித்து, மீண்டும் மீண்டும் தமிழினத்தைத் துண்டாடிக்கொண்டிருக்கிறீர்களே? தவறான வழிகாட்டிச் செல்கிறீர்களே? இதுவெல்லாம் நியாயந்தானா?

மக்கள் நலன் காக்க எழுத்தில் வீரமும், அறிக்கைகளில் ஒற்றுமையும் இருந்து என்ன பயன்? நடைமுறையில் அது மக்களைப் போய்ச் சேரவில்லை என்றால் “சிங்களப் பேரினவாதம்” எனும் பிரிவினையை உருவாக்கிய அந்தக் காலத்திற்கும் இந்தக் காலத்திற்கும் என்ன பெரிய வித்தியாசம்?

தலை நிமிர்ந்து வாழ வேண்டிய ஒரு சமுதாயத்தை புலி எனும் சித்தார்ந்தம் முதுகெலும்பையும் உடைத்து வைத்தது என்றால் நீங்களும் அவர்களுக்குச் சற்றும் குறையாமல் முடமாக்கப் பார்க்கிறீர்களே?

தங்குமுகாம்கள் எல்லாம் தற்காலிகம் என்று அரசாங்கம் என்னதான் கூறினாலும், அங்கு பல நிலையான கட்டிடங்கள் ஏறத்தாழ புதிய நகரங்கள் உருவாகிக்கொண்டிருக்கின்றன என்ற உண்மையை நீங்களும் மறுக்க முடியாது.

அப்படியானால், அந்த மக்களுக்காகவும் அவர்கள் முன்னேற்றத்திற்காகவும் நீங்கள் என்ன செய்ய வேண்டும்? இந்த நிலையைப் போக்கி அவர்கள் தம் சொந்த நிலங்களில் மீளக் குடியேறி சுதந்திரமாக சுவாசிக்க வேண்டும் என்னும் அடிப்படைத் திட்டமே உங்களிடம் இல்லாமலா நீங்கள் எல்லாம் அவர்களை அரசியலில் பிரதிநிதித்துவம் செய்யப் போகிறீர்கள்?

உங்கள் கவர்ச்சிகரமான சலுகைகளைப் பாவித்து இனியாவது வசதி வாய்ப்பில்லாத மக்களின் அடிப்படை வசதிகளை, வாழ்க்கைத் தரத்தை உயர்த்த எதையாவது செய்வீர்களா?

இல்லை தொடர்ந்தும் மக்களை வேட்டையாடி, அவர்கள் உணர்வுகளோடு விளையாடத்தான் போகிறீர்களா?
அறிவுடன்

Read more...

தமிழ்ச்செல்வனுமா துரோகி?

என்னதான் உண்மையை மறைத்தாலும் என்றாவது ஒரு நாள், அதுவும் ஆகக்கூடியது கார்த்திகை 27ம் நாளுக்கு முன்னர் விரும்பியோ விரும்பாமலோ வாந்தியெடுத்தே ஆக வேண்டிய கட்டாய நிலை புலிப்பினாமிகளுக்கு இருக்கிறது.

மெல்ல, மெல்ல உண்மைகளைக் கக்குவார்கள் என்பது புலியையும் அவர்களது, பிரச்சார தர்மங்களையும் அறிந்த அனைவராலும் எதிர்பார்க்கப்பட்ட ஒன்றாக இருந்தாலும், இது எல்லை மீறிய ஒன்றாக இல்லையா?

தமிழ்ச் செல்வன் என்ன பிரபாகரன் போல எதிரியின் காலடியில் போய் மண்டியிட்டுத் தன் தலையைக் கொத்திக்கொள்ளக் கொடுத்த கோழையா?

பல தடவைகள் புலியாலேயே தண்டிக்கப்பட்டு, புலியாலேயே இறுதியில் காவும் கொடுக்கப்பட்ட இன்னொரு மனித உயிர் ஆயிற்றே?

உணர்ச்சிவசப்படப்போகும் புலி ஆதரவாளர்கள், ஒரு நிமிடம் நிதானிக்கவேண்டிய கட்டாயம் இங்கு இருக்கிறது.

உண்மையின் நிர்ப்பந்தம்

“புதினம்” பல காலங்களாக புலிகளின் உத்தியோகபூர்வ தமிழ் இணையமாகச் செயற்பட்டு வரும் இணையமாகும்.

தலைவரின் காலடியில் குண்டு பாய்வதற்கு முதல் நாள் வரை பல வகை ” பிரபாகரன் நலன் சார்ந்த ” உண்மைச் செய்திகளை எழுதி வந்த புதினம், அவர் இறப்பதற்கு ஓரிரு நாளுக்கு முன்னர் “தமது நிருபர் இறுதியாக வழங்கிய செய்தியென்று ஒன்றையும்” இதன் பின் வேறு செய்திகளை களத்தில் இருந்து வழங்க முடியாது என்று அவர் கூறியதாகவும் பிரசுரித்திருந்தது.

இந்நிலையில், அங்கிருந்தவர்களிலேயே பிரபாகரனிடம் மட்டும் தான் இறுதி வரை ஒரு செய்மதித் தொலைபேசி கையில் இருந்தது என்கிற உண்மையை வைத்துப்பார்க்கும் போது, பிரபாகரன் தான் புதினத்தின் நிருபரா என்றும் ஒரு கேள்வி எழுகிறது.

எது எப்படியோ, தலைவருக்கு ஆப்பு நெருங்கி விட்டது என்று மற்ற அனைவரையும் விட புதினத்துக்கு நன்றாகத் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பிருந்த போதும், அதை மறுத்துரைப்பதில், ஜுன் 10ம் திகதி வரை பகீரதப் பிரயத்தனம் மேற்கொண்டு, தம் இந்நாள் தலைவர் கே.பியுடன் கூட முரண்பட்டு, அறிவழகன் என்று ஒருவரை உருவாக்கி அவருக்காகவே ஒரு வெளியுறவுப் புலனாய்வு டிபார்ட்மென்டையும் அங்குரார்ப்பணம் செய்து வைத்திருந்தது.

இந்நிலையில், நாய் வேசம் போட்டதற்காகக் குரைத்தாலும், கட்டிவைக்கப்பட்டிருக்கும் நாய் குரைத்துக்கொண்டுதான் இருக்க முடியும் எனும் அளவில், உண்மையை மறைக்க என்னதான் பொய்யுரைத்தாலும் இறுதியில் ஏற்றுக்கொள்ளும் கட்டாயம், அதாவது நிகழ்கால உண்மைகளால் இறுகக் கட்டப்பட்ட நிலையை அடைந்த போது, அவர்களின் செயற்பாடுகளில் சில மாற்றங்கள் ஏற்பட்டது.

அநதக் கட்டாய மாற்றத்தின் நிர்ப்பந்தத்தில் முன்னாலே சென்றோரின் பின்னால் சென்றவரின் வழியினிலே… ஈழப் போர் – 3! என்று ஒரு தலைப்பில் ஜுன் 10ம் திகதியிட்டு ஒரு கட்டுரையைப் பிரசுரித்ததன் மூலம், முதற் தடவையாக பிரபாகரன் இறந்தார் என்று புதினம் சாட்சி கூறியது.

இதைத் தொடர்ந்து பல இணையங்களில் இதன் மூலம் இவர்கள் உண்மையின் பால் நிர்ப்பந்திக்கப்பட்ட விடயத்தை எடுத்துக்கூறிய அதே வேளை, எஞ்சியிருக்கும் புலி விசுவாசிகளோ தம்மைத்தாம் ஆறுதல் படுத்திக்கொள்ள சம காலத்தில் வெளியாகிய ஜுனியர் விகடனின் கற்பனைக் கட்டுரையொன்றை கட்டிப்பிடித்துக்கொண்டார்கள்.

இது புலி ஆதரவாளர்களின் வழக்கமான செயற்பாடுதான்.

யாராவது தம்மைப் போற்றினால் அவர்களைத் தூக்கித் தலையில் வைப்பதும், பின்னர் அவர்களைத் தாக்கி நாறடிப்பதும் அவர்களுக்குக் கை வந்த கலை.

அதற்கு மாறாக, என்ன காரணத்திற்காக இவர்கள் திடீர் திடீர் என்று இப்படியெல்லாம் தம்மை உணர்ச்சிவசப்படுத்துகிறார்கள் என்று ஒரு நாளும் சிந்தித்ததில்லை, அப்படி சிந்தித்திருந்தால் ஒருவேளை தமிழீழம் கூட எப்போதே கிடைத்திருக்கும்.

எனவே, மந்தையாக இருத்தலையே அவர்கள் விரும்பும் போது, அவர்களை மந்தைகளாக மற்றவர்கள் நடத்துவதில் தப்பிருப்பதாகத் தெரியவில்லை.

மனித விரோதம்

எந்த ஒரு சந்தர்ப்பத்திலும், தமது பிரச்சார செயற்பாடுகளை மிகக் கவனமாகத் தேர்ந்தெடுத்துத் தம் ஆதரவாளர்களிடம் இருந்து கிடைக்கும் நிதி வரவுகளைப் பாதிக்காத வகையில் பிரச்சாரம் செய்வதே புலிகளின் தொடா பிரச்சார வெற்றிகளின் அடிப்படையாகும்.

அவ்வாறான ஒவ்வொரு கட்டத்திலும், அவர்கள் நலன் வெற்றி பெற வேண்டுமென்றால் வேறு யாரை வேண்டுமானாலும், எவ்வாறு வேண்டுமானாலும் கேள்விக்குறியாக்குவதற்குத் தயங்க மாட்டர்கள்.

புதினத்தின் நிருபர் பிரபாகரனாக இருந்திருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும், புதினம் மற்றும் தமிழ்நெட் தளங்களின் பிரச்சாரம் மூலம் முழு நன்மையடைந்த புலிப் போசகர்களின் பிரதான விற்பனைப் பொருள் “பிரபாகரன்” ஆகும்.

“பிரபாகரன்” எனும் வி்ற்பனைப்பொருளின் சந்தை விலையை உயர்த்தி வைத்திருப்பதன் மூலமே தமது வருமானத்தை உயர் நிலையில் வைத்திருக்கலாம் எனும் அவர்களது அடிப்படைக் கொள்கையின் பேரில் கடந்த பல காலங்களாக இந்த வியாபரத்தை வெற்றிகரமாக அவர்கள் செயற்படுத்தி வந்தார்கள்.

பிரபாகரன் எனும் பொருளின் சந்தை விலை இனி தேறாது என்று அறிந்ததனால் தான் அவர்களே அந்தப் பொருளை அழிப்பதற்கான அனைத்து வசதிகளையும் செய்து கொடுத்தார்களோ எனும் சந்தேகம் இன்னும் அசையாமல் நிற்கிறது.

இதற்கான சாத்தியங்களும் எந்த நிலையிலும் மறுப்பதற்கில்லை.

எனவே, பிரபாகரன் எனும் விற்பனைப் பொருளைக் கவனமாகப் பேணிப் பாதுகாத்து வந்த இந்தப் பிரச்சார வித்தகர்களின் தயவால் இப்போதும் எஞ்சியிருக்கும் ஒவ்வொரு புலி ஆதரவாளனின் மனதிலும் இன்னும் பிரபாகரன் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கலாம்.

ஆனாலும், அவர்களுக்கு அதில் பிரயோசனம் இல்லை என்பதால் அதை அழித்துவிட்டார்கள்.

ஆனாலும், புதியதொரு சந்தை விலை உள்ள விற்பனைப் பொருளை உருவாக்கும் வரை மீண்டும் மீண்டும் அவர்களால் ஊட்டி வளர்க்கப்பட்ட பிரபாகராயிசத்தை விட்டு வெளியேற முடியாமல் திக்குத் திணறுகிறார்கள்.

இந்நிலையில் பிரபாகரன் எனும் அவர்களது விலைப்பொருள் அழிந்து விட்ட உண்மையை ஏற்றுக்கொள்ளும் அதே வேளை அந்த அழிவிற்கு அது காரணமில்லை, அதைச் சுற்றியிருந்த வேறு யார் யாரோதான் காரணம் என்று அவர்களாலேயே காவு கொடுக்கப்பட்ட தமிழ்ச்செல்வன் போன்றோரைக் கேள்விக்குறியாக்குவது மிகப் பெரும் மனித விரோதச் செயலாகும்.

இப்படி அவர்களைக் கேள்விக்குறியாக்குவதன் மூலம் வெளியுலகில் இருந்து புலியெனும் இயந்திரத்தையும், பிரபாகரன் எனும் சந்தைப்பொருளையும் இயக்கிய “சக்திகள்”, இறுதி வரை அவருக்கு வாக்குறுதிகளைக் கொடுத்து நம்ப வைத்துக் கழுத்தறுத்ததை, மன்னிக்கவும் தலையுடைத்ததை மறைக்கவும் மக்களின் மனதில் இருந்து மறக்கடிக்கவும் மிகக் கச்சிதமாகத் திட்டமிட்டிருக்கிறது.

அதன் அடிப்படையில், தம் தலைவனை மாவீரனாகச் சித்தரித்து எல்லாம் கதையளந்து விட்டு, அதே தொடரில் :

கடைசிக் காலத்தில் என்னவிதமான சிந்தனைகள் அவரது மனதில் ஓடியிருக்கும் என்ற யோசனை எழுவதை என்னால் (கட்டுரையாளர்) தடுக்க முடியவில்லை.

தமிழர் பேராட்டத்தில் நீதியும் தர்மமும் இருந்தும் ஏன் எல்லாம் இவ்வாறு அழிந்து போய் விட்டது என்று யோசித்திருப்பாரா?…

அல்லது – ‘நீதியும் தர்மமும் இந்த உலகை இயக்குவதில்லை; வல்லரசுச் சக்திகளின் கேந்திர நலன்கள் சார்ந்து மாறி வரும் உலக ஒழுங்கிற்கு ஏற்ப நாமும் மாற்றங்களைச் செய்து இயங்க வேண்டும்’ என்று பாலா அண்ணை திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிய ஆலோசனைகளைக் கிரகித்திருந்தால் இந்த நிலை வந்திருக்காது என்று நினைத்திருப்பாரா?…

அல்லது – வெளிநாட்டுப் பயணங்களை முடிந்துக்கொண்டு ஒவ்வொரு முறையும் தன்னிடம் திரும்பி வரும் தமிழ்ச்செல்வன், மாறி வரும் உலகின் போக்கு பற்றி சரியான தகவல்களைத் தராமல் தன்னைத் தவறாக வழி நடத்திவிட்டார் என்று நினைத்திருப்பாரா?…

அல்லது – உறுதியான ஒர் அரசியல் அடித்தளத்தைப் போடாமல், இராணுவ இயந்திரத்தை மட்டுமே கட்டி வளர்த்ததால் – தமிழினத்தின் அரசியல் விடுதலைக்கான போராட்டத்தை இராணுவ பலத்தை மட்டுமே அடிப்படையாக்கி வளர்த்ததால் – இன்று அந்த இராணுவக் கட்டமைப்பு உடைந்து நொருங்கும் போது – தமிழ்த் தேசிய இனத்தின் எதிர்காலமே நொருங்கி விழுகின்றது என்று உணர்ந்திருப்பாரா?…

அல்லது – கடந்த காலங்களில் செய்யப்பட்ட சில விடயங்களைச் செய்யாது தவிர்த்திருக்க வேண்டும் என்றோ, செய்யாது தவிர்த்த சில விடயங்களைச் செய்திருக்க வேண்டும் என்றோ நினைத்திருப்பாரா?..

அல்லது – தவறுகள் பற்றிய எந்தச் சிந்தனையுமே இன்றி – எல்லாவற்றையும் தான் சரியாகவே செய்து, எல்லா முடிவுகளையும் தான் சரியாகவே எடுத்திருந்ததாக நம்பியிருப்பாரா?..

என்று ஒரு கருத்துத் திணிப்பை மிகக் கச்சிதமாக இடுகை செய்திருக்கிறார்கள்.

சர்வபலமும் உள்ள சிந்தனை வீரன், கடவுளின் அவதாரம் என்றெல்லாம் குறிப்பிட்ட பிரபாகரனைத தமிழ்ச்செல்வன் தவறாக வழிநடத்தியிருப்பாராமே? கேட்கவே நல்ல வேடிக்கையாக இருக்கிறது அல்லவா?

தலைவர் சொல்லாமல், தமிழ்ச் செல்வன் எதையுமே வாய் மலர்ந்ததில்லை என்று அவரைப் போற்றிய காலம் எல்லாம் மலையேறி, இப்போது தலைவரை தமிழ்ச்செல்வன் தவறாக வழிநடத்தியிருப்பாரோ என்கிற சந்தேகத்தை முன் வைக்கும் அளவுக்கு அவர்கள் வந்துவிட்டார்கள்.

அதே தொடரில் இந்த வியாபரிகள் மேலும் ஒரு இடத்தில் மிகக் கச்சிதமாக :

விடுதலைப் போராட்டம் பெற்ற அரசியல் வெற்றிகளின் பெருமை பாலா அண்ணையைச் சாரும்.

விடுதலைப் போராட்டம் பெற்ற இராணுவ வெற்றிகளின் பெருமை தீபன், பால்ராஜ், சூசை, பொட்டு, பாணு, ராஜூ, கே.பி…. என இன்னும் சிலரைச் சாரும்.

விடுதலைப் போராட்டத்திற்கு இயங்கு சக்தியைக் கொடுத்த பெருமை தமிழ்த் தேசிய இனத்தையும், அந்தச் சனத்திலிருந்து வந்த எம் போர் வீரர்களையும் சாரும்.

ஆனால் – சதிகளும், தோல்விகளும், துரோகங்களும், விலை போதல்களும், நெருக்கடிகளும் நிறைந்து கிடந்த மிகக் கரடு முரடான பாதை வழியாக – மனம் தளராமல் – விடுதலைப் போராட்டத் தேரை முன்னோக்கி ஓட்டிச் சென்ற பெருமை பிரபாகரனையே சாரும்.

என்று மீண்டும் புலி ஆதரவாளர்களின் காதில் பூச்சுற்றி அழகு பார்க்கிறார்கள் இந்தக் கேவலங்கெட்ட, பண ஆசை பிடித்த அறிவாளிகள்.

இந்தக் கருத்துத் திணிப்பின் பின்னால் மிக அவதானமாகக் கவனிக்கப்பட வேண்டியது, கே.பி எனும் நபரின் உள்ளீடு.

பிரபாகரன் மரணமான அன்றே இவரைப் பற்றி நாம் எழுப்பியிருந்த கேள்விகள் மீண்டும் மீண்டும் ஊர்ஜிதப்படுத்தப்படுகின்றன.

கருணாவின் பிரிவுக்குப் பிறகு உங்கள் விடுதலைப் போராட்டம் எந்தவொரு இராணுவ வெற்றியையும் தான் பெறவில்லையே? அப்படியானால் கருணாவின் பிரிவுக்கு முன்னர் நீங்கள் பெற்ற இராணுவ வெற்றிக்குக் கருணா கூட காரணமாக இணைக்கப்படலாம், கள்ளக்கடத்தல் கே.பி எப்படி காரணமானார்?

ஆயுதங்களைக் கடத்துகிறோம், இறுதிப் போருக்குத் தயாராகிக் கொண்டிருக்கிறோம் என்றெல்லாம் வெளிநாட்டில் வாழும் அனைத்து புலி இயந்திரங்களையும் முறுகல் நிலையில் வைத்து மக்களைப் பிழிந்தெடுத்து, அவர்களின் வியர்வையைக் காசாக்கி, உடைத்தெறிய வேண்டிய கப்பல்களை “ஆயுதத்தோடு அனுப்புகிறோம்” என்று தகவலை மக்களுக்கும் சொல்லி, இந்திய, இலங்கை அரசுகளுக்கும் காட்டிக்கொடுத்த உங்கள் வலைப்பின்னல் அவற்றை நடுக்கடலில் தகர்த்தெறிய வைத்து, அதிலிருந்து மீண்டும் அனுதாபத்தைத் தேடிக்கொண்டது.

ஆனால், தகர்த்தெறியப்பட்ட அனேகமான கப்பல்கள் சிறிதளவு ஆயுதங்களுடன் சென்று அவர்களே போட்டுக்கொடுத்து தகர்த்தெறியப்பட்ட கப்பல்கள் எனும் உண்மையை புலி ஆதரவாளர்கள் அறிந்து கொள்ள மிக நீண்ட காலம் தேவையேற்பட்டதனால் இவர்கள் தப்பிக்கொண்டார்கள்.

உண்மையான ஒரு போரை நடத்துவதற்குத் தேவையான அனைத்துத் தளபாடங்களும் புலிகளிடம் இருந்தது என்பது யாராலும் மறுக்க முடியாத ஒரு உண்மையாகும்.

அதற்கான ஆளணியும் அவர்களிடம் இருக்கவே செய்தது என்பது மறுப்பதற்கு நினைத்துப் பார்க்கவும் முடியாத ஒரு விடயமாகும்.

ஆனால், யுத்தம் மாவிலாறில் ஆரம்பித்தது முதல் பிரபாகரனின் தலைமைத்துவமும், தளபதிகளும் என்ன செய்து கொண்டிருந்தார்கள் என்று சிந்தித்துப் பார்த்தால், முன்னரங்குக்கு ஏழை மக்களின் பிள்ளைகளை அனுப்பிப் பலி கொடுத்துவிட்டு, அவர்களோ பின் வாங்கி பின் வாங்கி, அரசின் ஒப்புதலுடன் பாதுகாப்பு வளையம் அமைத்து அதற்குள் போய் ஓடி ஒளிந்துகொண்டார்கள்.

புலி என்றால் வானையும் பிளந்து கடவுளின் சிம்மாசனத்தையும் பறி்த்து வரும் ஆற்றல் உள்ளவர்கள் என்கிற பிரம்மை உலகத்தில் மிகக் கவனமாகத் திட்டமிடப்பட்டு வளர்த்து வரப்பட்ட புலி ஆதரவாளர்கள் எனும் மந்தைகளோ, எதிரி அகலக் கால் வைக்கிறான், புலி பதுங்கிப் பாயும், புதருக்குள் இருந்து பாயும் என்று வீரக் கதைகளும், அறிக்கைகளும், இணையத்தில் கருத்துப் போருமாக காலத்தைத் தள்ளினார்கள்.

யுத்தம் ஆரம்பித்து, இராணுவம் முன்னேறி முன்னேறி, பிரபாகரன் மூக்குக்கு நேரே துப்பாக்கியை வைக்கும் வரையிலும் அவர்களால் எதிர்த்துப் போர் புரிய முடியவில்லை, அதற்கான மனோ பலனும் இருக்க வில்லை.

எனவே, கோழைத்தனமாக பலியெடுக்கப்பட்டார்கள், அவமானப்படுத்தப்பட்டார்கள்.

அப்படியானால், தாம் யுத்தம் செய்வதை விடத் தம் உயிர்களைக் காப்பாற்றிக்கொள்வதில் பிரபாகரன் குழு மிக அவதானமாக இருந்ததும் உண்மையாகிறது, அதற்காக மக்களைக் கேடயமாக வைத்திருந்ததும் உண்மையாகிறது, ஆயிரம் ஆயிரம் போராளிகள் மற்றும் சாதாரண மக்களையும் பலி கொடுத்ததும் உண்மையாகவே நிரூபணமாகிறது.

வெறியின் உச்ச கட்டத்தில் தப்பிப்போகும் குழந்தைகளைக் கூட இவர்களால் நிம்மதியாக வாழ விட முடியவில்லை.

பலாத்காரமாகப் பிடித்துச்சென்ற குழந்தைகளில் ஆண்களுக்கு மொட்டையடித்தும், பெண்களுக்குக் கூந்தலை கட்டையாக வெட்டியும், இவர்கள் தான் “புலிகள்” என்று தப்பிப்போகும் கூட்டத்திலிருக்கும் அவர்களை இராணுவம் அடையாளங் கண்டு, இழுத்துச்சென்று வதைக்கவும், கொல்லவும், இன்னும் பல செய்யவும் புலிதான் திட்டமிட்டது.

இறுதித்தருவாயில் நீயும் தானே உயிருக்கு ஓடி ஒளிக்கிறாய்? அந்த எதிர்கால இளைஞர்கள் என்ன பாவம் செய்தார்கள்? உன் கோரப்பிடியில் இருந்த மண்ணில் பிறந்த ஒரே பாவத்திற்காக உன் உயிர் அழியும் போதும் அவர்கள் வாழ்க்கையைக் கேள்விக் குறியாக்கி, கேவலப்படுத்தி விட்டுத்தானே சென்றாய்?

மாறாக, உன் இளைய தலைமுறையையாவது கலைந்தோடும் மக்களோடு மக்களாகக் கலைந்து உயிரைக் காப்பாற்றிக்கொள்ளவாவது அனுமதித்தாயா? இல்லை ஒரு வேளை அவர்களிடம் நீ விதைத்த உணர்வு உண்மையாக இருந்தால் நாளையொரு நாள் அவர்களே போராடுவார்களே எனும் நம்பிக்கைதான் உனக்கு இருந்ததா?

எதுவும் இல்லையே? காரணம், நீங்கள் கட்டி வளர்த்தது ஒரு பிரம்மை உலகம் என்பது உங்கள் ஒவ்வொருவர் மனச்சாட்சிக்கும் தெரியும்.

எனவேதான், மக்கள் விரோதிகளாக நீங்கள் இறுதிவரை செயற்பட்டீர்கள், கோழைகள் போல் உயிரிழந்தீர்கள்.

இத்தனைக்கும் பின்னால் நின்று நிதானித்துப் பார்க்கும் போது, யுத்த களத்திற்கு என்றுமே சென்றிராத (கருணாவின் கூற்றுப்படி) பிரபாகரன், காண முடியாத தமிழீழம், அடைய முடியாத இலக்கை வைத்து நீங்கள் அனைவரும் வியாபராம் செய்தது தான் உண்மையாகிறது.

அந்த வியாபாரத்தின் உயர்ந்த விலைபொருளாக இருந்த பிரபாகரனும், தமிழ்ச் செல்வன் போலவே காவு கொடுக்கப்பட்டதுதான் உண்மையாக இருந்தாலும், தமிழ்ச் செல்வன் போல் ஒரு மரணம் பிரபாகரனுக்குக் கிடைக்கவில்லை.

கோழைத்தனமாக உயிருக்குப் பயந்து, தன் முன்னால் இருந்த அனைவரின் உயிரையும் காவு கொடுத்து, இறுதியில் தலையைக் கொய்த இடங்கொடுத்து மாண்டு போனார் பிரபாகரன் என்பது தான் உண்மை.

அவர் ஒரு விலை பொருள் என்பதால் அவரது கிராக்கியை ஏற்றுவதும் இறக்குவதும் வெளியில் இருந்து புலியை இயக்கிய சக்திகளின் கையில், குறிப்பாக கே.பியின் கையிலேயே இருந்தது.

அதன் அடிப்படையில் பிரபாகரன் எனும் விலை பொருள் அழிக்கப்பட்டதிலும் கே.பிக்குப் பங்கிருக்கிறது.

இப்போது, தோய்வடைந்திருக்கும் புலி ஆதரவாளர்களை எதையாவது சொல்லிச் சமாதானப்படுத்திக்கொள்ள பிரபாகரனை மாவீரனாக, உத்தியோகபூர்வமாக அறிவித்து, மிகக் கேவலமாக உங்களுக்காக உங்களால் காட்டிக்கொடுக்கப்பட்டு உயிரிழந்த மற்றவர்களை கேள்விக்குறியாக்குவது மனித விரோதம்.

பிரபாகரன் என்ற சந்தைப் பொருள் உயிரோடு இருக்கும் வரை எல்லாம் அவன் செயலாக இருந்தாலும், இப்போது புலி இயந்திரம் மூன்று வருடங்களுக்கு முன்னர் வரை அடைந்த வெற்றிகள் பங்கு பிரிக்கப்பட்டிருக்கின்றன.

அரசியல் வெற்றி முதல் அனைத்து வெற்றிகளும் முன்னர் போன்று பிரபாகரனின் ஏக பிரதிநிதித்துவத்திடம் கையளிக்கப்படாமல், உயிரிழ்ந்து போன அனைவரிடமும், மிகக் கச்சிதமாக உயிரோடு இருக்கும் கே.பியிடமும் ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ளது.

இதன் அடிப்படையிலாவது கே.பிதான் அடுத்த தலைவர் என்பதைப் புலி ஆதரவாளர்கள் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்பது அவர்கள் நினைப்பாக இருக்கிறது.

கடந்தகாலங்களிலும் தமது இலக்கை, அதாவது வருமான இலக்கை அடைவதற்கு யாரை வேண்டுமானாலும்,எவ்வாறு வேண்டுமானாலும் தூற்றத்தயங்காத புலிப் பிரச்சார சக்திகள் அவர்கள் தேசியத் தலைவரே மாலை போட்ட தமிழ்ச்செல்வனையும் கேள்விக்குறியாக்கியிருக்கிறது, பிரபாகரனையும் அவரது சக்தியையும் மட்டுப்படுத்தி, வெற்றிகளைப் பிரித்துக் கொண்டிருக்கிறது.

எனவே, புலி இயந்திரம் எப்போதுமே “தமிழீழ” மாயையை வைத்து வியாபரமே செய்து வந்தது என்பதைக் களத்தில் அழிக்கப்பட்ட இராணுவப் புலிகள் போக, இன்னும் உயிரோடு இருக்கும் நிதி திரட்டும் புலிகள் மீண்டும் நிரூபித்திருக்கிறார்கள்.

இனிவரும் காலங்களிலும் இவ்வாறான பல வேடிக்கை அறிக்கைகள் வரலாம்.

ஆனால், ஒவ்வொரு அறிக்கையிலும் தவறாமல் பிரபாகரனுக்கு வீர வணக்கமும், கே.பியை நியாயப்படுத்தும் தீரத் திட்டங்களும் இணைக்கப்படும்.

சூசை பேராடித்தான் மடிந்தார் என்று இலங்கை இராணுவமே கூறிவிட்டது, ஆனாலும் இறப்பதற்கு முதல் நாள் இந்தக் கே.பி தான் இன்டர்போல் தேடும் அந்தக் கே.பி என்று சாட்சி கூறிவிட்டு காணாமல் போன சூசையும் மிக விரைவில் துரோகியாக்கப்படலாம்.

அதுவரை, மித மிஞ்சிய உணர்வில் வாழும் புலி ஆதரவாளர்கள் பிரபாகரன்,பொட்டம்மான் சகிதம் ஜுனியர் விகடனிடம் உங்கள் உணர்வுகளை விற்பனை செய்யலாம், ஏனெனில் காசு பார்ப்பதற்காக எதையும் எழுதும் கேவலமாக பத்திரிகைகளில், இன்றைய நிலையில், நக்கீரனுக்கு அடுத்தபடியாக ஜு.வி தான் இருக்கிறது.

உங்கள் உணர்வுகளின் இறுதி வியாபாரத்துக்காக அவர்கள் முயல்கிறார்கள், அவர்களை முந்திக்கொண்டு கே.பி அன் கோ முயல்கிறார்கள், நல்ல விலை யாருக்குக் கிடைக்கிறதோ அவருக்கு இலாபம்!

http://puthinam.com/full.php?2b36WXC4b33r6Jg04dcnSp2db0eEaEB34d3SVtF3e0dH6Po8ce03h5c32cc4Wi7bbe

அறிவுடன்

Read more...

சீமானின் “கூத்து” !

எதற்கும் ஒரு நல்ல மருத்துவரை நாடச்செய்வதே சீமான் எனும் தமி்ழ் சினிமா இயக்குனருக்கு,அவரது நண்பர்கள்,உற்றார் உறவினர்கள்,நலன் விரும்பிகள் செய்யக்கூடிய முதலுதவியாகும்.

மன நலன் வெகுவாகப் பாதிக்கப்பட்ட நிலையில் இருக்கும் சீமானின் மருத்துவச் செலவுகளை புலிகளின் தமிழக முகவர்கள் “நிபந்தனையின்றி” ஏற்றுக்கொள்ளவும் வேண்டும்.

மேடை கிடைக்கிறது என்பதற்காக முழங்கித்தள்ளும் சீமான் எனும் கோணத்தில் இருந்து பார்ப்பதை விட, விரக்தியின் உச்சத்தில் ஏறத்தாழ விசர் பிடித்த நிலையில் குமுறித்தள்ளும் சீமான் என்றும் பார்க்கலாம்.

இந்த “விசர்” என்றால் என்னவென்று ஏற்கனவே தெனாலியில் கமல்ஹாசன் தமிழக மக்களுக்கு நன்றாக விளக்கியிருப்பதால், இதை நாம் வேறு விளக்கும் அவசியம் இல்லை.

மொழிப்பற்றும்,இனப்பற்றும் ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் இருப்பதில் தவறில்லை ஆனால் அது வரையறையை மீதும் போது தீவிரவாதமாகவும், அது ஆதரிக்கப்படாமல் தோல்விகள் வரும் போது பயங்கரவாதமாகவும் தோற்றம் பெறுகிறது.

புலிகளைப் பொறுத்தவரை அவர்கள் கடந்த காலத் தோல்விகளை முற்று முழுதாக ஒத்துக்கொண்டு,அதை வெளியில் சொல்லி ஒரேயடியாக தம் நிதி வரவுக்கு “ஆப்பு” வைக்க விரும்பாத காரணத்தால் ஓரளவு மெதுவாக, விடயங்களை கசிய விட்டுக்கொண்டு, அதே நேரம் தம் பழைய பெயரைப் பாவித்து புதிய தலைப்பாகை ஒன்றைப் போட்டுக்கொள்ள முயற்சிப்பதை மாத்திரமே இன்றைய நிலையில் முன்னெடுக்கிறார்கள்.

அதற்கான சில முயற்சிகளையும் அவர்கள் மேற்கொள்கிறார்கள், இன்னும் சொல்லப்போனால் பழைய புலிக்கு அறவே தெரிந்திராத ஜனநாயக வழிகளையெல்லாம் பரீட்சித்துப் பார்க்கிறார்கள்.

புலி வரலாற்றில் என்றுமே இல்லாத வகையில் “பொதுக் கொள்கைக்கு” அதுவும் மக்கள் ஆலோசனை எல்லாம் கேட்கிறார்கள்.

இப்படி மக்கள் நலன் சார்ந்த ஒரு கட்டமைப்பாகத் முதலில் காட்டிவிட்டு,தொடர்ந்தும் பணக்கறப்பில் அவர்கள் இயங்குவார்கள் எனும் சந்தேகத்தைத் தூக்கியெறிய முடியாது, அதே வேளை அவர்களும் திருந்தமாட்டார்கள் என்று அடித்துக் கூறவும் முடியாது.

எனவே, புலிகளின் காமெடியே இப்படியிருந்து கொண்டிருக்க, இடையில் ஒன்றுக்கும் இல்லாமல் திடீரென சீமானின் கூத்து பெரும் கூத்தாக இருக்கிறது.

இனப்பற்று அனைவருக்கும் இருப்பது நியாயந்தான்,ஆனால் சீமானுக்கு ஏன் அது திடீரெனப் பொங்கி வழிகிறது?

அண்ணன் பிரபாகரன் ஏதாவது ஒரு கூரையைப் பிய்த்துக்கொண்டு இல்லை வானத்தையே பிளந்தாவது வீர சாகசம் காட்டுவார் என்று நம்பி ஏமாந்த கடைநிலை, அதுவும் மிகக் கடைசியாக புலி ஆதரவாளராக மாறிய சீமானுக்கே இந்த விரக்தி இருக்குமென்றால், அண்ணன் பிரபாகரனை நம்பி 30 வருடம் தம் இன்னுயிர்களை,உழைப்பை,உறவுகளை, உடலுறுப்புகளை இழந்து தவித்து வாடிப்போய் இருக்கும் இவருக்கு முந்திய புலி ஆதரவாளர்களுக்கு எந்தளவு இருக்க வேண்டும்?

சினிமாவில் வரும் ஹீரோக்களால் செய்யக்கூடிய மாய மந்திரங்களை நிஜ வாழ்க்கையில் வைத்து ஒப்பிட்டுப்பார்த்து உறங்கிக்கொண்டிருக்கும் சீமான் இன்னும் நித்திரையை விட்டு எழுந்துகொள்ளவி்ல்லை என்பது தெட்டத் தெளிவாகத் தெரிகிறது.

எது உண்மை? எது பொய்? என்பதை அறிந்து கொள்வதற்கு முன்னர் ஒவ்வொரு மனிதரும் தம்மைத்தாமே உணர்ச்சியூட்டிக்கொள்வதைத் தவிர்த்துக்கொள்ள வேண்டும்.

பாசத் தம்பி சீமான் தமிழீழப் போராட்டத்தை மேடையில் சீறிப்பாய்ந்து கூடியிருக்கும் மக்கள் விசிலடிப்பதோடு நிறுத்திக்கொள்ள வேண்டும் என்று எதிர்பார்த்து, திட்டமிடப்பட்டு களமிறக்கப்பட்ட கோமாளியா அல்லது உண்மையிலேயே விசர் பிடித்திருக்கும் ஒரு பக்தனா என்பது குழப்பமாகவே இருக்கிறது.

தம் மீதிருக்கும் போர்வையை அகற்றிக்கொள்ள இதற்கு முன்னர் இருந்த புலித்தலைவர்கள் கற்பனை பண்ணிக்கூடப் பார்க்கவில்லை, ஆனால் இப்போதைய புலித்தலைவரும் அதன் பிரச்சார மருத்துவர்களும் மிகவும் கடினமாக உழைக்கிறார்கள்.

பத்மனாதனின் ஒரு பக்கப் படத்தை உலகமெல்லாம் வெளியிட்டு விட்டு, இப்போது அதே படத்துக்கு மீசை வைத்தும் வெளியிட்டு வருகிறார்கள்.

பல விதமான குழப்பகரமான அறிக்கைகளும் வெளியிடுகிறார்கள்.

இப்படி முன்னாள் புலிகள் செய்யும் காமெடிகளே பெரியளவில் நடந்தேறிக்கொண்டிருக்க, சீமான் போன்றவர்கள் இவற்றையெல்லாம் மிஞ்சி சிங்களவனுக்கு சவால், கலைஞருக்கு மறைமுகமான சாடல் என்று எதற்காக இந்தக் கூத்தை அரங்கேற்றுகிறார்?

அவருக்கு அரசியலில் புக வேண்டும் எனும் ஆசை இருக்கிறது என்றால், நேரடியாக மக்கள் பிரச்சினையை முன்வைத்து அவர் விரும்பும் களத்திலேயே குதிக்கலாம், அதை விட்டு “தமிழ் உணர்வு” எனும் ஆயுதத்தை கையிலெடுப்பதன் மூலம் தமிழக மக்களுக்கு இவர் சொல்ல வருவது என்ன?

பிரிவினைவாதமே தமிழகத்தை முன்னேற்றும் என்பதா? அதாவது இந்திய தேசத்தை விட்டுத் தமிழகம் பிரிந்து தனியொரு நாடாக வேண்டும் என்பதா?

இலங்கையில் போலன்றி, இந்தியாவில் “தமிழரும்” இந்தியராக இருப்பதனால் தான் அவர்களின் “தமிழர்” எனும் அடையாளமும் மதிப்புடன் பேணப்படுகிறது.

பிரிவினை வாதத்தையும், பயங்கரவாதத்தையும் தமிழக மக்கள் ஆதரிக்கவில்லை என்பதை கடந்த தேர்தலில் மக்கள் மிகத் தெளிவாக எடுத்துக் கூறிவிட்டனர்.

திடீர் பல்டி அடித்து அதில் பெற்ற தோல்வியில் இருந்து இன்னும் அம்மையார் வெளிவரவே இல்லை, தமிழக அரசியல் நிலை இப்படியிருக்க இந்த சீமான்களின் இடுகை தமிழக சமூகத்தையும், இலங்கை சமூகத்தையும் எவ்வாறு பாதிக்கப்போகிறது என்பதை சாதாரண மக்கள் சிரத்தையுடன் எதிர்க்கொள்ளும் அவசியம் வருகிறது.

“சிங்களனே, நீ ஒரு பள்ளியில் குண்டு போட்டால், புலிகளின் குண்டு பத்து பள்ளிகளின் மேல் விழும்.” – சீமான்.

ஏனய்யா சீமான், தமிழர் வாழ்வு இப்போதுதான் யுத்தச் சத்தம் அற்ற ஒரு நிலையை அடைந்திருக்கிறது, அதற்குள் உமக்கேன் இந்த இரத்த வெறி?

உம்மைச் சொல்லிக் குற்றமில்லை, எல்லாம் உமக்குப் படங்காட்டிய வெற்றுப் புலிகள் செய்த வேலை.

எண்ணிலடங்கா விமானங்கள் இருக்கும் ஒரு நாடு, இன்னொரு நாட்டின் மீது விமானத் தற்கொலைத் தாக்குதல் நடத்துவதை ஏற்றுக்கொள்ளலாம், இருப்பதே இரண்டு விமானம், ஏற்கனவே லட்சோப லட்ச மக்களை இழு இழு என இழுத்துக்கொண்டு சென்றாகிவிட்டது, பல ஆயிரம் தொன் இரும்புத் துண்டங்களையும் இழுத்து வந்தாகி விட்டது.

இலங்கை அரசின், விமானப்படையின் பூதக்கண்களிலிருந்து இனியும் மறைக்க முடியாது, மறைக்கவும் இடமில்லை எனும் நிலையில், முட்டாள்த் தனமாக இரு “தமிழ்” விமானிகளை ஒன்றுக்கும் பிரயோசனமில்லாமல் உயிரிழக்கச் செய்து, இருந்த விமானங்களையும் பரிதாபமாக இழந்து விட்டு, “தற்கொலைத் தாக்குதல்” நடத்தியதாக வீரம் பேசியவர்கள் தான் புலிகள்.

இதைக் கூட தன் அறிவுக் கண்ணால் அறிந்து கொள்ள முடியாத சீமான், பத்துப் பள்ளியில் குண்டு போடுவேன் என்று கூறுவதோடு நிறுத்திக்கொண்டாலும் பரவாயில்லை, தன் குடும்பத்தையே அழித்துக்கொண்டு களமாடிய தன் தலைவன் பெருமை பேசுவது கொஞ்சம் அல்ல மிக மிக ஓவர்.

யாரைக் குடும்பம் என்கிறார் சீமான்? பலி கொடுக்கப்பட்ட அப்பாவி மக்கள் அனைவரையுமா? அவர்கள் எல்லாம் பலி கொடுக்கப்பட்டது உம் தலைவரின் வீரமா?

உம் தலைவரின் காலடியில் துப்பாக்கி ரவைகள் வந்து விழும் வரை அவருக்கு “நீங்களே” கூறும் குடும்பம் செத்து மடிந்து கொண்டிருப்பது தெரியவே இல்லையே சீமான்?

அவரது குடும்பம் என்று நீங்கள் கூறும் அப்பாவி மக்கள் வலுக்கட்டாயமாக இழுத்துச்செல்லப்பட்டு துப்பாக்கிகளை ஏந்தச் செய்த போது, ஒவ்வொரு தாய்மாரும்,தகப்பன் மாரும் விட்ட கண்ணீர் எல்லாம் உம் தலைவரின் கண்ணுக்குத் தெரியவே இல்லையே சீமான்?

முகாம்களில் சித்திரவதை,கம்யுனிசம்,அது இது என்று அலைபாய்ந்து திரியும் சீமானின் கூத்து சரி அவரே கூறுவது போன்று முகாம்களில் அடைபட்டுக்கிடக்கும் மக்களுக்கு உதவும் ஒரு திட்டத்தை முன் வைக்கத் தவறுவது ஏன்?

தமிழர் தலைமை எப்போதுமே ஆயுத முனையில் ஒருங்கிணைக்கப்பட்டிருந்ததால், இன்று துண்டாடப்பட்டுத் தலைமையெ இல்லாமல் திக்காடும் தமிழினத்தின் ஒற்றுமை குறித்து ஒரு வார்த்தை தானும் பேச முடியாத கையேறு நிலை ஏன்?

உண்மையில் ஈழத்தமிழினம் மீது அக்கறை இருந்தால், அந்த அக்கறையை அப்பாவி மக்கள் மீதும் காட்டலாமே? அதையெல்லாம் செய்ய மாட்டீர்கள், ஏனென்றால் உங்கள் அகராதிகளில் தமிழினம் என்றால் அது பிரபாகரனும் அவரைச் சுற்றி மிக அருகில் இருந்து கோழைத்தனமாக சரணடைந்த தளபதிகளும் தானே?

மக்களை உசுப்பேத்தி அவர்கள் உணர்ச்சியில் குளிர்காய்ந்துகொண்டிருக்கும் சீமான்கள் ஒரு விடயத்தை மறந்து விடுகிறார்கள்.

அதுதான், அவர்களை விட இந்த ஆயுதப்போராட்டத்தின் ஆரம்ப காலங்களில் இருந்தே, அவ்வளவு ஏன் பிரபாகரனையும் கூட தம் வீட்டில் வைத்து சோறு போட்டுக் காப்பாற்றி வந்த எத்தனையோ தமிழுணர்வாளர்கள் இன்றும் தமிழகத்தில் வாழ்கிறார்கள்.

ஆனால், அவர்கள் அனைவரும் மெளனமாக இருக்கிறார்கள்.

அவர்கள் மெளனத்தின் பின்னால் என்ன காரணம் இருக்கலாம் என்று அங்கும் இங்கும் தேடிச் செல்வதை விட, பிரபாகரனின் தந்தையை நன்கறிந்த ஒரு சிலரிடம் கேட்டுப்பார்த்தாலே போதுமானது.

உண்மைகள் இவ்வாறிருக்க, அண்டை நாடு, அண்டை மாநிலங்களிலும் பிரிவினைவாதத்தைத் தூண்டும் வகையில் கோமாளித்தனமாக இவர் பேசித் திரிந்தாலும்,இவரை யாதொருவரும் கணக்கிலும் எடுக்கவில்லை என்பது மிகக் கட்டாயமாக அவதானிக்கப்பட வேண்டியது.

கலைஞரும் இருந்த ஒரு மேடைக்கு குட்டையான பாவாடை அணிந்து வந்தார் என்று ஸ்ரேயாவுக்கெல்லாம் வழக்குப் பதியப் போன தமிழக வழக்கறிஞர்கள் கூட இந்த சீமானின் கேலிக் கூத்துளைப் பார்த்து மெளனித்திருக்கிறார்கள் எனும் போதே இவரது “கூத்தின்” சக்தி என்னவென்பதை நன்கு அறிந்துகொள்ள முடியும்.

ஆனாலும் சீமான் போன்ற புல்லுருவிகள் ஆரம்பத்திலேயே அடக்கப்பட வேண்டிய தேவையும் தமிழ் மக்களுக்கு இருக்கிறது.

அதற்காக அவரை அடிக்க வேண்டாம், திட்ட வேண்டாம், அவர் கூத்துப் போடும் மேடைகளை நிராகரித்தாலே போதுமானது.

இப்படியான கோமாளிகளை, கோமாளிகளாகப் பார்ப்பது ஒரு புறமிருக்க, இவை வேறு சக்திகளால் தமிழினத்தின் மீதான சந்தேகக் கண்ணை இந்திய உளவுத்துறையும், இலங்கையும் கூட திறந்து வைத்திருப்பதற்குத் திட்டமிட்டு களமிறக்கப்பட்டவைகளாக இருக்கலாம்.

திருமாவளவன் விட்டுச்சென்ற இடத்தை நிரப்பிக்கொள்ள சீமான் எடுக்கும் பிரயத்தனம் மற்றவர்களை விட கேமாளித்தனமாக இருந்தாலும், இவர் விதைக்க முயலும் நச்சுக்கள் தீவிரமானவையாகவே தெரிகிறது.

மலையாளி,கன்னடன்,சிங்களன் என்று தமிழ்நாட்டைச் சுற்றி அனைத்துப் பக்கங்களையும் பகையாக்கி, தமிழினத்தைத் துண்டாட முற்படும் அனாமேதய சக்தியாகவே இவர்கள் கணிக்கப்பட வேண்டும்.

இன்னும் ஆயிரம் சீமான்கள் ஒன்று சேர்ந்தாலும் தமிழ்நாட்டின் தேசப் பற்றை ஒன்றும் செய்ய முடியாது என்பது உண்மையானாலும், இப்போது விதைக்கப்படும் விதைகளின் விளைச்சல் பயங்கரமானதாகவும் இருக்கலாம்.

தமிழ் சினிமா மொழியிலேயே சொல்வதானால் சீமான் போன்றவர்கள் ஐ.ஏ.எஸ், இலங்கை உளவுத்துறை,சி.ஐ.ஏ அல்லது எம்.ஐ 15 போன்ற உளவுத்துறைகளின் கையாளாகவும் இல்லை விலை போனவராகவும் கூட இருக்கலாம்.

ஒரு இனம் சார்ந்த குரல் என்பது அந்த இனத்தின் அத்தனை பிரிவு மக்கள் சார்ந்ததாகவும் இருக்க வேண்டும், மக்கள் நலன் சார்ந்த பிரச்சாரம் என்பது சமுதாயத்தின் அனைத்து சாரார் சார்ந்த கருத்தாகவும் இருக்க வேண்டும்.

எப்போது சமுதாயத்தின் ஒரு சிறு குழுவின் நலனுக்காகப் பிரச்சாரங்கள் முன்னெடுக்கப்படுகிறதோ, அப்போதே அது மக்கள் நலன் எனும் இடத்திலிருந்து வெளியேறி விடுகிறது.

அதன் பின், மக்கள் நலன் எனும் போர்வையில் அவர்கள் போடும் அத்தனை கூத்துகளும் அவர்கள் நலன் சார்ந்த குறுகிய விடயமாக மட்டுமே இருக்கும்.

இவற்றை கடந்த கால வரலாறு நிரூபித்தும் இருக்கிறது.

எனவே, இவ்வாறான முட்டாள்களின் கோமாளித்தனங்களை வாசகர்கள் மீது திணித்து அதைக்கொண்டு சில்லறை பார்ப்பதைவிட இவற்றின் நியாய,அநியாயங்களை மக்களுக்கு எடுத்துக்கூறும் தம் கடமையையும் ஊடகங்கள் செய்ய வேண்டும்.

ஈழத்தமிழர் வரவை அதிகரிப்பதற்காக சில இன்டர்நெட் ஊடகங்களும் இவர்களின் இந்தக் கோமாளித்தனத்தை தலைப்புச் செய்திகளாக்கி அழகு பார்க்கின்றன.

தமிழ் உணர்வு என்று ஏற்றுக்கொள்ளக் கூடிய நியாயமான விடயங்கள் ஏதுமில்லாம இக் கோமாளிகளின் கூத்துக்கள் தேவையில்லாத பிரிவினைவாதத்தைத் தூண’டுமே ஒழிய வேறு எதையும் செய்யப் போவதில்லை.

இந்தத் துண்டாடலில் யாருக்குப் பாதிப்பு என்று சிந்திக்கும் கடமைப்பாடு இவ்வாறான கோமாளிகளை ஊக்குவிக்கும் ஊடகங்களுக்கும் இருக்கிறது.

இன்றைய உலகமயாக்கலில் மறைந்து கொண்டு போகும் மொழிப்பாவனைக்கு எதிராகவே ஊடகங்களின் பங்கு இன்னும் வீறு கொண்டு எழவில்லை, இந்த நிலையில் சீமான் போன்ற கோமாளிகளை தோலுரிக்கக் கேட்பது எந்த அளவு எடுபடும் என்று தெரியாது.

ஆனாலும் புலிகள் சார்பான ஊடகங்களுக்கு சீமான் போன்ற கூத்தாடிகள் இருந்தால் தான் பிழைப்பே நடக்கும்.

அந்த இடைவெளியைப் பாவிக்கத்தெரிந்த இன்னும் பல சீமான்கள் உருவாகுவதையும், புறக்கணிக்கப்படுவதையும் தீர்மானிக்கும் சக்தி மக்களிடமே இருக்கிறது.

அந்த மக்களுக்கு உண்மைகளை எடுத்துச்சொல்லும் பங்கை ஊடகங்கள் செய்யாமல் விடும் பட்சத்தில், மக்கள் கணிப்பு என்பதும் தொடர்ந்தும் ஒரு “உணர்ச்சியூட்டல்” மாயையாகவே இருக்கப்போகிறது.

அறிவுடன்

Read more...

ஜன் ஜனநாயகமும் தோற்றார்..

ஸ்டைலுக்காகத்தான் அவர் ஜன்.. உண்மையில் அவர் ஜனனி.. இதுதான் அவரது ஆதரவாளர்கள் சொல்லிக்கொண்ட ஆறுதலான விபரம்.

விபரம் தெரியாத சின்னப்பொண்ணு புலிகளின் வலையில் வீழ்ந்தது என்பதா இல்லை சந்தர்ப்பத்தைப் பயன்படுத்திய ஜன் அன் கோ தமிழ் மக்கள் மீது சவாரி செய்ததா என்பது நாளடைவில் அறிந்து கொள்ளக் கிடைக்கக்கூடிய விடயங்கள்.

எனினும் இப்போதைக்கு தமிழருக்கொரு சொந்தக் குரல் ஐரோப்பியப் பாராளுமன்றில் ஒலிக்க வேண்டும் எனும் நப்பாசை தான் நம் அனைவரையும் இந்த விடயத்தின் பால் ஈர்த்தது என்றே வைத்துக்கொள்வோம்.

அதன் அடிப்படையில் ஜன் எனும் ஜனனி வென்றிருந்தால் தமிழ் மக்கள் உள்ளாரப் பரவசமடைந்திருப்பார்கள், புலி ஆதரவாளர்களோ அதைக் கொண்டாடி மகிழ்ந்திருப்பர்.

சரி, அவராகவே விரும்பி இந்தப் பலப்பரீட்சைக்குள் வந்திருக்கிறார்,அவர் மனம் விரும்பியபடி போராடித்தான் பார்க்கட்டுமே என்று பொறுத்திருந்து பார்த்த மட்டில், ஏறத்தாழ அம்மையார் ஜெயலலிதாவுக்கு தமிழக மக்கள் போட்ட சூட்டிற்கு நிகரான ஒரு சூட்டை தமிழீழ மக்கள் ஜன்னுக்குப் போட்டிருக்கிறார்கள் என்று சொன்னால் ஏற்றுக்கொள்வீர்களா?

லண்டன் பகுதியில் போட்டியிட்ட ஜனனிக்கு மொத்தமாகக் கிடைத்திருப்பது 50,014 வாக்குகள் என்று தேர்தல் முடிவுகள் சொல்கிறது.

ஒரு தனி நபர் அதுவும் சுயேட்சை வேட்பாளருக்கு இத்தனை வாக்குகள் கிடைத்ததை நினைத்து நிச்சயமாக பெருமைப்பட்டுக்கொள்ளக்கூடிய அதே வேளை இனி ஒரு காலத்திலும் கூட இவரை ஒரு மக்கள் சக்தியாக வேறு எந்தக் கட்சியும் ஏற்றுக்கொள்ளவோ அல்லது அடையதளப்படுத்திக்கொள்ளவோ கூட விரும்பப் போவதில்லை.

ஏன்?

ஜன் ஜனநாயகத்தைப் பொறுத்தவரை அவருக்குக் கிடைத்த வாக்குகளின் எண்ணிக்கை நம்பிக்கையூட்டும் ஆரம்பமாக இருந்தாலும், இதில் இன்றைய போர்ச்சூழலும் அதன் விளைவுகளும், மக்கள் உணர்வுகளும் சம்பந்தப்பட்டிருக்கின்றன என்பதை அனைவரும் நன்கறிவர்.

போர்ச்சூழலின் விளைவுகளைப் பயன்படுத்தி, தமிழர் பிரதிநிதியாக இவரைச் சித்தரிக்கும் போதே இவரும் ஒரு புலிப்பிரதிநிதியாக மாற்றப்பட்டுவிட்டார்.

புலி எனும் போர்வையினால் கிடைக்கக்கூடிய வாக்குகளே தனக்கும் பலமாக அமையும் என்று நினைத்த ஜன் அதையே தன் பிரச்சார சக்தியாக்கிக்கொண்டு, சிரித்துக்கொண்டே போஸ் கொடுக்கவும் ஆரம்பித்தார்.

அப்படியானால், இதுவரை காலம் ஆர்ப்பாட்டங்க்ள,ஊர்வலங்கள், உண்ணாவிரதங்கள் மூலம் இழுத்து இழுத்துக் களைத்துப் போன புலிகளின் இறுதிப் பலப்பரீட்சை தான் ஜன் ஜனநாயகமாகிப் போகிறது.

“லண்டனில் ஈழத்தமிழர் ஆர்ப்பாட்டம் – லட்சக்கணக்கில் தமிழர்கள் பாதைகளை முடக்கினர்”, ” லண்டன் வர்த்தகம் முடங்கியது”, “நாடாளுமன்றம் முற்றுகையிடப்பட்டது” என்றெல்லாம் செய்திகள் போட்டு அழகு பார்த்துக்கொண்ட புலி ஆதரவு ஊடகங்களுக்கும் இது ஒரு பலப் பரீட்சை தான்.

சாதாரண ஊர்வலங்களுக்கெல்லாம் லட்சக்கணக்கில் மக்களை ஒன்று படுத்திய புலிகளுக்கு ஜன்னுக்கு ஒரு லட்சம் வாக்குகளை பெற்றுக்கொடுப்பது ஒரு வேலையே இல்லை, அதெல்லாம் “Simple” விவகாரம் என்று முன்னாள் புலி இயக்கப் புலம் பெயர்ந்த நாடொன்றின் பொறுப்பாளர் கூறியிருந்தார்.

எது எப்படியோ, ஒரே போட்டோவை பல கோணங்களில் எடுத்து பிரசுரித்து அழகு பார்த்த இணையங்களுக்கும், ஆகக்கூடியது 3000 பேர் அளவைக் கூட ஒரே நேரத்தில் ஒன்றிணைக்க முடியாமல்,அதுவும் தேசியத் தலைவரின் தலைக்கே ஆப்பு வந்த வேளையில் ஒன்றிணைக்க முடியாமல் போன புலம் பெயர் புலி முகவர்களுக்கும் உள்ளாரப் பயம் இருந்து கொண்டே இருந்தது.

எனினும், அவர்களுக்கு நம்பிக்கையூட்டக்கூடிய ஒரு விடயம் இருந்தது.

அதுதான் வழக்கம் போல மக்களை “உணர்ச்சியூட்டுதல்”.

வழக்கத்திற்கு மாறான சூழ்நிலை இப்போது நிலவினாலும் கூட மக்கள் தங்க வைக்கப்பட்டிருக்கும் முகாம்களில் இடம்பெறக்கூடிய பல விடயங்கள் தொடர்பாக ஒன்றுக்கொன்று முரணான தகவல்களும், சந்தேகங்களும் சேர்ந்தே வெளியாகிக்கொண்டிருப்பதால், அதைப் பயன்படுத்திய புலிப் பிரமுகர்கள் “நமக்காக ஒரு குரல் ஐரோப்பிய பாராளு மன்றத்தில் ஒலிக்கட்டும்” அப்படிச் செய்து நம் பிரச்சினையை பாராளுமன்றில் ஒலிக்கச் செய்யலாம் என்று மகுடி ஊதினார்கள்.

இதற்கு முன் பல வெள்ளையின உறுப்பினர்களே இந்த நியாயங்களையெய்லாம் பேசிப் பார்த்திருக்கிறார்கள், அப்போது கூட இவை அங்கே எடுபடவில்லை.

அதற்கான காரணம் என்னவென்று திரும்பத்திரும்ப சொல்ல வேண்டிய அவசியமே இல்லை.

புலி தான் தமிழ் மக்களின் அனைத்து விடயங்களுக்கும் ஒரே தடை!

அந்தத் தடையையே முன் நிறுத்திப் பேசப்படும் எதையுமே யாருமே காதில் வாங்கிக்கொள்ளப் போவதில்லை.

அண்டை நாடாம் இந்தியாவில் அதுவும் தமிழகத்தில் கூட எல்லாமே தீர்மான அரசியல் அளவோடு முடிந்து போவதற்கும் இந்தத் தடைதான் காரணம்.

இதை ஜன்னும் அறிந்திருக்காமலில்லை, புலியின் கோசத்தில் தனக்கொரு நன்மையுண்டு என்பதை உணர்ந்தவர் அவர்களைப் பாவித்திருக்கிறார் என்பதை அவரது தேர்தல் விஞ்ஞாபனம் தெளிவாகக் கூறியுள்ளது.

மனித நேயம்

மிருக நேயம்

சம வுரிமை

என்றெல்லாம் தன் விளம்பரக் கையேடுகளில் வெளிநாட்டவர்களைக் குறி வைத்து வசனங்களை அச்சிட்டிருந்த ஜன், அதன் உட்பகுதியில் மாத்திரம் ஆனாலும் மிகக் கவனமாக ஒரு சிறு அளவில் இலங்கையின் விவகாரத்தைத் தொட்டுப் பார்த்திருக்கிறார்.

வில்லனுக்கு வில்லன் போல அவர்களும் நடிக்க,இவர்களும் நடிக்க என்று ஆளாளுக்குப் போலி வேசங்களைப் போட்டு ஏமாற்றிக்கொள்வதைத்தவிர வேறு எதையும் இவர்கள் செய்வதாய் இல்லை.

லண்டன் ஹரோ பகுதியில் கவுன்சிலராகவும் அதற்கும் மேலாக புலி ஆதரவாளர்களின் மிக உயர்ந்த ஆதரவாளராக முன் நின்று நாடாளுமன்றின் முன் உண்ணாவிரதக் கலாச்சாரத்தைத் தொடக்கி வைத்த தயா இடைக்காடர் போன்றோர் எல்லாம் மக்கள் முன் வர முடியாமல் ஒரு புது முகத்தைக் கொண்டு வரும் தேவை புலி முகவர்களுக்கு வந்தது என்பதை நிதானமாகச் சிந்தித்துப் பார்த்தாலே அவர்களின் கடந்தகால வங்குரோத்து நிலை தெளிவாகிவிடும்.

இதற்கு முன்னர் தமிழர் குரலாகக் காட்டிய அத்தனை பேரையும் தூக்கியெறிந்து விட்டு புதியதொரு ஜன் இறக்குமதி செய்யப்பட்டதையும் கூட தமிழ் மக்களில் 50,000 பேர் நிராகரிக்கவில்லை எனும் போது அதிலிருந்து சில உண்மைகள் புலப்படுகின்றன.

அதாவது, இலங்கை அரசாங்கத்தின் மீதான நம்பிக்கை இந்த மக்களுக்கு இன்னும் வரவில்லை என்பது எவ்வளவு உண்மையோ, அதே போன்று புலிகளின் தோல்வியை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத உணர்வாளர்கள் இருப்பதும் உண்மை.
இன்னும் வெளிவிடப்படாமல் இடைத்தங்கல் முகாம்களில் வைத்து வடிகட்டப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் மக்களின் நலன் மீது அக்கறை கொண்டவர்களும் ஏதாவது ஒரு வழியில் இலங்கை அரசாங்கத்திற்கு அழுத்தம் கொடுக்கப்பட வேண்டும் என்று நினைக்கிறார்கள்.
தமிழ் மக்கள் சுயமரியாதையுடன் வாழ வேண்டும்,அவர்கள் உரிமைகள் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும் என்ற சமூக அக்கறையுள்ள பலர் இன்னும் நம்மிடையே வாழ்கிறார்கள்.
இப்படி பல தரப்பினரின் விருப்பு,வெறுப்பில் ஒரு 50,000 வாக்குகள் ஜனனிக்காகப் பதிவாக இருப்பது வரவேற்கத்தக்க விடயமாகும்.

ஜனநாயக நீரோட்டத்தில் நம்பிக்கை வைத்திருப்போரும் இதில் அடங்கலாம்.

ஆனால், இவையனைத்தையும் தாண்டிய அடுத்த கட்ட “உண்மைதான்” கசப்பானது.

ஜன் ஜனநாயகத்தை எத்தனை பேர் நிராகரித்துள்ளார்கள் என்பதுதான் அந்த உண்மை.

கணிசமான அளவு புலம் பெயர்ந்த தமிழர்கள் லண்டன் நகரிலேயே வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

புலிகள் பரப்புரையாளர்கள் சொன்ன படி பல லட்சம் மக்கள் ஊர்வலங்களிலும்,ஆர்ப்பாட்டங்களிலும் பங்குபற்றினார்கள் என்று ஏற்றுக்கொண்டால் கூட அந்தப் பல லட்சம் மக்களால் ஜனனிக்கு ஆதரவாக ஏன் வாக்களிக்க முடியவில்லை? எனும் கேள்வி மேலெழுந்து நிற்கிறது.

அப்படியானால் இங்கே நிராகரிக்கப்பட்டது யார்? புலிகளின் முகவர்களா அல்லது ஜனனியா எனும் கேள்வியும் எழுகிறது.

ஜனனி என்று ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத அளவு அவருக்கும் 50,000 வாக்குகள் பதிவாகியுள்ள நிலையில், ஒருமித்த தமிழர் விருப்புக்குரியவராக ஜனனி வெற்றி பெற முடியாத நிலைக்கு மிக முக்கிய காரணம் அவரைச் சுற்றியிருந்த புலிப் போர்வை என்பதும் தெட்டத் தெளிவாகிறது.

அந்தப் போர்வை மாத்திரம் இருந்திருக்காவிட்டால் அனைத்து தமிழர் வாக்குகளும் ஜனனிக்கே கிடைத்திருக்கும்.

அதையும் தாண்டிய நிலையில் ஜனனியின் தேர்தல் விளம்பரக் கையேடுகளில் ஏற்பட்டிருந்த கொள்கைக் குழப்பம், இந்தியத் தமிழர்களை காத தூரம் விரட்டிவிட்டிருந்தது என்பதும் உண்மை.

வெளிநாட்டவர்களின் ஆதரவைப் பெறும் அளவில் ஜனனியின் ஒரு சில கொள்கை விளக்கங்கள் இருந்தாலும், பொதுநிலை அல்லது நடுநிலை என்பதிலிருந்து விலகி, இலங்கை அரசை சாடும் வகையிலான கொள்கை வரிகள் அந்த விளம்பரங்களில் வெளிவந்தமையானது, இவர் புலிகளின் பிரதிநிதி எனும் தோற்றப்பாட்டையும், புலி என்றால் பயங்கரவாதிகள், எனவே பயங்கரவாதிகளை ஆதரிப்பதில் பிரயோசனமில்லை எனும் முடிவை அவர்கள் எடுக்கவும் உதவியிருந்தது.

எனவே, சுற்றி வளைத்துப் பார்க்கும் ஒவ்வொரு பக்கத்திலும் இலகுவான ஒரு வெற்றி வாய்ப்பை புலித்தோல் போர்த்தப் போனதால் ஜனனியும் தவற விட்டார் எனும் உண்மை புலப்படும்.

அந்த உண்மை புலப்படும் அந்த வேளையில் தமிழகத்தில் அம்மாவுக்குக் கிடைத்த அந்த வகை சூடே ஜனனிக்கும் கிடைத்தது என்பதும் தெளிவாகும்.

எத்தனையாயிரம் மக்கள் ஆதரித்தார்கள் என்ற மழுப்பலை விட்டு எத்தனை பல ஆயிரம் மக்களால் இவர் நிராகரிக்கப்பட்டார் எனும் கேள்வியை முன் வைத்தால் அந்தத் தோல்விக்கான ஒரே காரணம் ஜனனியின் கொள்கைக் குழப்பம் என்பது தெளிவாகும்.

இக்கொள்கைக் குழப்பம் என்பது புலி முகவர்களினால் திணிக்கப்பட்ட கொள்கைக் குழப்பமாகும்.

அந்த அடிப்படையில் பார்க்கும் போது, ஏறத்தாழ 3 லட்சம் பேர் அளவில் வாழும் இங்கிலாந்தில், அதுவும் 2 லட்சத்துக்கும் மேற்பட்ட தமிழர்கள் வாழும் லண்டன் பிரதேசங்களில் வெறும் 50,000 வாக்குகளை மாத்திரமே ஜனனியால் பெற முடிந்தது என்பதானது, அவருக்கு போர்த்தப்பட்ட புலித்தோலுக்கும் கிடைத்த சாட்டையடியாகும்.

அத்தனை நவீன வழிகளிலும் ஜனனிக்காகப் பிரச்சாரங்கள் செய்யப்பட்டன, அனைத்து வழிகளிலும் இவர் தமிழருக்கான ஒரு குரல் என்று உரத்துக் கூறப்பட்டது.

இதன் பின்னரும்,அவரை ஏற்றுக்கொள்ளும் மன நிலை இருந்தாலும் கூட அவர் நிராகரிக்கப்பட்டார் எனும் உண்மையானது, பணம் கறப்பதைக் குறியாகக் கொண்டியங்கும் புலி இயந்திரத்துக்குக் கிடைத்த மாபெரும் செருப்படியாகும்.

இந்நிலையிலேயே இனிவரும் புலி முகவர்களின் கொள்கைப் பிரகடனங்களும்,செயற்பாடுகளும் அளவிடப்படப்போகின்றன.

இத்தனை நடந்தும் கூட சமூக ஒற்றுமை பற்றிச் சிந்தித்து, சுயாதீனமான ஒரு வேட்பாளரை சுயாதீனமாகச் செயற்படவும் விடாமல், பிரிந்து போயிருக்கும் சமூகத்தை ஒற்றுமையாக்காமல் மீண்டும் மீண்டும் அதாள பாதாளத்தில் தள்ளி, அவர்களை உணர்ச்சிவசப்படுத்தி, தம் வங்கிக் கணக்குகளை நிரப்பிக்கொள்ளவே புலி முகவர்கள் முயற்சிக்கிறார்கள்.

இப்போது முதற்தடவையாக ஈழத்துத் தமிழர்களே புலி முகவர்களின் முகத்தில் ஓங்கி அறைந்திருக்கிறார்கள்.

இலங்கை அரசாங்கத்திற்கு எதிரான போரில் தோற்றதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத அதி தீவிர பக்தர்களின் அறிவீனத்தை சரியாகப் பயன்படுத்தும் புலிப் பிரச்சார மருத்துவர்கள் இலங்கை அணி விளையாடும் 20-20 கிரிக்கெட் போட்டி நடக்கும் இடங்களுக்குச் சென்று, அவர்களையாவது தாக்கிவிட்டு வாருங்கள் என்று அப்பாவி இளைஞர்களை உசுப்பேத்தி விடுகிறார்கள்.

இப்படியான கோழைத்தனமான செயல்களுக்கெல்லாம் அதி தீவிரமாகத் திட்டமிடும் இந்த புத்தி ஜீவிகள், ஒரு சமூகத்தை ஒன்றிணைப்பதற்காக ஆகக்குறைந்த முயற்சிகளாக நல்லெண்ணங்களையாவது இன்னும் வெளியிடத் துணியவிவ்லை.

புலி சார்பு, புலி எதிர்ப்பு என்ற இரு சாராரும் தொடர்ந்து இருந்து கொண்டாலும், மிக விரைவில் புலி சார்பு நிலை முற்றாகத் தகரும் என்பது திண்ணமாவதால் மறு சாராரும் இவர்களைப் பற்றி இப்போதைக்குக் கவலைப்படப் போவதில்லை.

கழுதை தேய்ந்து கட்டெறும்பான கதையாக, இன்னும் சில நாட்களில் அவரவர் வேலைகளைப் பார்க்கச் சென்றுவிடப்போகும் மக்களிலிருந்து இவர்கள் அந்நியப்படுத்தப்படுவார்கள்.

அப்போது நீலிக் கண்ணீர் வடிக்க ஆரம்பிப்பார்கள்.

அதன் பின் அவர்கள் போடப் போகும் புதிய ஜனநாயக வேசம் கார்த்திகை மாதத்து வீர அறிக்கைகளின் குறைப்பாட்டைத் தீர்க்கும் வகையில் அமையப் பெறும்.

எனினும், விட்டுக் கொடுக்க விரும்பாத அதி தீவிர பக்தர்கள் எப்போதுமே இந்த சமூக ஒற்றுமைக்கும், முன்னேற்றத்திற்கும் தடையாகவே இருந்துகொண்டிருப்பார்கள்.

இவர்களின் கத்தல்கள் தானாக அடங்கும் நாளை மிக விரைவில் காண முடியாது, அதற்குப் பல காலங்கள் செல்லும்.

ஆனால், அது வரைக்கும் பொறுத்திருந்து இன்னும் பல வாய்ப்புகளை நழுவ விடாமல், ஒற்றுமையெனும் கயிற்றைப் பிடித்து மீண்டும் இந்த சமூகத்தைக் கட்டியெழுப்பும் பணி அனைவரிடமும் விடப்படுகிறது.

இந்தப் பணிக்குள் செல்ல முயலும் யாரும் முதலில் கை விட வேண்டிய பிரதான விடயம் புலிப் போர்வையைப் போர்த்துவதாகும்.

இரண்டாவது, வேறு எந்த இயக்கத்தின் தனிப்பட்ட நன்மைக்காகவும் பிரச்சாரம் செய்வதாகும்.

இவற்றைத் தவிர்த்து, “மக்கள் நலன்” முற்படுத்தப்பட்ட கொள்கைகளின் பிரகாரம், எதிர்காலங்களில் ஆகக்குறைந்தது மேற்குலகின் மத்தியில் தைரியமாக நின்று பேசக்கூடிய, உண்மைகளை எடுத்துரைக்கும் போது அவை ஒரு பக்கம் சார்ந்ததாக இல்லாத உண்மையான குரல்களை உருவாக்க வேண்டும்.

அதற்கான பணிகளை மக்களாக முன் வந்து செய்யத் துணிந்தால் மாத்திரமே விடிவு கிடைக்கும். மக்களின் வழிகாட்டிகளாக இருக்க வேண்டியது, அதே சமூகத்தின் அங்கமாகவும், பொறுப்புடனும் இருக்கும் அனைவருக்கும் கடமையாகும்.

கடந்த காலத்தை திறந்த மனதுடன் ஒருவொருக்கொருவர் ஆழ விமர்சிப்பதிலிருந்தே இது ஆரம்பமாகலாம்.

நாளை இன்னொரு நாள், இந்தச் சமூகம் கடல் கடந்தும், எங்கு சென்றாலும், எப்போதுமே பிளவு பட்டே இருக்கும் என்று வேறு நாட்டவர் கூட எள்ளி நகையாடும் நிலை தவிர்க்கப்பட வேண்டும்.

தமது அடுத்த தலைமுறையினரைப் பத்திரமாக வெளிநாடுகளில் வாழ வைத்துவிட்ட பெருமிதத்தில் வெட்டி வீரங்கள் பேசித்திரியும் பெரியவர்களும், தவறான வழிகாட்டல் மூலம் உணர்ச்சி மேலோங்களில் மிதக்கும் இளையவர்களும் கூடத் தம் சுய அறிவைக்கொண்டு கடந்த கால வரலாறை அலசி ஆராய்ந்து, புதியதொரு எதிர்காலத்திற்குத் திட்டமிட வேண்டும்.

இலங்கையிலும் சமூக ஒற்றுமை அதாள பாதாளத்தில் கிடக்கிறது.

நாகரீக நாடுகளில் இருக்கும் நீங்கள் நியாயங்களுக்காக ஒன்றிணைய ஆரம்பித்தாலே அங்குள்ளவர்களுக்கும் அது பெரும் எடுத்துக்காட்டாக அமையும்.

இனி வரும் காலங்களிலாவது, சமூகத்திற்குப் பயன் தரும் விடயங்களில் புலிப் போர்வையை போர்த்த வி்டாமல், மக்கள் தம் உரிமைகள் தொடர்பில் தமது கருத்துக்களை தைரியமாகவும், சுதந்திரமாகவும் பேச ஆரம்பிக்க வேண்டும்.

வழி நடத்தப்படும் மந்தைகளாக அங்கும்,இங்கும் ஒரு கூட்டத்தினர் இருந்து கொண்டே இருப்பதனால் அவர்களும் நன்றாகப் புகுந்து விளையாடுகிறார்கள்.

இவர்களைப் பார்த்ததும், சமூகத்தின் இன்னொரு சாரார் ஒதுங்கிச் சென்று கொண்டே இருக்கிறார்கள்.

எப்போது சிந்திக்கத் தொடங்கும் இந்த சமுதாயம்?

அறிவுடன்

Read more...