இறுதி யுத்தத்தில் தப்பிச்செல்ல முயன்ற பெண்கள் புலிகளால் சித்திரவதை-ஐ.நா

வன்னியில் இடம்பெற்ற இறுதிக்கட்ட யுத்தத்தின்போது தப்பிச்செல்ல முயற்சித்த பெண்களை விடுதலைப் புலிகள் சித்திரவதைக்கு உள்ளாக்கியதாக ஐக்கிய நாடுகள் சபை தெரிவித்துள்ளது.

ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் பாதுகாப்புப் பேரவையிடம், ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் பொதுச் செயலாளர் நாயகம் பான்கீமூன் வழங்கியுள்ள அறிக்கையிலேயே இவ்வாறு குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது.

தப்பிச்செல்ல முற்பட்ட பெண்களின் தலைமுடியை விடுதலைப் புலிகள் கட்டையாக வெட்டியதாகவும் அந்த அறிக்கையில் தெரிவிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

இவ்வாறு தலைமுடி கட்டையாக வெட்டப்பட்ட பெண்களை விடுதலைப் புலி உறுப்பினர்கள் என கருதிய இராணுவத்தினர், முகாம்களில் அவர்களை வித்தியாசமான முறையில் நடத்தியுள்ளனர்.

இந்நிலையில், விடுதலைப் புலிகளின் போராட்டத்தில் பெண்கள் இணைந்துகொள்வதனை தடுக்கும் முகமாக, பெற்றோர் இளவயதில் அவர்களுக்கு உறவினர்களுடன் திருமணம் செய்துவைத்தாகவும் அந்த அறிக்கையில் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது.

இறுதிக்கட்ட யுத்தத்தின்போது அரசாங்கத்தினால் பல மனித உரிமை மீறல் சம்பவங்கள் மேற்கொள்ளப்பட்டிருப்பதுடன், எனினும் இந்தக் குற்றச்சாட்டுக்களை அரசாங்கம் மறுத்துள்ளது எனவும் தெரிவிக்கப்படுகிறது.

யுத்தத்தினால் பாதிக்கப்பட்ட சிறுவர்களுக்கு பாதுகாப்பு வழங்கப்பட வேண்டும் என்பதுடன், அவர்களுக்கான நலத்திட்டங்கள் முன்னெடுக்கப்பட வேண்டும் எனவும் அந்த அறிக்கையில் சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ளது.

எதிர்வரும் ஜூன் மாத நடுப்பகுதியில் ஐக்கிய நாடுகளின் பாதுகாப்புப் பேரவைக் கூட்டத்தில் இலங்கை விவகாரம் குறித்து பகிரங்கமாக விவாதம் நடத்தப்படவிருப்பதாகவும் அந்த அறிக்கையில் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது.

இறுதிக்கட்ட யுத்தத்தின்போது பெண்கள் மீது பாலியல் வல்லுறவு உள்ளிட்ட பல்வேறு துஷ்பிரயோகங்கள் இடம்பெற்றுள்ளதாகவும், எனினும், இதற்கு யார் பொறுப்பு என்பது தொடர்பில் தெரியவரவில்லை எனவும் ஐக்கிய நாடுகள் சபை வெளியிட்ட அறிக்கையில் தெரிவிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

கிளிநொச்சி மற்றும் முல்லைத்தீவு மாவட்டங்களில் 2009ஆம் ஆண்டு ஜனவரி மாதம் முதலாம் திகதி முதல் 2009ஆம் ஆண்டு மே மாதம் 19ஆம் திகதி வரையான காலப்பகுதியில் 199 சிறுவர்கள் கொல்லப்பட்டும், 146 சிறுவர்கள் காணாமல் போயிருப்பதாகவும் அந்த அறிக்கையில் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது.

இதேவேளை, சிறுவர்களை இணைத்துக்கொள்ளும் பட்டியலிருந்து பிள்ளையான் மற்றும் கருணாவின் பெயர்கள் நீக்கப்பட்டிருப்பதுடன், ஆனாலும் கருணாவின் ஆதரவாளர் இனியபாரதியின் பெயர் அந்தப் பட்டியலில் உள்ளடக்கப்பட்டிருக்கிறது.

Read more...

தேசிய மக்குகளின் ஊடக ஜனநாயகம்

தேடகம்- டிபிஎஸ்-இளையபாரதி- CTR உடைப்பு-வரிசையில் லோகேந்திரலிங்கத்தின் உதயன் பத்திரிகை தாக்குதல் தேசிய மக்குகளின் ஊடக ஜனநாயகம்

கடைசி ஒரு புலி இருக்கும் வரை போராடுவோம் என கேட்டு புளிச்சுப்போன தேசிய மக்குகளின் கோசம் கடைசியில் என்னவாயிற்று. இந்த கேள்வியை யாராவது மே18 க்கு பின்னர் இரைமீட்டுப்பார்த்தீர்களா?

பார்த்தீர்களாக இருந்தால் 11ஆயிரம் புலிகளும் மகிந்தவின் சிங்கள படைகளிடம் சரணடைந்ததை எப்படி எடுத்துக்கொள்வது என விளக்கம் கொடுக்கும் கனவான் ஆய்வாளர்கள் மறுஆய்வுக்கு அந்த விளக்கத்தை தரவும்.

இறுதிவரை புலிகளின் குரலில் விளக்கம் தந்த, கரும்புலிகள் என நாங்கள் மகிழ்வோடு செல்வோம் பாடல் இயற்றிய‌ யோகி, வியட்னாம் போராட்டத்துக்கு வியாக்கியானம் கொடுத்த பாலகுமாரன், முள்ளிவாய்க்காலில் இலைக்கஞ்சி கொடுத்த இளம்பருதி( அப்போதும் நிதித்துறையின் களஞ்சியங்களில் உணவுப்பொருட்கள் தாராளமாக இருந்ததாம்),தேசியமக்கு கவி புதுவையும், மாவீரர் பணியக பொறுப்பாளர் பெண் தியாகம் சரணடையலாமென்றால்…,மக்கள் தங்களுடனேயே இருப்பதாக கூறிக்கொண்ட நடேசன், புலித்தேவன் என பல்லாயிரம் புலிப்போராளிகள் மகிந்தவின் படைகளை நம்பி சரணடைந்தது தவறு இல்லை என்றால் ……..

உண்மையில் 18ம் திகதி வரைக்கும் போராடி அல்லது சரணடையக்கூடாது அல்லது பிடிப்பட்டு விடக்கூடாது என்பதற்காக தம்மை தாமே மாய்த்துக்கொண்டவர்களுக்கு ஏன் சரணடையத்தெரிந்திருக்கவில்லை?. சற்று ஆழமாக சிந்தித்துப்பாருங்கள் மக்குகளே!!

கனடா குலா செல்லத்துரையும் , கணேஸ் சுகுமாரும் மகிந்தாவை சென்று சந்தித்துக்கொண்டது துரோகத்தனம்.

ஆனால் பிரித்தானியாவில் இருந்து சென்று மகிந்தவை சந்தித்த டில்கோ திலகராஜன் யாழ்ப்பாணத்தில் கொட்டல் கட்டுவது துரோகமில்லை. ஏனென்றால் பிரித்தானிய நிதிப்பொறுப்பாளர் தனத்தினால் சுரண்டப்பட்ட தமிழ் மக்களின் கோடிகளும் டில்கோவின் முதலீட்டில் உள்ளடங்குகிறதா? அல்லது அதன் மர்மம் என்ன?

கனடாவில் 90களின் முற்பகுதியில் தேடகம் என்ற மாற்று கருத்து நூலகத்தை எரித்தனர். பின்னர் டிபிஎஸ். ஜெயராஜின் பத்திரிகையை எரித்து தடை செய்தனர் மக்குகள். இளையபாரதி என்ற சிவசோதிக்கு அடித்தனர்.இறுதியாக தமிழ்தேசிய மக்கு தமிழ் தமது கட்டுப்பாட்டில் இருந்த கலாதரனினால் நடாத்தப்பட்ட CTR வானொலியை கஸ்ரோ சொன்னதாக கூறி இரு வருடங்களுக்குள் அத்துமீறி வானொலி நிலையத்தை துவம்சம் செய்து அங்கிருந்த பொருட்களை அபகரித்து கலாதரனை அடிபணிய வைக்க முற்பட்டனர். ஆனால் கலாதரன் புதிய வானொலியை தொடங்க வழிவகுத்தனர். இது தமிழ்தேசிய தலைமை இருக்கும் போதே நடந்த ஊடக சன நாயகம்.

தற்போது 2010 இம்முறை மட்டுமட்டாக புலியையும் ஆதரித்துக்கொண்டு தனது பத்திரிகையில் விளம்பர வியாபாரத்தை நீண்டகாலமாகவே நடத்திவந்த லோகேந்திரலிங்கத்தின் கனடா உதயன் தாக்கப்பட்டுள்ளது.
கடந்த 6மாதகாலமாக வட்டுக்கோட்டை, நாடு கடந்த அரசு, தேர்தல், ஜன நாயகம், என தேசிய மக்குகள் கூவி விற்க முற்படும் போலி ஜன நாயகம் இதுதான். எதிரியின் ஊடக அடக்குமுறை, ஊடக சுதந்திரமின்மை பற்றி வாய் கிழிய கத்துவதும் எழுதுகோல் கொண்டு எழுதும் தேசிய வித்துவான்களுக்கு கனடாவில் நடந்தது தெரியாது போலும்.

பிரான்ஸ் கிருபாகரன் கட்டாயம் அவரது மனித உரிமை அமைப்பின் அறிக்கையில் சேர்த்துக்கொள்வார்.

வேல்ஸ் அருஸ் தனது ஆய்வு கட்டுரையில் கண்டித்து எழுதுவார்.
இதயசந்திரம் முடிந்தால் இறுதி பந்தியில் இதனை நிரப்பிக்கொள்வார்.

ஈழநாடு பாலச்சந்திரன் தனது நாளாந்த ஆசிரியர் தலையங்கத்தில் கொண்டுவருவார்.

தமிழ் நெற் ஜெயச்சந்திரன் இந்த அரசியலுக்குள் செல்லாமல் நடு நிலையாக நாசூக்காக எங்கோ ஒரு மூலையில் எழுதுவார்.

கனடாவில் முரசொலி திருச்செல்வம் தனது தமிழர்தகவல் பெப்ரவரி ஏட்டில் பதிவுசெய்வார்.

ஆக ஊடக ஜன நாயகம் இன்னும் உள்ளது……….. நம்புவோம்.
தமிழ் தேசிய மக்குகளுக்கு சர்வதேச அங்கீகாரம் அடுத்தவருடமே கிடைத்துவிடும்.

நம்புங்கள் தாஆமீஈழாம் அடுத்த வருடம்…….


மறுஆய்வு

Read more...

2010 தமிழ்தாய் நாள் காட்டி வசூல் மட்டும் 10இலட்சம் யூரோக்கள்- சுவிஸ் வாழ் தமிழர்களுக்கு சமர்ப்பணம்!!

வருடம் தோறும் ஒரு இலட்சம் தமிழ்தாய் நாட்காட்டி அச்சிடுவதும் அதன் வருமானம் சுளையாக அனைத்துலக பிரிவினரிடம் கைமாறுவதும் தெரிந்ததே. ஒரு நாட்காட்டி 10யூரோ படி விற்கப்படுவதுண்டு. இதன் செலவு தவிர்ந்து முழு இலாபமாக 10இலட்சம் யூரோக்கள் கையில காசு.
இவ்வளவு காலமும் போராட்டத்தை சாட்டி கைமாறிய பணம். இம்முறை 2010 கலண்டர் வருமானம் எங்கு சென்றது? யாரின் கையில் இந்த ஒட்டுமொத்த பணமும் உள்ளது என்பது யாருக்கும் தெரியாது. ஆனால் கஸ்ரோ இளவரசர்களுக்கு மட்டும் இது தெரியும்.

கடந்த மே 18க்கு முதல் சுவிசில் எல்லா கன்ரோன்களிலும் அவசர நிதியென கேட்ட போது போராட்டத்தை காப்பாற்ற சுவிசில் பல ஆயிரம் பேர் சுவிஸ் வங்கிகளில் கடனாக எடுத்து கொடுத்த பல இலட்சம் பிராங்குகள் மாதம் மாதம் மீளளிக்க முடியாத சோகம் ஒவ்வொரு கன்ரோன்களிலும் கறையாக உள்ளது. இந்த கடன்களை திருப்பிக்கேட்டோர் அனைத்துலக மக்குகளால் துரோகிகளாக்கப்பட்டுள்ளனர்.

கடந்த 9மாதங்களாக போராட்ட அமைப்பின் பல்வேறு வருவாய் தரும் நிதி மூலங்களின் கணக்கு வழக்குகள் யாருக்கும் தெரியாமல் முடக்கப்பட்டுள்ளது.

மறுஆய்வு முதல் கட்டமாக ஒவ்வொரு தமிழ் தேசியத்தை மானசீகமாக ஆதரிக்கும் ஒவ்வொருவரின் வீடுகளிலும் தொங்கும் தமிழ்தாய் நாட்காட்டியின் கணக்கு கேட்பதுடன் ஆரம்பிக்கின்றோம். அனைத்துலக மட்டத்தில் போராட்ட அமைப்பின் அனைத்து நிதி வருவாய்களின் விபரங்களுடனும், உதிரிகளாக நிதி வருவாய்தரும் கடந்த 9மாத காலத்தில் ஒவ்வொரு நாடு ரீதியாக கிடைத்திருக்க கூடிய வருமான விபரங்களை மக்களுக்கு அம்பலப்படுத்த முடிவெடுத்துள்ளோம்.
சுவிஸ் வாழ் மக்களே முதற்கட்டமாக உங்களின் கடன்களை அடைக்க தமிழ் தாய் நாட்காட்டி வருமானத்தை கேளுங்கள். சுவிஸில் உங்களிடம் பணம் பெற்றுக்கொண்டவர்களின் வீடுகளை முற்றுகையிடுங்கள்..
மக்கள் போராட்டம் வெடிக்கட்டும் என திலிபன் எதிரிக்கு எதிராக மட்டும் சொல்லவில்லை என்பதை புரிந்து கொள்ளுங்கள்!!! சுரண்டும் வர்க்கத்துக்கும் பொருந்தும்.

மறுஆய்வு

Read more...

”இப்ப நாங்கள் அழுவதில்லை. சும்மா பார்த்துக் கொண்டிருப்பம். என்ன நடக்கிறது எண்டு.”

வன்னி முகாமிலிருந்து தனது உறவினர்களால் பொறுப்பெடுக்கப்பட்டு சாவகச்சேரி – மிருசுவில் பகுதியில் மீள குடியேற சென்ற இளம்தாயொருவர் மனம்விட்டு தனது அனுபவத்தை தேசம்நெற்றுடன் பகிந்துகொண்டார். சில நாட்களாக அவருடன் உரையாடியதைப் பதிவு செய்து இங்கு தொகுத்துள்ளோம். தனது அனுபவத்தையும் அங்குள்ள நிலைமைகள் மற்றும் தான் இடம்பெயர்ந்த வாழ்கையில் எதிர்கொண்டவற்றையும் அவர் பகிர்ந்து கொண்டார். அவ்விளம்தாய் கல்லூரிப் படிப்பையோ அல்லது பல்கலைக் கழகப்படிப்பையோ கற்றதாகத் தெரியவில்லை. ஆனால் கல்லூரியிலும் பல்கலைக் கழகத்திலும் கற்க முடியாத வாழ்க்கைப் பாடத்தை அவர் கற்றுத் தெளிந்துள்ளார். ஆய்வாளர்களும் பேப்பர் மார்க்ஸிஸ்டுக்களும் கைவாராத வலிந்து நிறுவ முயலும் தங்கள் அறிவுப் புலமையை அந்த தாய் போகிற போக்கிலேயே சொல்லிச் செல்கின்றார். இத்தாயினுடைய வாழ்வியல் அனுபவம் ஒரு வரலாற்றுப் புத்தகம் என்றால் மிகையல்ல. தேசம்நெற் வாசகர்களுக்காக அந்தப் புத்தகத்தை திறந்தே வைக்கின்றோம்.

கச்சாய் எங்கள் சொந்த இடம். எனக்கு ஆறு சகோதரர்கள். மூன்றாவது சகோதரன் சாவகச்சேரி புலிகளின் பொறுப்பாளராக இருந்த கேடியால் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டவர். எங்களுடைய குடும்பம் ரெலோக் குடும்பம் என்ற காரணத்திற்காக 1985ம் ஆண்டு இந்தக் கொலை நடந்தது. மற்றைய சகோரதங்கள் சாவகச்சேரியிலும் பளையிலும் இருந்தவர்கள். அவர்களுடனும் சிலகாலங்கள் தங்கி வாழ்ந்துள்ளோம், இது புலிகளுக்கு பயந்து வாழ்ந்தகாலம். இதன் பின்னர் நாங்கள் சாவகச்சேரியை சொந்த இடமாக ஆக்கிக் கொண்டோம். புலிகளின் காலத்தில் எல்லாம் நாங்கள் சாவகச்சேரி ஆட்கள் ஆகிவிட்டோம். எமக்கு படிப்பதற்கு காசு இல்லை. தொழில் இல்லை. அப்பா தோட்டம் அல்லது கூலி வேலைதான் செய்து பிழைப்பு நடக்கும். என் தம்பி ஜந்தாம் வகுப்பு படிக்கிற காலத்தில் புலிகளின் முகாம்களுக்கு போய் வேலை செய்வார். அந்த நேரத்தில் நல்ல காசு, நல்ல சாப்பாடு கிடைக்கும். எங்கள் குடும்பத்திற்கும் சாப்பாடு கொண்டு வருவார்.

ஆனையிறவு சண்டையுடன் தம்பி புலிகளோடதான். அதற்குப் பிறகு தம்பியுடன் தொடர்பு இல்லாமல் போய்விட்டது. அவர் எங்கேயெனத் தெரியாது. இந்தக்காலம் எங்களுக்கு சாப்பாட்டுக்கே வழியில்லை. நாங்கள் கச்சாய் அங்க இங்க என்று அலைந்து திரிந்தோம். எங்கேயாவது ஏதாவது தொழில் துறை கிடைக்குமா அல்லது தோட்டம் செய்ய இடம் கிடைக்குமா என்பதுதான் எங்கட ஏக்கம். அப்பா சாவகச்சேரியில் சந்தை வேலைகளில் கொஞ்சம் காசு உழைப்பார். வேலையில் சாப்பாட்டு சாமான்கள், சந்தை சாமான்கள் வரும். இப்படியே காலம் போய்விட்டது. 1994 களில் சாவகச்சேரியில் இராணுவம் புகுந்து சுடவும் குண்டுபோடவும் தொடங்கி விட்டது. ஒருநாள் அப்பா வீட்டுக்கு வரவில்லை. எங்களுக்கும் அப்பாவிற்கு என்ன நடந்ததென தெரியாது. இந்தக்காலத்தில சாவகச்சேரியில கடைகளுக்குள் சில உடல்களைப்போட்டு எரித்தவர்கள். அதிலதான் எங்கட அப்பாவும் என்று நாங்கள் நினைக்கிறோம். புலிகளும் திடீர் திடீர் என ஏதும் செய்வாங்கள். ஆமியும் அடிக்கும். இப்படி சிலகாலம். பிறகு சனங்கள் வன்னிக்கு போய்விட்டனர். கன காலம் சாவகச்சேரி வெறிச்சோடிக் கிடந்தது.

அம்மா நான் தங்கச்சி மூன்றுபேரும் பூநகரி வந்தோம், பிறகு கிளிநொச்சிக்கு புலிகளின் பிரதேசத்திற்கு வந்திட்டோம். கிளிநொச்சி வரமுன்னரே அடுத்த தம்பியும் புலிகளுடன் போய்விட்டார். இங்கு வந்த பிறகு நாங்கள் புலிகளுக்கு உதவி செய்தால் காசு வரும் சாப்பாடு, உடுப்பு வரும். நான் அம்மா தங்கச்சி புலிகளின் வேலைகள் செய்வோம். கூட்டுதல், துப்பரவு, தோட்டங்கள் செய்தல், அவர்களின் இடங்கள் துப்பரவு வேலைகள் செய்வோம். இந்தக் காலத்தில் தம்பியின் தொடர்பு திரும்ப வந்தது. தம்பி வரும்போது ஏதேனும் தருவார். உதவிகள் செய்வார். இந்தக் காலம் எங்களுக்கும் காசு நல்ல புழக்கம். பிறகு 8ம் வாய்காலில் ஒருவீடு புலிகளின் ஆட்கள் தந்தார்கள். சின்ன வீடு ஓடுகள் இல்லை. நாங்கள் கிடுகு தகரங்களால் வேய்ந்து அங்கேயே இருக்க ஆரம்பித்தோம்.

எங்கள் மாமாமார் வேறு பெரிய சாதி ஆட்களை கட்டிக்கொண்டு போய்விட்டினம், அவர்கள் திரும்பி வரமாட்டினம். எங்களோட தொடர்புகளும் இல்லாமல் போய்விடும். இப்படித்தான் பல அம்மா வழித்தொடர்புகள் எங்களுடன் தொடர்பு இல்லாமல் போனது. இதுகள் நாங்கள் ஆரம்பத்தில் கச்சாயில் இருக்கும்போது நடந்தது. எங்கட அண்ணாவை சுட்டதில் அம்மாவுக்கு இப்பவும் தான் புலிகளில் கோபம். கேடி சாவகச்சேரி கொடிகாமம் பகுதியில் எத்தனை ரெலோ பொடியங்களை சுட்டவங்கள் என்று அம்மா திரும்ப திரும்ப சொல்லி அழுவா. வருடம் தீபாவளி நல்லநாள் பெருநாள் வரும்போதெல்லாம் அம்மா இதை சொல்லி அழுவா. அப்பாவும் போனபிறகு எங்களுக்கு எல்லாம் மரத்துப்போச்சு. எங்கட அண்ணா லோகல் ரெயினிங் எடுத்தவராம். சாவகச்சேரி பொலீஸ்சை ரெலோ தாக்கும்போது ரெலோவுக்கு வேலை செய்தவராம். அம்மா இப்பவும் இதை சொல்லுவா. அம்மாவுக்கு இது பெரிய தாக்கம். எங்களுக்கு அண்ணா என்றுதானே இருந்தது. ஆனால் அம்மா நெடுக கதைப்பா புலிகளைப் பற்றிய கதைவரும் போதேல்லாம் அம்மா அண்ணாவைப் பற்றிய கதையை தொடக்குவா.

நான் கலியாணம் கட்டினவர் புலிகளில் இருந்தது எனக்கு தெரியாது. நான் நினைத்தேன் இவரும் என்னைப்போல புலிகள் சொல்லும் வேலைகளை செய்யதானே வாறவர் எண்டு நினைத்து பழகிக் கொண்டேன். 2001ல் எங்களுக்கு ஒரு பிள்ளை. இப்ப அவரும் எங்க எண்டு எனக்கு தெரியாது. இந்த கடந்த மே சண்டைக்குள்ளே முடிஞ்சிருக்க வேணும். என்னோட அவர் குடும்பம் என்கிற மாதிரியே இல்லை. எப்ப பார்த்தாலும் புலிகளிட்டை போயிடுவார். இடைக்கிடை வந்து போவார். எனக்கு என்ன ஏது என்றெல்லாம் தெரியாது. இப்படித்தான் எங்கட வாழ்க்கை போனது. எதிலும் ஒரு நிரந்தரம் இல்லாமல் வாழ்க்கையை ஓட்டியிருக்கிறம். அவருடைய சாதி சனம் அப்பா அம்மா யார் எங்க என்றுகூடத் தெரியாமல்த்தான் இருக்கிறம். இப்ப இப்படி அகதி முகாமில இருக்கிறமெண்டால் ஏன்? எத்தனையோ கதைச்சிச்சினம். பேசிச்சினம். இப்ப என்னடாவென்றால் அகதி முகாமில அரசாங்கத்தின்ர சாப்பாட்டை கேட்டு நிக்கிறம். ஏன்? இவ்வளவு காலமும் சொன்னதுகள் எல்லாம் பொய்யா?

எனது கணவர் தப்பி ஓடியிருப்பார் என்று நான் நினைக்கவில்லை. சிலருக்கு இயக்க வெறி ஆமியுடன் அடிபட்டுத்தான் சாவேன் என்கிற ஆட்கள். நான் நினைக்கவில்லை இவர் உயிருடன் இருப்பார் என்று.

இயக்க பெயர் ‘தி…..’ சொந்தப்பெயர் ‘தி…… யோ…..’ பெயர்கள் எவ்வளவு உண்மையானவைகள் என்று கூட நாங்கள் யாரையம் கேட்டதில்லை. இப்ப நான் பல விடயங்களில் விடிந்து எழும்பினமாதிரி இருக்கிறது. இதற்கு முன்பு இப்படி யோசித்தது இல்லையே? வாழ்க்கை என்பது எவ்வளவு விடயங்கள் என்பதை இப்ப இந்த முகாமில் இருக்கும்போது யோசிக்கிறேன்.

இப்பதானே தெரியுது நாங்கள் என்ன மாதிரியான சூழ்நிலையில் இருந்திருக்கிறோம் என்று. இந்த கடைசியாக சண்டை பிடிக்கும்போது கனசனம், புலிகள் எல்லாரும் காட்டுக்கை ஓடினவையள், அவையளுக்கு என்ன நடந்ததோ?, சிலவேளை அவர்களும் பிடிபட்டு இருப்பினம், அல்லது சண்டைபிடித்து செத்திருப்பினம், ஆமிக்கு இது பெரிய பிரச்சினையாக தெரியவில்லை. ஏன் இவ்வளவு காலமும் இப்படியான அழிவை உருவாக்காமல் விட்டுட்டு இருந்தவையள். காட்டுக்கை ஓடின புலிகளுக்கு பிறகும் தொடர்பு இருந்தது. இவையள் சொல்ல சொல்ல அவையளும் அங்க இருந்து அடிச்சவையள் என்று கேள்விப்பட்டோம். எல்லாம் காலையில வெளிக்கிட்டால் மத்தியானம் சேர்ந்திடக்கூடிய காடுகள்தான் பெரிய தூரமில்லை.

முகாமில் நான் அம்மா பிள்ளை தங்கச்சி நாலுபேரையும் இன்னொரு குடும்பத்துடன் பொலிஸ் சேர்த்துவிட்டது. அவையும் 8ம்வாய்காலில் இருந்தவையள். ஆனா எங்களுக்கு அவையளை பழக்கமில்லை. இவையின்ர பிள்ளையை புலிகள் வீட்டுக்கு ஒரு ஆள் எண்டு பிடிச்சுப்போய் பிறகு பிள்ளையே தானாக ஓடிவந்துவிட்டது. இப்ப எங்களோட இருக்குது. பொலீஸ்க்கு தெரியாது. மே மாதம் சண்டை நேரம் இவைகளுக்கு ‘தப்பிப் போனா சுடுவோம்’ எண்டு புலிகள் மிரட்டியதாலே இவர்கள் தப்பி போகாமல் இருந்தவர்கள். ஒருநாள் இவையள் வெளிக்கிட்டு ஒடிப்போக புலிகள் பிடிச்சு வந்திட்டினம். இவர் அந்த நேரம் புலிகள் கேட்ட வேலைகள் செய்தவர் எண்டதால் சும்மா விசாரித்துப்போட்டு விட்டவையள். இல்லாட்டி சுட்டிருப்பினம். அதுக்குப்பிறகு புலிகள் இவையளை போகச் சொல்லியும் இவையள் போகவில்லை. போகச் சொல்லிப்போட்டு சுட்டுப்போடுவினம் எண்ட பயம். அவையள் கெட்டிக்காரர்கள் தங்கட குடும்பத்தோட வந்திட்டினம். கன குடும்பங்கள் தங்கட ஒரு குடும்ப உறுப்பினரை எண்டாலும் இழந்திருக்கினம். எவ்வளவு தான் புலிகள் என்ன சொன்னாலும் சனம் சரியான புத்திசாலிகள். எப்பிடி எங்கேயிருந்து தப்புவது எண்டு ஆட்களுக்கு தெரியும்.

இப்ப சாவகச்சேரி முந்தின மாதிரியே இல்லை. ரவுன் பக்கம் நல்ல மாற்றங்கள். ஆட்கள் கடைகள் கண்ணிகள் எண்டு தொடங்கி விட்டினம். சிலவேளை எங்களுக்கு வன்னி நிலைமைகளுடன் பார்க்கும்போது இப்படியோ அல்லது முகாமில் இருந்து வரண்ட மண்டைக்கு இப்படி தெரியுதோ என்னவோ. முன்பக்கங்கள் எல்லாம் நல்லாக துப்பரவாகத்தான் இருக்கு. ஊர்மனைகள் பல நல்ல இடங்கள் தோட்ட காணிகள் எல்லாம் காடுபத்திப் போய்விட்டது. முன்பு நாங்க தோட்டம் செய்த காணிகள் பார்க்கவே ஏலாது. அம்மாவுக்கு எல்லா இடங்களும் தெரியும். எங்களுக்கு தெரிஞ்ச சனங்கள் ஒண்டு இரண்டு பேர்தான். மற்றவர்கள் எல்லாம் புதிய பரம்பரை. பழைய ஆட்கள் வெளிநாடு போய்விட்டினம். இல்லாட்டி கொழும்பிலாக்கும். என்னுடைய பார்வைக்கு முந்தினமாதிரி சாதி சனம் எண்டு பார்க்க முடியாதமாதிரி இருக்குது.

இப்ப எங்களுக்கு குடும்ப அட்டை தரப்பட்டுள்ளது. வேற இடங்கள் போகப் பயம். யாரும் என்ன கேட்பாங்களோ என்ற பயம். ஒரு கொஞ்சப்பேர் தாங்கள் தான் எல்லாம் எண்டு நடக்கினம். அவையளின்ர வேலையே யாரும் புலியோ - புலிகளுக்கு ஆதரவு கொடுக்கினமோ எண்டு அறிவது தான். வன்னியை விட இங்கே தான் ஆட்கள் ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் அதிகமாக பயப்பிடுகினம். ஆனால் ஆமி நல்லா நடக்குது. சனங்களிடம் தமிழில் பேசுகிறாங்கள் இப்படியே இருந்தா சனமும் பிரச்சினை எண்டு சொல்லாது தானே.

போர் முடிஞ்சது நல்லது போலக்கிடக்கு. எங்களுக்கு புதிய ஊர் வந்தமாதிரி இருக்கிறது. அப்பாவின் அண்ணா இங்கே இருக்கிறார்கள். அவர்களின் மகன்கள் தான் எங்களை இங்கே எடுத்தவர்கள். அவரோ அரசாங்கம் செய்தது சரி என்கிறார். அவையளுக்கு எண்டைக்குமே புலிகளைப் பிடிக்காது. அவருடைய மனைவி ஆட்கள் எல்லாரும் ஈபிஆர்எல்எப் இயக்கத்தோட தொடர்பில் இருந்தவையள். இவையள் எல்லாரும் இப்ப ஈபிடிபி யுடன் வேலை செய்கினம் போலிருக்கிறது. நாங்கள் எதுவும் நடக்கட்டும் எண்டு இருக்கிறம். பல தடவைகள் பல சாவுகளை கண்டுவந்தவர்கள் நாங்கள். இந்த கடைசி யுத்தத்தில்தான் இடம்மாறி மாறி ஓடுறம் என்றில்லை. நெடுக மாறிமாறித்தான் ஓடி ஒளித்து வாழ்ந்திருக்கிறோம். இந்த முறை யுத்தத்தில் இடம் மாறுவதுடன் செல்லடி ரவுண்ஸ் எண்டு ஓடிஓடி பயந்து திரிந்தோம். நாங்கள் கஸ்டப்பட்டு விட்டோம்.

இப்ப இருக்கும் வீடும் நிரந்தரமில்லை. இதுவும் யாருடையதோ தெரியாது. பெரிய வீடு, பெரிய வளவு. வன்னியில பல பேருடன் இருந்தோம், இப்ப தனிய. ஒரு தென்னைமரத் தோட்டம். இங்கு எங்களுக்கு யாரும் என்ன செய்தாலும் யாருக்கும் எதுவும் தெரியவராது. சனத்துக்கும் யாருக்கும் என்ன நடந்தாலும் தெரியவும் விருப்பமில்லை. இங்கே இருப்பது சரியான பயம். இப்ப கொஞ்சம் பயம் தெளியுது. முகாமில் இருக்கும்போதும் இவ்வளவு பயப்பிட வில்லை. யுத்தத்திலிருந்து வந்த எங்களுக்கு இதுதான் பயமாக இருக்கிறது எண்டாலும் எது வந்தாலும் எதிர்கொள்ளுவது நாங்கள் தானே, எத்தனைகளை கண்டநாங்கள். ஆனாலும் எதுவும் நடக்கட்டும் எண்டுதான் இருக்கிறோம்.

எத்தனையோ சாவுகளையும் அழுகைகளையும் பார்த்து விட்டோம். இப்ப நாங்கள் அழுவதில்லை. சும்மா பார்த்துக் கொண்டிருப்பம். என்ன நடக்கிறது எண்டு. பார்ப்பமே அடிபட வேணும் என்று ஒரு சூழ்நிலை வந்தால் என்ன செய்வது சந்தித்தே தீரவேணும். அதிலையும் நாங்களும் சாகலாம். நாங்கள் பிறந்ததே கஸ்டப்பட்ட குடும்பத்தில். பணக்கார குடும்பத்திற்கு தான் மரியாதை, சொத்து சேர்த்த பணம் எண்டு பிரச்சினை. எங்களுக்கு அப்படி ஒண்டுமில்லை. எங்களுக்கு எங்கள் வாழ்க்கை பற்றிய ஏக்கம், பயம் இல்லை. இது வன்னியில் புலிகளோட இருக்கும் போதே இது இல்லாமல் போய்விட்டது. புலிகளும் ஒருமாதிரியான தைரியத்தில் எங்களை வளர்த்திட்டாங்கள்.

நாங்கள் அமைதியாக இருக்கிறம். பெரிசா கொதிச்சு எழும்ப வேணும் என்றால், செய்வது என்றால் எல்லாம் சரிவந்தால் செய்வோம். நாங்கள் தமிழர்கள் போராடியவர்கள் என்ற நிலைப்பாட்டை புரிந்தவர்கள். என்னிடம் வந்தால் நாங்களும் இணைவோம்.

எனது பிள்ளை தானாக வளரும், தானாக படிக்கும். நான் எப்பிடி படித்தேன், வளர்ந்தேன். அப்படி அதுவும் நடக்கும். எல்லாருக்கும் ஏதோ ஒருவழி உண்டு. அது தானா வரும். எங்களிட்டை வரும் வரை பார்த்திருப்போம். இங்கு எல்லாரும் எல்லாரையும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிற இடம் சின்ன சின்ன சந்தேகங்களும் பெரிய பிரச்சினைகளை கொண்டுவரும் போல இருக்கு.

எனக்குப் படிக்க விருப்பம் எப்படி படிப்பது. ஆங்கிலம் படிக்க விருப்பம். நிறைய பத்தகங்கள் படிக்க விருப்பம். ஆங்கிலப் புத்தகங்கள்தான் சரியாக விடயங்களை எழுதும். குமுதம், ஆனந்த விகடன் என்று இந்த குப்பைகள் எங்களுக்கு என்ன சொன்னது. எப்ப சரி சனத்திற்கு நல்ல விடயங்களை எழுதியிருக்காங்களா? கற்பனையாகவே இருக்கும் ஒரு ஆனந்தவிகடன் குமுதத்தில் ஒவ்வொரு தடவையும் தோட்டங்கள் பற்றியோ, ஒரு விவசாயிகளுக்கு ஒரு புத்திமதியோ எழுதியிருந்தாலும் எங்களுக்கு உதவியிருக்கும். இந்த புத்தகங்கள் பணக்காரருக்கு ஒரு பிரச்சினையுமில்லை கற்பனையாக வாசிக்கத்தான் உதவும். எங்களுக்கு அல்ல.

சாவகச்சேரியில் இருக்கிற மக்கள் எல்லாருமே வெளிநாடுபோக வேண்டும் என்றே உள்ளனர். வெளிநாடுகளில் உள்ள நீங்கள் எல்லோரும் ஏதோ எல்லாம் பெரிசு பெரிசா காட்டினால் அதைத்தானே மற்றவர்களும் ஆசைப்படுவினம். ஏன் அவர்களும் ஆசைப்படக் கூடாதா? எனக்கு அப்படி இல்லை. ஆனால் வன்னியில் புலிகளின் பெரியாட்களின் பிள்ளைகள் எல்லோரும் வெளிநாடு போவதும் வருவதும் எல்லோருக்கும் தெரியும். அவர்கள் தங்களுடைய கப்பல்களால்த்தான் போய்வருவதாக அறிகிறோம். அவர்களுக்கும் இராணுவத்தின் பெரியவர்களுக்கும் தொடர்புகள் அதிகம் உண்டு என எல்லோரும் பேசுகிறார்கள். போராளிகளுக்கும் அவர்களின் வெளிநாடுகளில் உள்ள சிலருக்கும் கூட தொலைபேசி தொடர்புகள் இருந்தது.

புலிகளின் கீழ்மட்ட உறுப்பினர்கள் பெரியாட்கள் பற்றி கதைக்க மாட்டினம். அதெல்லாம் இரகசியமாகவே கருதப்பட்டது. கீழ்மட்டத்தில் உள்ளவர்களுக்கு புலிகள் தங்களை சாக அனுப்புகிறார்கள் என்ற குற்ற உணர்வு பல காலமாகவே இருந்தது. புலிகளின் இயக்கத்திலிருந்த பிரச்சினை இது. ஆனால் இதுபற்றி யாரும் பெரிதாக பேசுவதில்லை. சிலர் தங்கள் தலைவர்களிடம் இதுபற்றி சத்தம் போட்டுள்ளனர். சில லோகல் தலைவர்கள் தாமும் சேர்ந்து சத்தம் போட்டுள்னர். சில பெரிய தலைவர்கள் இவர்களுக்கு அடித்தும் உள்ளனர். புலிகளின் கீழ்மட்டத்து போராளிகள் சிலர் இராணுவத்திடம் ஓடியதற்கு இதுவும் ஒருகாரணம். தாம் சாக வேண்டி வரும் என்ற காரணத்தை தெரிந்தே இப்படி தப்பி ஓடினார்கள். இது கிளிநொச்சியில் நடந்தது. சில பிரிவினர் ஆயுதங்களுடன் தலைவர்களால் அனுப்பப்பட்ட போதிலும் அவர்கள் ஆயுதங்களை எறிந்துவிட்டு உடுப்புக்களை எல்லாம் களைந்து விட்டு நடந்து போய் இராணுவத்தினரிடம் சரணடைந்துள்ளனர். இப்படி போனவர்களை பின்னால் இருந்த புலிகள் சுட்டும் கொலை செய்துள்ளனர். பலவந்தமாக பிடித்துப் போய் இயக்கத்தில் சேர்த்தவர்களில் பலர் இதை செய்துள்ளனர். இதுவும் ஒருவகையில் புலிகளிடமிருந்து தப்பி ஓடுதல்தான்.

புலிகளின் குறுப் லீடர்ஸ் பெரிதாக படித்தவர்கள் இல்லை. எப்பவும் சிங்களவனுக்கு எதிராக போராடும் தன்மை கொண்டவர்களாகவே இருப்பார்கள். அதிகமான குறுப்லீடர்ஸ் தலைவர்களை சந்தித்ததே கிடையாது. எப்ப சரி ஏதாவது விழாக்கள் மாவீரர் தினம் எண்டு நடந்தால் கொண்டாட்டம் தான். பெரியவரைப் பார்க்க எண்டு போறது. அங்க சிலவேளை சின்ன தலைவர்கள் தான் வருவினம். பெரிய தலைவர்களை சந்திப்பதே பெரிய விடயம். பல போராளிகள் சொல்லுகிற இடத்தில நின்று அடிப்பாங்கள் சண்டை பிடிப்பாங்கள். மற்றது யார் அடுத்த பக்கத்தில நின்று அடிக்கிறாங்கள் என்றே தெரியாது. சொல்லுற பக்கம் சொல்லுகிற நூலுக்கு அடிப்பாங்க.சொல்லுகிற திசைக்கு அடிப்பாங்க தவறுவந்தால் இவர்களை குற்றம் சொல்லுவாங்கள். இந்தப் பிரச்சினை பற்றி பல புலி போராளிகள் முன்பே பிரச்சினையாக சொல்லுவாங்கள். இவங்கள் எங்களை எப்பிடி குறை சொல்லமுடியும் என்று சத்தம் போடுவாங்கள்.

ஆனால் புலிகளுக்கு இந்த நிலை வரும் என்று எந்தப்புலியும் கனவு கூட காணவில்லை. எப்படியும் தலைவர் ஒரு வழி காண்பார். திரும்பியும் எங்கட இடங்களை பிடிப்போம், அடிபடுவோம் என்றுதான் எல்லாரும் நினைத்தவை. படிச்ச சனம் தங்கட படிப்பு வேலை உத்தியோகம் எண்டதில் சரியான அக்கறை. அதுக்காக இதெல்லாம் தேவையில்லாத சண்டை என்ற பேச்சு அவர்களிடம் இருந்தது. தங்களுக்குள்ள கதைப்பினம். சிலர் புலிகளைப் பார்த்து பேசுவினம், திட்டுவினம் பெரிசா சொல்லப்பயம் சுடுவார்கள் என்று. புலிகள் இப்படி ஆட்களை சந்தேகம் எண்டதும் சுடுவதும் சுட்டதும் தவறு. இது பல பிரச்சினைகளின் ஆரம்பமாக இருந்திருக்கிறது. எல்லாம் காலம் கடந்து தவறி விட்டது.

நாங்கள் கொஞ்சக் காலம் இங்கே இருந்திட்டு மிருசுவில் போக உள்ளோம் எங்களின் வேறு சொந்தக்காரர்கள் உள்ளனர்.

இப்போது சாவகச்சேரி கொடிகாமத்தில் பெருவாரியான ஆட்கள் ஈபிடிபியை ஆதரிக்கிறார்கள் போலத் தெரிகிறது. அவரிடம்தான் எல்லாம் எடுக்கலாம் பெறலாம் என நம்புகிறார்கள். வயது வந்த ரெலோ ஆட்கள் இப்பவும் ரெலோவுக்குத்தான் ஆதரவாக உள்ளனர். இவர்கள் ரெலோ திரும்ப வந்து இயங்கும் என்று நம்புகிறார்கள். எனது உறவினர்கள் ஈபிடிபிக்கு தான் ஆதரவு காரணம் ஈபிடிபி நிறையவே செய்கிறார். வடக்கு அபிவிருத்தித் திட்டம் என்று நிறையவே வேலைகள் நடக்கின்றது. இந்த வேலைகளை குழப்ப யாரும் இடமளிக்க மாட்டார்கள். அரச உதவி டக்ளஸ் மூலம்தான் கிடைக்கும்என நம்புகினம்.

இளவயதினர் போன், வாக்மான், ஜபொட், கமரா, ரிசேட், கப் எண்டு இராணுவத்திடம் உறவு கொள்கிறார்கள். இராணுவம் நல்லா தமிழ் பேசுகிறார்கள். அவர்களுக்கும் பேச வசதியா இருக்கு. சில பெண்பிள்ளைகள் கூட இராணுவத்திடம் பேசுகிறார்கள். அவர்களுக்கு ஒத்த வயதானவர்களிடம் உறவுகளும் வளர்கிறது என எனது அவதானத்திற்கு நினைக்கிறேன். தாய் தகப்பன்மார்கள் கூட பிள்ளைகளை கட்டுப்படுத்த மாட்டார்கள். முன்பு புலிகளுக்கு ஆதரவு அளித்த பலர் இன்று டக்ளஸ்க்குத் தான் வேலை செய்கிறார்கள். இயக்கம் பெரிய பிழை விட்டுவிட்டது. எதுக்கெடுத்தாலும் சுடு, அடி, சண்டை எண்டு இருந்திட்டார்கள். சனங்கள் என்றோ அவர்களின் பிரச்சினை என்பதையோ மற்ற இயக்கங்களை சேர்த்து செயற்பட வேணும் எண்டோ யோசிக்கவில்லை. எல்லோரையும் சேர்த்து போயிருந்தா இந்த பிரச்சினைகள் பல வந்திராது.

முஸ்லீம்கள் இருந்திருந்தால் இயக்கம் எப்பவோ இல்லாமல் போயிருக்கும் ஏனெண்டால் அவை எப்பவும் அரசாங்க அணைவிலதான் இருக்க விரும்புவினம். அரசாங்கத்திற்காக எதையும் செய்வினம். மாறி மாறி வாற அரசாங்கத்திற்கு ஆதரவு அளித்துதான் தாங்கள் தங்கட அரசியலை பார்க்கிறவர்கள். இயக்கத்துக்கு வேற வழியில்லை. அவையும் நாங்கள் போராட தங்களுக்கு மாநிலம் வேணும் எண்டால் இதென்ன. அவையும் அரசாங்கத்திற்கு எதிராக போராடலாம் தானே. எப்படி நாங்க போராட அவையள் அம்பாறையில் மாநிலம் கேட்பது. இதை முந்தியே கிழக்கு போராளிகள் அடிக்கடி கதைப்பினம்.

முஸ்லிம்கள் எப்பவும் சமயம்தான் முக்கியம். சமயம் தான் கதைப்பினம் தமிழ் இரண்டாம் பட்சம்தான். எங்களோட கதைக்கும்போது தமிழ் எண்டும் சிங்களவர்களோடு கதைக்கும்போது தாம் சிங்களம் படித்தவர்கள் என்றும் பேசுவார்கள். இதை நல்லாக நீங்களே அவதானிக்க ஏலும். இதனாலேதான் இயக்கம் இவர்களை நம்பவில்லை. அவர்களும் தமிழ்தான் தங்கட மொழி என்றால் ஏன் முஸ்லீம் கட்சிகள் தேவை. தமிழ் கட்சிகளல்லோ தேவை. அப்ப அவை சமயம் தான். இது எப்பவும் பிரச்சினையாகத்தான் இருக்கும்.

எனக்கு சிலர் காசு தந்தவைகள். பெரிசின்ர ஆட்கள் எண்டதான் நினைக்கிறேன். ஆனால் அவை சொல்லுகினம் எல்லாம் முடிஞ்சு போச்சு அங்க வன்னியில் ஒருத்தரும் இல்லை எல்லோரும் செத்துப் போயிட்டினம் என்று. எனக்கும் இது தெரியும். ஆனால் பல போராளிகள் கிளிநொச்சி சண்டையின் போது ஆனையிறவு பக்கத்தால் தப்பியோடினவர்கள். அப்படி வந்தவர்கள் இன்னும் பளை மிருசுவில் பகுதியில் இருப்பினம் என்றுதான் நான் நினைக்கிறேன். பிடிபடாமல் இருக்கவும் சந்தர்ப்பம் உண்டு. இதுதான் இராணுவம் இந்தப் பகுதியை கவனமாக அவதானிப்பது என்று நான் நினைக்கிறேன். அதனால் கொஞ்சம் சந்தேகம் எண்டாலே இராணுவம் வந்து விடும். எல்லாப் பக்கத்திற்கும் சந்தர்ப்பம் உண்டுதானே.

சாகவச்சேரி பிரதேசம் முன்னேற்றுவதை பார்த்தால் மகிந்தா யாழ்ப்பாணத்தில் தேர்தலில் வெற்றி பெறுவார் போல இருக்கிறது. சனத்திற்கு சந்தோசம் வாழ்க்கைதான் முக்கியம். சண்டை வேண்டாம் என்று நினைக்கிறார்கள்.

என்ன சொன்னாலும் சிங்கள நாட்டுக்காரங்களை நம்பவே முடியாது. எத்தனை வருடங்கள் எங்களின் உரிமைகளை ஏமாற்றியவர்கள்தான் இந்த சிங்களவர்களும் சுதந்திரக்கட்சியும், ஜக்கியதேசியக்கட்சியும்.

இங்க யாழ்ப்பாணத்தில சனங்களின் போக்கு மாறின மாதிரி வெளிநாடு போனசனங்களும் மாறியிருப்பார்கள். இனி எல்லாம் ஒன்றாகி விடுவாங்க எல்லாம் முடிந்துவிடும்.

ரிஎன்ஏ கூட்டணி எல்லோரும் முன்பு அடிபட்ட கோபம் வைச்சுத்தான் நடக்கிறார்கள். புலிகள் இவர்களை என்றுமே நம்புவதில்லை. நம்பவும் இல்லை. முன்பு புலிகள் மற்ற இயக்கங்களை கொன்றது தவறாகிப் போய்விட்டது. இதை எல்லோரும் கதைக்கினம். அவையள் திரைமறைவில செயற்படுவினம் என்பது புலிகளுக்கு தெரியும். அதால புலிகள் நம்பவில்லை. புலிகள் முந்தியே இந்த கட்சிகளுடன் சந்தோசமாக எல்லாப் பிரச்சனைகளையும் தீர்த்து இருக்கலாம். பிழைவிட்டிட்டினம். அரசியலைப் பற்றி கவலைப்படாமல் எல்லாம் இராணுவ நடவடிக்கை தான் என இருந்திட்டாங்கள். இது பிழை எண்டு இப்ப விழங்குது. எல்லாம் காலம் கடந்து போய்விட்டது.

மன்னார்ப் பகுதிக்கு ஆமி அடிக்க வரும்போது புலிகள் தங்களுக்கு ஆபத்து என்று விளங்கிக் கொண்டார்கள். ஓடிவிட்டாங்கள். அங்க கொஞ்சம் பிடிச்சுப்போய் பயிற்ச்சி கொடுத்தவர்களை நின்று அடிபடுங்கோ என்றுவிட்டுவிட்டு ஓடிவிட்டாங்கள். அந்த புதிய பிள்ளைகளால் தாக்குபிடிக்க முடியாதுதானே. அதிலும் பலர் பெண் பிள்ளைகள். பலர் துவக்குகளை போட்டு விட்டுப்போய் சரணடைந்து விட்டார்கள். புலிகள் அப்பவே கிளிநொச்சியிலிருந்து முல்லைத்தீவுக்கு ஓடிவிட்டாங்கள். அதால கிளிநொச்சியில பெரிய அடிபிடி இல்லை. இதிலயையும் பிடிச்சு வந்த பிள்ளைகளை அடிபடச் சொன்னால் அவர்களும் சரணடைந்து விட்டார்கள். சரணடைந்தது மட்டுமல்ல ஆமிக்கு என்ன எங்க என்று எல்லா விபரங்களையம் சொல்லிக் கொடுத்துவிட்டார்கள். ஆமிக்கும் கிளிநொச்சி பிடிக்க இலகுவாகிப் போய்விட்டது.

புலிகளிட்டை செல் இல்லை. பெரிய ஆட்டிலறி இல்லை. இருந்த ஒண்டு இரண்டுக்கு செல்கள் இல்லை. வந்த செல்கள் எல்லாம் கப்பலோட கடலில் அடித்து விட்டாங்கள். ஆட்டிலறி பெரிய சாமான்கள் இல்லாமல் சண்டையில் வெல்ல முடியாதுதானே. வெற்றியே பெரிய சாமான்கள் தான், தான் வெற்றியை தீர்மானிப்பது பெரிய சாமான்கள் தான். துப்பாக்கி சண்டை என்பது எல்லாம் இதற்குப்பிறகு தான். இந்த இடத்திலேயே தோல்வி புரிந்து விட்டது புலிகளுக்கு. ஆனால் புலிகள் மாற்று வழிதேடும் முயற்ச்சிகள் படுதோல்விதான். இந்த இழப்புக்கு காரணம் இது தலைமைகளின்ர தவறு. இதுபற்றி ஏற்கனவே யோசித்திருக்க வேண்டும் எத்தனை வருடமாக போரை நடத்திறவர்கள் இது பற்றி ஏன் சிந்திக்கவில்லையோ?

புலிகளுக்கு மட்டுமல்ல வன்னி சனங்களுக்கும் தெரியும் புலிகள் தோற்பினம் எண்டு. சனங்கள் வவுனியாவிற்கு ஓட வெளிக்கிட்டுவிட்டது. ஓடிப் போறவர்களை தடுப்பதே பெரிய போராகிவிட்டது. இதனால சனமும் புலிகளும் அடிபட தொடங்கி விட்டது. சனங்களை கட்டி இழுத்தால் பிறகு எப்பிடி மக்களுக்கு போராடுறோம் எண்டு சொல்லுறது. இதில இருந்து தான் இந்த தமிழ் மக்கள் அழிவு ஆரம்பிக்கிறது. மக்களை தன்பாட்டில் போகவிட்டிருந்தால் மக்களில் பலர் தப்பியிருப்பினம். இவ்வளவு இழப்புகளும் தமிழரின் சொத்துக்களும் அழிந்திருக்காது. முகாமில் இருக்கிற சனங்கள் இதை திரும்ப திரும்ப சொல்லிக் கொண்டே இருக்கும். சில சனத்திற்கு இதால விசராக்கியும் போட்டுது. இதில் நிறைய உண்மையிருக்கு எண்டுதான் நானும் நம்புறேன். தலைமைக்கு இதுகள் விளங்கவில்லையோ. தங்களையும் தங்கட குடும்பங்களையும் பாதுகாக்கிறதிற்காக புதுசாக பிடித்தவர்களையும் இருக்கிற வளங்களையும் பாவித்தார்களே தவிர தமிழர் போராட்டம், மக்கள் என்பதை மறந்துவிட்டார்கள் என்றே சொல்லுவேன்.

கடைசி காலத்தில கிளிநொச்சி சண்டை காலங்களில் தலைமையின் நடத்தைகள் பற்றி பலருக்கும் ஒரே குழப்பம் இருந்தது. எங்கள் எல்லாருக்கும் விளங்குது ஆனா என்ன செய்யுறது யாரிட்டை யார் சொல்லுவது.

வெளிநாடுகளில் இருந்த புத்திமதி சொன்னவர்கள் பலரை தலைவர் நம்புவதில்லை. அவர்களும் இயக்கம் என்ற பெயரில் களவுகள் தங்களுக்கு சொத்துப்பத்து சேர்ப்பது என்று பல களவுகள் இது தலைவர் பெரிய ஆட்களுக்கும் தெரியும். ஆனால் இங்கேயும் பெரியவர்கள் தங்கட குடும்பங்கள் வசதிகள் எண்டுதானே பார்த்தவர்கள். கீழ்மட்டங்கள் பற்றி பெரிய கவலையே இல்லை. இப்பவும் முகாம்களில் உள்ள தலைவர்களின் மனைவிகள் சொந்தங்கள் இன்னும் அரசாங்கத்திட்ட பிடிபடாதவர்களுக்கு என்ன குறை. இப்பவும் நல்லாதானே இருக்கினம்.

கிளிநொச்சியிலேயே புலிகளுக்குள்ளே ஆயுதங்களை கீழே போடுவம் என்று தொடங்கி தங்களுக்குள்ளேயே அடிபட்டார்கள். அதில் பெரிய தலைகளும் உருண்டது. சரியா தெரியாது யார் யார் எண்டு. இளந்திரையன் இதில தான் நடந்தது எண்டு பேசப்பட்டது. நான் பார்க்கப் போகவில்லை. கிளிநொச்சியிலும் புலிகள் ஒரு முடிவுக்கு வந்திருக்கலாம் பிழைவிட்டிட்டினம் சனங்கள் இதை சொல்லி சொல்லி திட்டுவாங்கள்.

சனங்களை சுட்டது நிறையவே நடந்தது. கிளிநொச்சியில சனங்களை தப்பி ஒடவிடாமல் தடுக்கும் நடவடிக்கையில தொடங்கி முள்ளிவாய்க்கால் வரையிலும் சனங்களை சுட்டாங்கள். இது பாரிய தவறு. அதுமட்டுமல்ல சனங்கள் இதை மறக்காது முகாமில இருக்கிற சனங்கள் திரும்ப திரும்ப பேசும். ஆமி செல்லடி ஒரு பக்கம் இப்படி புலிகள் சுட்டது இன்னோரு பக்கம். பெரிய பரிதாபம் சனம் மன்னிக்குமா?

சனத்தின்ர கொதிப்பை அகதி முகாமில இருந்து பார்த்திருந்தா தெரியும். வெளிநாட்டுகாரங்கள வந்தா இப்படி எண்டு எல்லாம் புலிகளைப் பற்றி சனம் அதிகம் பேசவில்லை. சனத்திற்கு முகாமில இருக்கிற பிரச்சினைதான் பெரிசா பட்டது வெளியால போறது தான் பெரிசா இருந்தது. இந்த புலிகளின்ட பிரச்சினையை விட தங்கட வாழ்க்கை அநியாயமாகப் போய்விட்டதே எண்ட கவலைதான் எப்பவும் சனத்திடம் இருந்தது. சும்மா சும்மா பிரச்சினைகள் வரேக்க சனங்கள் திட்டும்.

புலிகள் இப்படி சுட்டும் கட்டி இழுத்தும் கொண்டுவராமல் இவ்வளவு தூரம் சனத்தை கூட்டிவர முடியுமா? எல்லாம் கர்மம் தான். இப்படியும் செய்யாட்டி சனம் எப்பவோ ஆமியின்ர பக்கம் போயிருக்கும். சனம் எப்பவுமே தப்பிக்கவே பார்க்கும். ஏன் எத்தனை புலிகள் தப்பி ஓடி உள்ளனர். எவ்வளவு என்று தெரியாது. வேறு பலர் வள்ளம் எடுத்துக்கொண்டு ஓடிவிட்டார்கள். இந்தியாவுக்கு ஓடிவிட்டினம். யாழ்ப்பாணத்திற்குள் ஓடினவர்கள், காட்டுக்குள் ஓடினவர்கள் பலர் துப்பாக்கிகள் ரேடியோ வைத்திருந்தவர்கள். மே17ம் திகதிக்கு முன்பு புலிகளின் தலைமையுடன் தொடர்பு கொண்டவர்கள் என அறிகிறோம். பிறகு அவர்களுக்கு என்ன நடந்தது என்று தெரியாது. சிலராவது சண்டைபிடித்து செத்திருப்பார்கள். சிலர் ஆமியிட்டை சரணடைந்திருப்பார்கள் என்றே நினைக்கிறேன் அல்லது ஆமி ஆட்களை முடிச்சிருக்கும்.

இந்த கடைசி நேர சண்டைக்கு புலிகள் தங்களை தயார்படுத்தி இருக்கவில்லை. புலிகளுக்குள்ளே நிறையவே பிரச்சினைகள் நடந்தது. என்ன எண்டு பெரிதாக கீழ்மட்டங்களுக்கு தெரியாது. அதைவிட இடைமட்ட தலைமைகள் தங்கட சுகபோகங்கள், வீட்டுக்கு ஒருத்தரை பிடிப்பதில்தான் அக்கறை. இதனால் சனங்களிட்டை வெறுப்பு.

பிடித்துவந்த புதியவர்கள் நாளுக்கு நாள் தப்பி ஓட்டம். இதனால் பல பிரச்சினைகள் மிச்சம் இருந்து பிடித்து வந்தவர்களிடம் ஆயதங்களை கொடுத்து போராடு என்றால் நடக்கிற காரியமா? நடந்த காரியம் எல்லோருக்கும் தெரிந்தது தானே.

வெளிநாட்டில் இருக்கிறவர்கள் தங்கள் சுகபோக கனவுகளில்த்தான் கவனம். இவர்கள் வன்னி வந்து போகும் போதே எங்களுக்கு தெரியும். வன்னிக்கு வரும் போதும் அவர்கள் வெளிநாட்டவர்கள் என்ற மமதையில்தான் வருவார்களே தவிர தமிழர்கள் தமிழருக்காக போராடும் நாங்கள் இருக்கிறம் என்ற நோக்கமில்லாமல் அவர்களின் பேச்சுக்கள் இருக்கும். ஆனால் அவர்களின்ர பணத்திற்காக தலைமையும் அவர்களுக்கு சலுகைகள் கொடுத்து எங்ளை அவர்களுக்கு வேலை செய்விப்பாங்கள்.

சரி வெளிநாட்டில் இருக்கிறவர்கள் இப்ப என்ன செய்கினம். முகாமில் இருக்கிறவங்களுக்கு என்ன உதவிகள் செய்கினம். அவர்கள் புலிகளை அழித்தபிறகு சனத்திற்கு உதவி இல்லையே ஏன்? இப்ப மக்களைப் பற்றி கவனம் இல்லை எண்டால் இவர்களுக்கு முந்தியும் மக்களில் கவனம் இல்லை என்றே சொல்ல வேண்டும்.

இனிமேல் கதைத்து என்ன? எல்லாம் முடிஞ்சு போச்சு. எல்லாரும் தனித்தனியா இருந்து கஸ்டப்பட வேண்டியது தான். இவ்வளவு நாளும் செய்தது அத்தனையும் அவமாய்ப்போச்சு.

இங்க இருக்கிற சனத்திற்கு வெளிநாட்டுகாசு வருகுதாக்கும். யாரும் தோட்டம் செய்யிற அக்கறைகளை காணவில்லை. தோட்டக் காணிகள் எல்லாம் காடுபத்திப் போச்சு எவரைப் பார்ததாலும் வெளிநாடு வெளிநாடு எண்டுதான் பேச்சு. வெளிநாட்டில் எல்லாம் படிப்பு காசு எண்டதான் பேச்சு. டூறிஸ்ட், விசா, 30 லட்சம் இதுதான் கதை. எனக்கெண்டால் 30 லட்சம் எத்தனையோ தலைமுறைக்கு சாப்பிட போதுமான காசு. எனக்கு விளங்கவில்லை ஏன் சனங்கள் வெளிநாடு வெளிநாடு எண்டு பித்து பிடித்து நிற்கிறது என்று.

ஒரு தோட்டக்காணியை எடுக்க எவ்வளவு கஸ்டமாக இருக்கிறது. தோட்டம் செய்தால் வாழ்க்கை ஓடிவிடும். பிறகு இது சந்தை, தெரு என்று எல்லாம் தொடங்கிவிடும். இப்படித்ததான் வாழ்க்கையை தொடங்கலாம். இதைவிட்டிட்டு வெளிநாடு என்பதெல்லாம் எனக்கு விளங்கவில்லை ஊரில இருக்கிற எல்லாரும் வெளிநாடு போனா? என்ன இது? விளங்கவில்லை?

இங்க ஒரு காணிக்கை என்ன புதிசா ஒண்டு பெரிய மரமா வளர்ந்து நிற்குது எண்டு பார்த்தால் அது எல்லாம் நாலு ஜந்து வருடமாய் கவனிக்காத செடிகள். எத்தனையோ பராமரிப்பு இல்லாத தோட்டக்காணிகள் இங்க இருக்கிறது. சனங்கள் ஏன் திடீரென்று காணாமல் போனது வெளிநாட்டுக்கு போயிட்டினமோ? செத்துப் போய்விட்டார்களோ? சனத்திற்கு தோட்டம் போடுறததை விட வெளிநாடு போவதற்கு சரியான விருப்பம்.

கிளிநொச்சி போனால் குளத்து தண்ணியோட தோட்டம் செய்யலாம். இங்க கிணறுதான். கிணறு கஸ்டம். நாங்கள் எங்க தோட்டம் போட்டாலும் அந்த மாதிரி விளையும். கிழங்கு, மரவள்ளி வைச்சாலே போதும் கீரை, தக்காளி, மிளகாய், சட்டிக்கரணை இவ்வளவும் போதும். வாழ்க்கை நிமிர்ந்து விடும். மிச்சம் எல்லாம் வீட்டுக்கு வரும் எங்களுக்கு ரெண்டு ஏக்கர் தோட்டக்காணி இப்ப வேணும்.

நேர்காணல் தொகுப்பு : ரி சோதிலிங்கம் & எஸ் குமாரி

தேசம் நெற்

Read more...

மறைந்திருக்கும் மர்மங்கள் - கோட்டாபய கொலைக்கு கிளிநொச்சியில் தீட்டப்பட்ட திட்டம்!

கடந்த 2006ம் வருட இறுதியில் புலிகளிடம் இருந்து கிழக்கு மாகாணத்தைக் கைப்பற்றும் இராணுவ நடவடிக்கை தனது வெற்றி இலக்கை அண்மித்துக் கொண்டிருந்தது.

இதனால் அதிர்ச்சியடைந்திருந்த பிரபாகரன் உள்ளிட்ட புலிகள் இயக்கத் தலைவர்கள் தென்பகுதியில் பாரிய தாக்குதல் ஒன்றை நடாத்தி அதன் மூலம் இராணுவத்தினரின் நடவடிக்கைகளைத் தடுக்கலாம் என எண்ணி இருந்தனர். இதற்கான தருணத்தையும் அவர்கள் எதிர்பார்த்திருந்தனர்.

ஜனாதிபதி மஹிந்த ராஜபக்ஷ மற்றும் பாதுகாப்பு அமைச்சின் செயலாளர் கோடாபய ராஜபக்ஷ ஆகியோரது செயற்பாடுகளால் இலங்கை இராணுவத்தினர் உற்சாகப்படுத்தப்பட்டிருந்தனர்.

இது வேலுப்பிள்ளை பிரபாகரனாலும் ஏனைய புலிகள் இயக்க முக்கியஸ்தர்களாலும் தாங்கிக் கொள்ள இயலாத விடயமாகியிருந்தது.

அக் காலகட்டத்தில் புலிகளின் தலைவர் வேலுப்பிள்ளை பிரபாகரன், புலிகளின் புலனாய்வுத் துறைப் பொறுப்பாளர் பொட்டு அம்மான், தமிழ்ச்செல்வன் உட்பட்ட பல்வேறு மட்ட புலிகளின் தலைவர்கள் கிளிநொச்சியில் தங்கியிருந்தனர். ஆக, இது புலிகளின் கோட்டையாக விளங்கியது.

ஒருநாள், புலிகள் இயக்கத்தில் இருந்த திறமைசாலி எனப் பெயர் பெற்றிருந்த புலிகளது புலனாய்வுத்துறை முக்கியஸ்தரான அன்புமாஸ்டர் என்பவர் தனது தலைவர் பொட்டு அம்மான் தங்கியிருந்த புலிகளது முகாமிற்கு பெரியதொரு திட்டத்துடன் நுழைந்தார்.

அன்பு மாஸ்டர் பொட்டு அம்மானின் முகாமிற்குள் நுழையும் போது அங்கு இன்னுமொரு புலனாய்வுத்துறை முக்கியஸ்தரான கபில் அம்மானும் பரமதேவனும் இருந்தனர்.

இவர்களைக் கண்டதும் மேலும் பரவசமடைந்த அன்பு மாஸ்டர் தனது திட்டத்தை புலிகளது புலனாய்வுத்துறை சார்ந்த மேற்படி மூவரிடம் சமர்ப்பித்திருந்தார். “ இந்த திட்டத்தை நாம் சரியாக செய்தால்.. சரி… எல்லாம் முடிந்துவிடும்…. கொழும்பில் உள்ள எங்களது ஆட்கள் இதனை ஒழுங்காகச் செய்வார்கள் என்று நம்புறன்…. எனவே தம்பியிடமும் ( பிரபாகரன்) கூறிவிட்டு இதனைச் செய்வம்…” என தன்மீது பார்வையைச் செலுத்திக் கொண்டிருக்கும் ஏனையவர்களைப் பார்த்தபடி கூறுகிறார் அன்புமாஸ்டர்.

“நல்லது…. நீ… சொல்லுகிறாய் என்பதால் நாங்கள் இதனை செய்வம்…” எனக் கூறி தனது சகா கொண்டு வந்திருந்த திட்டத்தை ஆராய்ந்து பார்த்த பொட்டு அம்மான், இறுதியில் இத் தாக்குதலை மேற்கொள்ளும் பொறுப்பை தனக்கு நெருக்கமான கபில் அம்மானிடமும் பரமதேவனிடமும் ஒப்படைத்துவிட்டு அதற்கான தனது அனுமதியையும் வழங்குகிறார்.

அன்புமாஸ்டர் யார் என்பது குறித்து பொட்டு அம்மான் நன்கறிவார்.

இக்காலகட்டத்தில் பாலாஜி, கிருபன், மைக்கல், கதிர், உண்டியல் ரெக்கி, உட்பட்ட புலிகளின் தற்கொலைதாரிகள் உள்ளிட்ட புலிகள் இயக்க உறுப்பினர்கள் பலர் தென்பகுதியில் பயங்கரத் தாக்குதல்களை மேற்கொள்ளும் நோக்கத்துடன் பல்வேறு வேடங்களில் பல்வேறு இடங்களில் தங்கியிருந்தனர்.

இவர்களில் பாலாஜி என்பவன் புலிகளின் புலனாய்வுத் துறை உறுப்பினர் என்ற ரீதியில் செயற்பட்ட முக்கிய நபராவார். வெல்டிங் தொழிலை கற்றறிந்திருந்த இவன், பாதுகாப்புத் தரப்பினரிடமிருந்து தப்பித்துக் கொள்வதற்காக வெல்டிங் தொழிலாளர் போல் தன்னை இனங்காட்டியவாறு கொழும்பு கிருலப்பனை பகுதியில் தங்கியிருந்தான்;.

ஒருநாள் கிளிநொச்சியில் இருந்து பாலாஜிக்கு அவசர தொலைபேசி அழைப்பொன்று வந்தது. அது புலிகளின் புலனாய்வுத் துறையின் முக்கியஸ்தர்களில் ஒருவரான கபில் அம்மானிடமிருந்து வந்திருந்தது.

“உடனே என்னை தொடர்பு கொள்ளும்படி கிருபனுக்கு தகவல் கொடு…உடனடியாக….என கிளிநொச்சியில் இருந்த கபில் அம்மான் தொலைபேசி மூலம் பாலாஜிக்கு அறிவித்திருந்தார்.

உடனடியாக செயற்பட்ட பாலாஜி அப்போது மொரட்டுவ பகுதியில் தங்கியிருந்த கிருபனுடன் தொலைபேசி மூலம் தொடர்பு கொண்டு “ கபில் மாஸ்டர் உன்னை தொடர்பு கொள்ளச் சொன்னார்… அவசரமாம்… இப்போதே..தொடர்பு எடு…” எனக்கூறினான்;. அடுத்த நொடியில் கிருபன் கபில் அம்மானின் செய்மதி தொலைபேசியுடன் தொடர்பு கொண்டான்.

“ கபில் அண்ணன் உங்களுக்கு எடுக்கச் சொன்னியலே..”

“ஓம்…உனக்கொரு பெரிய வேலை இருக்குது… நீ செய்ய வேணும்…ஒவ்வொரு நாளும் காலையில கொள்ளுப்பிட்டி ஜனாதிபதி வீட்டுக்கு அருகாமையிலும் டவுன் ஹோலுக்கு நவலோக்க ஆஸ்பத்திரிக்கும் அருகில் குமாரன்ரத்னம் சந்திக்கு இடையிலுமாக சாம்பல் நிறக் காருடன் கொன்வே ஒன்று போகுதாம். இன்றிலிருந்து நீ அதை கண்காணிக்க வேண்டும்… உடனே இந்த விஷயத்தை கதிருக்கும் சொல்லி அவனையும் சேர்த்துக் கொள்…உந்த சாம்பல் நிற காரில எங்களுக்குத் தேவையான ஒரு பெரிய ஆள் போறான்.. டிபன்ஸ் செக்கரட்ரி… அவனுக்கு எப்படியாவது அடிக்க வேணும்…இந்த வேலைய ஒழுங்காகச் செய்யவேணும்.”

கபில் அம்மான் கிருபனிடம் தொலைபேசியில் கூறினார்.

கபில் அம்மானிடம் கூறியதற்கிணங்க மறுநாள் முதல் கிருபனும் கதிரும் இணைந்து மேற்படி கண்காணிப்புப் பணியை ஆரம்பித்ததுடன் சில தினங்களில் மைக்கலும் அவர்களுடன் இணைந்து கொண்டான்.

கதிர் என்பவன் அக்காலகட்டத்தில் கொழும்பு வந்து முச்சக்கரவண்டி சாரதியாக தன்னை இனங்காட்டிக் கொண்டு இருந்த தற்கொலைதாரியாவான். தன்னை முச்சக்கரவண்டி சாரதியாக இணங்காட்டிக் கொள்வதற்காக நீலநிற பழைய முச்சக்கர வண்டி ஒன்றையும் இவன் வைத்திருந்தான். கொழும்பு நகரில் வாடகைப் பயணங்கள் செல்வதுடன் கபில் அம்மானன் கூறிய தினத்திலிருந்து மேற்கூறப்பட்ட வாகன தொடர் அணியைக் கண்காணிப்பதும் அவனது பணியாகியது.

இவ்வாறு கதிர் அந்த வாகனத் தொடரணியை பின்பற்றிச்சென்று கண்காணிக்கும் போது கிருபனும், மைக்கலும், தினமும் டவுன்ஹோலுக்கும், நவலோக்க சந்தி மற்றும் கொள்ளுப்பிட்டி ஆகிய பகுதிகளிலும் சுற்றித்திரிந்து வாகனத் தொடரணி செல்லும் விதம் மற்றும் அவற்றுக்கான பாதுகாப்பு என்பன குறித்து நன்கு கண்காணித்துக் கொண்டிருந்தனர்.

இப்படியே இருமாதங்களாகிவிட்டன. இதனிடையே கிளிநொச்சியில் புலிகளது மேற்படித் தாக்குதல் திட்டத்தைக் தயாரித்த அன்பு மாஸ்டர், பொட்டு அம்மான், கபில் அம்மான் மற்றும் பரமதேவன் போன்ற புலிகளது புலனாய்வுத் துறையினர் இணைந்து மேலுமொரு முக்கியப் பணியில் ஈடுபட்டிருந்தனர்.

அதாவது பாதுகாப்பு அமைச்சின் செயலாளர் பயணிக்கும் பாதுகாப்பான வாகன ரக வாகனங்கள் தொடர்பில் இணையத்தளத்தின் மூலம் ஆராய்ந்து கொண்டிருந்தனர்.

“இண்டர் நெட்டில் காட்டுவதைப் போல் இந்த வாகனத்திற்குள் குண்டுகள் நுழையாது.. இது புளட்;ப்ரூப் என்றாலும் ஒன்றைச் செய்யலாம்…பெரியதொரு விபத்தின் போது ஒட்டோ முறையில் கதவுகள் லொக் ஆகும் வகையில் இவ் வாகனம் தயாரிக்கப்பட்டிருக்கிறது.”

என இணையத்தளத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த அன்பு மாஸ்டர் புலனாய்வுத்துறைப் பொறுப்பாளரை நோக்கிக் கூறினார்.

அன்புமாஸ்டரின் இக் கூற்றை செவிமடுத்த ஏனைய புலனாய்வுத் துறை முக்கியஸ்தர்கள் இத் தாக்குதலை வெற்றிகரமாக மேற்கொள்வது எவ்வாறு என்பது குறித்து சற்று நேரம் சிந்தித்தனர்.

“சரி..அப்படி என்றால் வாகனத்திற்கு குண்டுகள் படுகிற வகையில தாக்குதல் நடத்திச் சரிவராது… நாங்கள் வாகனம் தீப்பிடிக்கிற வகையில் காரியத்தச் செய்வம்,.. கதவுகள் லொக் ஆகிறதனால வாகனத்துக்குள்ளேயே ஆள் எரிஞ்சு போயிடுவான்…” என பொட்டு அம்மான் கூறியதை அங்கிருந்தவர்கள் அனுமதித்தனர். இதன்படி மேற்படி தாக்குதலின் இறுதித் திட்டமும் அன்றைய தினம் முடிவுக்கு வந்துவிட்டது.

அதன் பின்னர் இத்திட்டம் குறித்த தகவல்களை புலிகளின் தலைவர் பிரபாகரனிடம் தெரிவிப்பதற்கான நடவடிக்கையை இவர்கள் மேற்கொண்டதுடன் அதுகாலவரையில் பாதுகாப்புத் தரப்பினரது தாக்குதல்களினால் செய்வதறியாது திகைத்துப் போயிருந்த பிரபாகரன் மேற்படி தாக்குதலை மேற்கொள்ள பச்சைக் கொடிகாட்டினார்.

இச்சந்தர்ப்பத்தில் பாதுகாப்பு அமைச்சின் செயலாளர் கோட்டாபய ராஜபக்ஷவை கொலை செய்வதற்கான தாக்குதலை நடாத்துவது தொடர்பில் கொழும்பில் கண்காணிப்பு நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட்டிருந்த கதிர், கிருபன், மைக்கல், ஆகியோர் தங்களது பணியின் இறுதிக் கட்டத்தை அடைந்திருந்தனர்.

இதனிடையே ஒருநாள் கிருபனைச் சந்தித்த கதிர், இத்தாக்குதலை மேற்கொள்வதற்கு புதியதொரு முச்சக்கரவண்டி தேவை எனக் கூறினான்.

இவ்விடயம் குறித்து கிருபன் பாலாஜிக்கு அறிவித்தான்;. பின்னர் கதிரின் தேவை குறித்து கிளிநொச்சியில் இருந்த பரமதேவனுக்கு அறிவிக்கப்பட்டது.

இந்தநிலையில் பாலாஜியுடன் தொடர்பு கொண்ட பரமதேவன், யாரும் எதிர்பார்த்திராத ஒரு விடயத்தைக் கூறினார்.

“சரி உங்களது வேலை முடிந்ததென்றால் த்ரீவில் ஒன்றை வாங்கலாம்… நீ கிருபனிடம் கூறு.. இன்னும் இரு வாரத்தில் வெள்ளவத்தைக்குப் போய் உண்டியல் ரெக்கியை சந்திக்கும்படி… த்ரீவில் வாங்குவதற்கான காசு கனடாவில் இருந்து ரெக்கிக்கு வந்திருக்கும். அதற்கு முன்னம் இங்கால பக்கம் வந்திட்டுப் போகும்படி கதிரிட்ட சொல்லு…பெரியவர் அவனைச் சந்திக்க வேணுமாம்” என பரமதேவன் பாலாஜியிடம் கூறினார்.

இந்த இறுதிக் கட்டத்தில் கதிரை கிளிநொச்சிக்கு வரச் சொன்ன விடயமானது பாலாஜிக்கும் கதிருக்கும் கிருபனுக்கும் புரியாத புதிராகவே இருந்தது.

எனினும் பரமதேவன் கூறியபடி மறுதினமே கதிர் புலிகளது தலைவர்களைச் சந்திப்பதற்காக கிளிநொச்சி நோக்கிப் புறப்பட்டான். கதிர் கிளிநொச்சியிலுள்ள புலிகளது முகாமை அடைந்தபோது, பொட்டு அம்மன், கபில் அம்மான், பரமதேவன், அன்புமாஸ்டர், ஆகியோர் மேலுமொரு முக்கியப் பணியில் ஈடுபட்டிருந்தனர்.

கதிர் கிளிநொச்சி வந்தடைந்த தினத்திற்கு மறுதினம் அத்திட்டம் செயற்படுத்தப்பட்டது.

அதாவது பாதுகாப்பு அமைச்சின் செயலாளர் மீதான தாக்குதலை எவ்வாறு மேற்கொள்ள வேண்டும் என்பது குறித்து கதிர் தெளிவாகப் புரிந்து கொள்ளும் வகையில் முன்னோடி ஏற்பாடாக நேரடித்தாக்குதல் சம்பவமொன்று நடாத்தப்பட்டது.

இந்த முன்னோடி தாக்குதல் சம்பவத்தின் மூலம் பாதுகாப்பு அமைச்சின் செயலாளர் கோட்டாபய ராஜபக்ஷ மீதான தாக்குதலை எவ்வாறு நடத்துவது என்பது பற்றி தெளிவாகப் புரிந்து கொண்ட கதிர், சில தினங்கள் கிளிநொச்சியில் தங்கிவிட்டு பொட்டு அம்மானுடன் இறுதி விருந்திலும் கலந்துகொண்டுவிட்டு தனது வாழ்க்கையின் இறுதிக்கட்டத்தில் அனைவரிடம் இருந்தும் விடைபெற்றுக் கொண்டு தாக்குதலை மேற்கொள்வதற்காக மீண்டும் கொழும்பு வந்தான்.

பொலிஸாரினால் கைதுசெய்யப்பட்டிருக்கும் பாதுகாப்பு அமைச்சின் செயலாளர் கோட்;டாபய ராஜபக்ஷ கொலை சதித்திட்டத்தின் சந்தேக நபர்கள் கதிரின் இந்த விடைபெறும் நிகழ்வை கூறும் போது, பிரபாகரன் உள்ளிட்ட புலித்தலைவர்கள் தமிழ் இளைஞர், யுவதிகளை எவ்வாறு தற்கொலைதாரிகளாக மாற்றி, அழித்தார்கள் என்ற விடயம் மிகத் தெளிவாகத் தெரிய வருகிறது.

கதிர் கொழும்பு வந்து இருவாரங்கள் கழிந்த நிலையில் ஒருநாள் கிருபன் உண்டியல் ரெக்கியைத் தேடி வெள்ளவத்தைப் பகுதிக்குச் சென்றான். கதிருக்குத் தேவையான முச்சக்கரவண்டியை கொள்வனவு செய்வதற்கு பணம் வாங்கும் நோக்கிலேயே கிருபன் அங்கு சென்றான்.

அச் சந்தர்ப்பத்தில் பரமதேவன் ஏற்கனவே கூறியபடி கனடாவில் இருந்து இரண்டு இலட்சம் ரூபா பணம் உண்டியல் ரெக்கியிடம் வந்த சேர்ந்திருந்தது. அந்தப் பணத்தைப் பெற்றுக் கொண்ட கிருபன் அப்பணத்தை கதிரிடம் கொடுத்தான்.

அதாவது கதிரின் வாழ்க்கையில் அவன் தனது கடைசி சொத்தை கொள்வனவு செய்வதற்காக அப்பணம் கொடுக்கப்படுகிறது.

இதன் பிரகாரம், அன்பு மாஸ்டரின் பயங்கரத் தாக்குதலை செயற்படுத்தும் முகமாக அதன் இறுதிக் கட்டத்தையடைந்திருந்த நிலையில் பணம் கிடைத்த மறுதினமே கதிர் சிகப்பு நிற புதியதொரு முச்சக்கர வண்டியைக் கொள்வனவு செய்கின்றான்.

இல. டபிள்யூ.பி.ஜி.எச். 0617 என்பது அம் முச்சக்கர வண்டியின் பதிவு இலக்கமாகும்.

இவ்வாறான செயற்பாடுகள் முன்னெடுக்கப்பட்டு வந்த நிலையில் ஒருநாள் கிளிநொச்சியிலிருந்து பரம தேவன் கிருபனுடன் தொலைபேசியில் தொடர்பு கொண்டார்.

“கெயார் இன்டர் நெஷனல் (அரச சார்பற்ற நிறுவனம்) கெப் வாகனமொன்றில கதிருக்குத் தேவையான சாமான்கள் கொழும்புக்கு அனுப்பப்பட்டிருக்கு… கெப்பில டீசல் டெங்கியில இருக்கும்… இப்பவே பாலாஜியுடன் தொடர்பு கொண்டு அந்த சாமான்கள இறக்கி வைக்கிறதுக்கு ஒரு இடத்த தயார் பண்ணு…” என அத் தொலைபேசி தொடர்பில் கிருபனுக்குக் கூறப்பட்டது.

உடனே பாலாஜியை தொடர்பு கொண்ட கிருபன், உடனே அவனை தான் சந்திக்க வேண்டும் எனக் கூறினான்.

“வா… நாரஹேன்பிட்டி, கிரிமண்டல ரோட்டில நிற்கிறான்…” என்றான் பாலாஜி.

பாலாஜியை சந்திக்கும் நாரஹேன்பிட்டிக்குப் புறப்பட்ட கிருபன் அங்கு மோட்டார் சைக்கிளொன்றில் வந்திருந்த பாலாஜியைக் கண்டான்.

“கெயார் இன்டநெஷனலின்ட வாகனத்தில சாமான்கள அனுப்பப்பட்டிருக்கிறதென்று பரமதேவன் சொன்னவர்… சாமான்கள வைக்க இடமொன்று வேண்டும்…” என கிருபன் தான் வந்த நோக்கத்தை பாலாஜியிடம் தெரிவித்தான்.

“சரி… ஏறு…” என கிருபனிடம் கூறிய பாலாஜி கிருபனை மோட்டார் சைக்கிளில் ஏற்றிக் கொண்டு தெஹிவளையி;ல் ஓரிடத்திற்குச் சென்றான்…

கெயார் இண்டர் நெஷனல் கெப் வாகனத்தில் கொண்டு வரப்படுகின்ற தாக்குதலுக்கான உபகரணங்களை பெற்றுக் கொள்வதற்கு இந்த இடம் பாதுகாப்பற்றது என கிருபன் கூறினான். எனவே மீண்டும் கிருபனை தனது மோட்டார் சைக்கிளில் ஏற்றிக் கொண்ட பாலாஜி பொறலஸ்கமுவ பகுதியின் வௌ வீதிக்குச் சென்றான்.

வேல்டிங் தொழிலாளி என்ற ரீதியில் கொழும்பில் தங்கி இருந்த பாலாஜி வெல்டிங் வேலைக்கென குத்தகைக்கு எடுத்திருந்த புதிதாக கட்டப்படும் வீடொன்று இங்கு இருந்தது.

எனினும் இந்த இடமும் கிருபனின் மனதுக்குப் பிடிக்கவில்லை. இந்த வகையில் வத்தளை – மாபோலை பகுதிக்குச் சென்ற பாலாஜியும் கிருபனும் இறுதியாக கொழும்பு வெள்ளவத்தை பகுதியில் 57வது ஒழுங்கையை வந்தடைந்தனர். இங்கு பாழடைந்த ஒரு வீடு இருந்தது. பாலாஜியின் நண்பனொருவன் தங்கி இருந்த இந்த வீடு தங்களது செயற்பாட்டுக்கு உகந்ததென கிருபனும் இணக்கம் தெரிவித்தான்.

அதற்கு மறுநாள் சில காலமாக அறிந்திருந்த நபரொருவர் கிருபனுடன் தொடர்பு கொண்டிருந்தான்.

“தம்பி… நான் கண்ணன் கதைக்கிறன்… வேலை எல்லாம் சரி… நீ எங்க இருக்கிறாய்… இன்றைக்கு மத்தியானம் வேலையை முடிக்க தயாரா இரு… நான் சாமான்கள எடுத்துக் கொண்டு வாகனத்தில வாறன்… நீயும் இடையில ஏறிக்கொள்…” என கண்ணன் கிருபனிடம் கூறினான்.

இந்த கண்ணன் என்பவன் மொரட்டுவை பல்கலைக்கழகத்தின் பொறியியலாளராகப் பணியாற்றுபவன்.

ஏற்கனவே கதைத்துக் கொண்டதன் பின்னர் அன்று பகல் கண்ணன் கெயார் இண்டநெஷனல் கெப் ரக வாகனத்தில் கிருபனைத் தேடி வந்தான். அப்போது பாலாஜியும் கிருபனுடன் இருந்தான். பின்னர் எல்லோரும் கெப் வாகனத்தில் ஏறி, வெள்ளவத்தைக்கு வந்தனர்.

“தம்பி… சாமான்கள் டீசல் டெங்கியில இருக்குது… விரைவா அதக் கழற்றுவம்” என கண்ணன் செயற்பாட்டில் இறங்கினான்.

இதன்படி கெப் வாகனத்தின் டீசல் தாங்கி கழற்றப்பட்டது. பின்னர் அதனை இரண்டாகத் திறந்த கண்ணன் அதனுள் இருந்து 25 கிலோ சுமையுடைய சக்திவாய்ந்த குண்டொன்றையும் கதிரின் முச்சக்கரவண்டியில் பொருத்தக் கூடிய மேலதிக பெற்றோல் தாங்கி ஒன்றையும் வெளியில் எடுத்தான்.

பின்னர் அனைவரும் இணைந்து கெப் வண்டியின் டீசல் தாங்கியை மீண்டும் வேல்டிங் செய்து வாகனத்துடன் பொருத்தினர். இதற்குத் தேவையான அனைத்து உபகரணங்களையும் கண்ணன் அங்கு கொண்டு வந்திருந்தான்.

இதன் பின்னர் அதிசக்தி வாய்ந்த குண்டையும் ஏனைய உபகரணங்களையும் அந்த வீட்டினுள் மறைத்து வைத்த அவர்கள் மீண்டும் நாளை சந்திப்பதாகக் கூறி அங்கிருந்து சென்றனர்.

எனினும் மறுநாள் கிருபனும் பாலாஜியும் மாத்திரமே அங்கு வந்தனர். கண்ணன் வந்திருக்கவில்லை. பாலாஜியும் கிருபனும் இது பற்றி கதைத்துக் கொண்டிருக்கும் போது கண்ணனிடம் இருந்து கிருபனுக்கு தொலைபேசி அழைப்பொன்று வந்தது.

“தம்பி… நானிப்போ வரமாட்டன்… உந்த இடத்துக்கு த்ரீவில் ஒன்றில கதிர் வருவான்… த்ரீவீலில சாமான்களப் போட்டுக் கொண்டு மோதரை பூசாரியின்ட வீட்டுக்கு வாங்கோ… அந்த இடத்தில எல்லாத்தையும் செட் பண்ணலாம்…” எனக் கண்ணன் கூறினான்.

கண்ணன் கூறியபடியே சற்று நேரம் கழித்து கதிர் அந்த இடத்திற்கு வந்து சேர்ந்ததன் பின்னர் கிருபனும் கதிரும் சேர்ந்து அதிசக்தி வாய்ந்த குண்டையும் ஏனைய உபகரணங்களையும் முச்சக்கர வண்டியில் ஏற்றிக் கொண்டு மோதரை நோக்கிப் புறப்பட்டனர். வேறொரு பணி காரணமாக பாலாஜி அந்த இடத்தில் நின்று விடடான்.

கிருபனும் கதிரும் மோதரையிலுள்ள பூசகரின் வீட்டுக்கு குண்டு உட்பட ஏனைய உபகரணங்களைக் கொண்டு வரும் போது அப்பகுதியில் கனத்த மழை பெய்து கொண்டிருந்தது. அவர்கள் அந்த வீட்டை அடைந்த போது கண்ணனும் அங்கிருந்தான்.

பூசாரியின் வீட்டில் வைத்து முச்சக்கர வண்டியில் குண்டைப் பொருத்துவது இவர்களது நோக்கமாக இருந்த போதிலும் கனத்த மழை இடைவிடாது பெய்துகொண்டிருந்தபடியால் அப்பணி மறுநாளைக்கு ஒத்திவைக்கப்பட்டது.

பின்னர் பூசாரியின் வளவுக்குள் குண்டு உட்பட்ட ஏனைய உபகரணங்களைக் குழி தோண்டிப் புதைத்துவைத்த அவர்கள் மறுநாள் சந்திப்பதாகக் கூறிக் கொண்டு தாங்கள் தங்கியிருந்த இடங்களுக்குச் சென்றனர்.

முந்தைய தினம் கதைத்துக் கொண்டதன் பிரகாரம் கதிரும், கண்ணனும், கிருபனும் மறுநாள் பகல் பூசாரியின் வீட்டுக்கு வந்தனர்.

அந்த பயங்கர வேலை ஆரம்பிக்கப்பட்டது. அதற்குரிய வேல்டிங் கருவிகள், பூச்சுக்கள் என்பன கண்ணனால் கொண்டு வரப்பட்டிருந்தன.

முதலில் முச்சக்கர வண்டியின் பெற்றல் தாங்கி கழற்றப்பட்டு அதனை அகற்றிய கண்ணன் பின்னர் கிளிநொச்சியிலிருந்து கொண்டு வரப்பட்ட தாங்கியை அதில் பொருத்தினான்.

பின்னர் அதிசக்தி வாய்ந்த குண்டு முச்சக்கர வண்டியில் பொருத்தப்பட்டது. அனைத்தும் பொருத்தப்பட்ட நிலையில் முச்சக்கர வண்டியின் ஹெண்டலில் குண்டினை வெடிக்கச் செய்யும் பட்டனைப் பொருத்திய கண்ணன் அங்கிருந்த அனைவரையும் அச்சத்தில் உறைய வைத்து அதன் செயற்பாட்டை செயற்படுத்திப் பார்க்கத் துணிந்தான். தான் ஒரு பொறியியலாளர் என்பதைக் காட்டும் வகையில் இச்செயல் அமைந்தது.

இறுதியில் முச்சக்கர வண்டியை கதிரிடம் ஒப்படைத்து விட்டு கண்ணனும் கிருபனும் வாழ்க்கையில் இறுதித் தடவையாக கதிரிடம் இருந்து விடைபெற்றனர்.

மறுநாள் அதிகாலையில் முச்சக்கர வண்டியில் ஏறி அமர்ந்த கதிர் தனது இலக்கை நோக்கிப் பறிக்க ஆரம்பித்தான்.


அந்த நேரத்தில் கதிர் கொழும்பு, கொம்பனித்தெரு பகுதியில் குமரன் ரத்னம் வீதியின் சந்தியில் இருந்தான்.

இங்குதான் கிருபன், மைக்கல், கதிர் ஆகியோர் பாதுகாப்பு அமைச்சின் செயலாளர் தொடர்பில் கண்காணிப்பு நடவடிக்கைகளை ஏற்கனவே மேற்கொண்டிருந்தனர்.

நேரம் காலை 7.00 மணியைத் தாண்டி இருந்தது.

பாதுகாப்பு அமைச்சின் செயலாளர் கோடாபய ராஜபக்ஷ பயணித்த வாகனத்துடன் கூடிய வாகனத் தொடரணி அப்போது கொழும்பு கங்காராம மாவத்தை ஊடாக வந்து குமரன் ரத்னம் சந்தி ஊடாகப் பயணித்துக் கொண்டிருந்தன.

இதனை கிருபனின் தகவலின் படி ஏற்கனவே அறிந்திருந்த கதிர் பாதுகாப்பு அமைச்சின் செயலாளரை பலி கொள்ளும் தாக்குதலை மேற்கொள்ளத் தயாரானான்.

எனினும், முச்சக்கர வண்டியை இயக்கி இலக்கு நோக்கி கதிர் முன்னேறுவதற்கு முன்பதாக வழியில் சென்று கொண்டிருந்த வாகனமொன்று கோடாபய ராஜபக்ஷ பயணித்த வாகனத்திற்கும் கதிரின் முச்சக்கர வண்டிக்கும் குறுக்கே வந்துவிட்டது.

இதனால் கதிரின் இலக்கு தவறி விட்டது.

இது – கோடாபய ராஜபக்ஷ மீதான தாக்குதல் இடம்பெறுவதற்கு ஒருவாரம் முன்பதாக நடந்த சம்பவமாகும்.

velichcham

Read more...

குண்டுகளால் பொட்டு வைத்ததால் பொட்டம்மானாம் இப்படியான கொலைகாரனின் பெயரால் மாவீரர் உரையாம்!?

தமிழ் மக்களை”தேசியத்தின்”பெயரில் மொட்டை அடித்த கும்பல்கள் மக்களின் காதுக்கு பூ வைத்து தமிழ் மக்களின் கோமணத்தையும் உருவ முனைகின்றது புலத்து புலிக் கும்பல்.தன்னிடம் சரணடைந்த பிரபாகரனைக் கொன்று அவனுக்கு கோமணத்தைக் கட்டி அவமானப்படுத்திக் காட்டியது இலங்கை அரசு.புலத்துப் புலிகள் தமிழ் மக்களிடம் எஞ்சிய கோமணத்தையும் எப்படியும் உருவலாம் என்று எண்ணுகின்றது.
புலத்து புலிகள் தமிழ் மக்களை ஏமாற்றிப் பிழைக்க பிரபாகரனை உயிருடன் இருப்பதாக காட்ட முனைந்தது. ஆனால் பிணத்துக்கு உயிரூட்ட முடியாத நிலையில் தலைவர் உயிருடன் இருப்பதாக நம்பவைக்க முடியவில்லை.கொஞ்சப் புலிகள் மட்டும் அப்படி நம்பி பிதற்றித் திரிகின்றனர். தலைவரை முன்னிறுத்தி மக்களை ஏமாற்றி புலி வியாபாரத்தை இனியும் செய்ய முடியாதநிலை. இதனால் காணாமல் போனவராக உள்ள பொட்டரைக் காட்டி தமிழ் மக்களின் கோமணத்தை உருவ முடியும் என்று புலத்து புலிகள் கணக்கு போடுகின்றனர்.

கைது செய்தவர்களின் நெற்றி பொட்டில் சுட்டுக் கொல்வதால்”பொட்டர்”என்ற பெயர் பெற்று தலைவனானவன் தான் பொட்டன்.இந்தக் கொலைகாரனும் மானிட விரோதியுமான பொட்டரை புலத்துப் புலிகள் தங்கள் தொடர்ச்சியான பண அறுவடைக்குரிய சோளக்காட்டு பொம்மையாக மக்கள் முன் நிறுத்த முனைகின்றனர்.வேடிக்கை என்னவென்றால் புலத்து புலிகள் தங்களுக்குள் நடக்கும் குத்துவெட்டுகளையும், அதைத் தொடர்ந்து பல குழுக்களாக சிதையும் சிதைவையும் பொட்டுப் பொம்மை மூலம் தடுத்து நிறுத்த முடியவில்லை.

இங்கு பொட்டரைக் காட்டியும்,பொட்டரைக் கொண்டு மிரட்டியும், தங்களுக்கான ஒற்றுமையை நிலைநிறுத்த முடியவில்லை.மறுபக்கத்தில் தமிழ் மக்களிடம் கோமணத்தை உருவ பொட்டரை முன்னிறுத்த முனைகின்றனர்.

பொட்டரின் பெயரால் ஒரு மாவீரர் உரை!?தலைவருடன் சேர்ந்து சரணடைந்த பொட்டர் கொடுஞ்சிறையில் சிக்கி எல்லாவற்றையும் கக்கிவிட்டார்.அவர் இன்னமும் உயிருடன் இருக்கின்றாரா அல்லது இலங்கை அரசு தலைவரைப் கொன்றது போல் கொன்று தள்ளிவிட்டதா என்று தெரியாத நிலை.அது பற்றி புலத்து புலிக்கு அக்கறையும் கிடையாது.தமிழ் மக்களை ஏமாற்ற பொம்மை தேவை.

சரணடைந்தவர்களைக் கொன்றது போர்க் குற்றம் என்பதால் பிரபாகரன் உள்ளிட்டவர்கள் எப்படியோ இறந்ததாக மட்டும் காட்டியது இலங்கை அரசு. சரணடைந்தவர்களை கொன்றதாக அது காட்டவில்லை.ஆனால் அவர்கள் உடலை இலங்கை அரசு காட்ட வேண்டியிருந்தது.

ஆனால் பொட்டரைக் காட்டவில்லை.மாறாக பொட்டரை உயிருடன் வைத்து சித்திரவதை செய்ததன் மூலம் புலி மூலத்தையே கறந்தனர்.இதன் மூலம் அனைத்தையும் இனம் கண்டு வருகின்றனர்.சின்னச்சின்ன நடவடிக்கைகள் உள்ளடங்கலாக.மறுபக்கத்தில் இனி அவரை உயிருடன் முன்னிறுத்துவதோ, உடலைக் காட்டுவதோ போர்க் குற்றத்தை நிறுவப் போதுமான மற்றொரு சாட்சியமாகிவிடும்.

இப்படி வதைக்கப்படும் தங்கள் கொலைகாரத் தலைவரின் பெயரால், எல்லாவற்றையும் காட்டிக் கொடுக்கும் தலைவரின் பெயரால், புலத்து புலிகள் தமிழ் மக்களுக்கு காதுக்கு மீண்டும் பூ வைக்க நினைக்கின்றனர். இது எப்படிப்பட்ட பொறுக்கித்தனம் என்பது சொல்லாமல் விளங்கும்.

தாம் போற்றுவதாக காட்டும் தலைவரோ இலங்கை அரச வதைமுகாமில்.தாங்கள் வழி காட்ட சரணடைந்தவர்கள்.அவர்களின் மரணத்தையும்,அவர்கள் மேலான சித்திரவதைகளையும் மூடிமறைத்து புலத்து புலிகள் நடத்தும் பொறுக்கித்தனமான அரசியல் பிழைப்பு தமிழ் மக்கள் சார்ந்தல்ல.

இலங்கை அரசு நிகழ்ச்சி நிரலுக்கு ஏற்ப தங்கள் தலைவர்களை சரணடைய வைத்து காட்டிக்கொடுத்த கும்பல் தான் புலத்துப் புலித்தலைமை.சரணடைந்த தலைவரை கொன்ற செயலை கூட்டாக மறைத்து பொறுக்கித் தின்னும் பொறுக்கிகள் இவர்கள்.தங்கள் இழிவான அரசியல் பிழைப்புக்கு ஏற்ப காட்டிக் கொடுத்ததால் கொடுஞ் சித்திரவதையை சந்திக்கும் பொட்டரின் பெயரில் தமிழ்மக்களை ஏமாற்றி தின்ன மீண்டும் முனைகின்றனர்.

கடந்தகாலம் முழுவதும் தமிழ் மக்களை அடிமைப்படுத்தியும் இழிவுபடுத்தியும் போட்ட பாசிச ஆட்டத்தையிட்டு இந்த புலத்து புலிக் கும்பல் இன்று வரை வருந்தவில்லை.அதை மறந்து விடும்படியும் தங்களுக்கு தொடர்ந்தும் பணத்தை வாரி வழங்கும்படியும் கோரி ஆயிரம் குறுக்கு வழிகளில் தமிழ் மக்களை மீள மீள ஏமாற்றவே முனைகின்றனர்.

இந்த புலத்துப் புலிகளின் மோசடிகளை இனம் கண்டு கொள்ளாத வரை மக்களுக்கான உண்மையான குரல்கள் எழுவது என்பது தொடர்ந்து பல தடைகள் கொண்டதாகவே நீடிக்கும்.

எங்கள் தேசம்

Read more...

30 வருடங்களின் பின் சுதந்திர சிவில் நிர்வாகம் - முல்லைத்தீவு அரசாங்க அதிபர் இமெல்டா கூறுகிறார்

வன்னியில் முப்பது வருட காலத்திற்குப் பின்னர் முழுமையான சிவில் நிர்வாகத்தை சுதந்திரமாக நடைமுறைப்படுத்தும் சூழல் உருவாகியுள்ளதாக முல்லைத்தீவு மாவட்ட அரசாங்க அதிபர் திருமதி இமெல்டா சுகுமார் வாரமஞ்சரிக்குத் தெரிவித்தார்.

கிளிநொச்சி, முல்லைத்தீவு மாவட்டங்க ளில் மக்கள் மீள்குடியேற்றம் மேற் கொள்ளப்பட்டுள்ள அதேநேரம் சிவில் நிர்வாகம் எதுவிதமான தலையீடுகளுமின்றி முழுமையாகத் தமது கட்டுப்பாட்டின்கீழ் நடைமுறைப்படுத்தப்படுவதாக அரச அதிபர் கூறினார்.

இதன் மூலம் மக்கள் எதிர்பார்க்கும் ஆணித்தரமான இயல்பு வாழ்க்கையை ஏற்படுத்த சகல நடவடிக்கைகளையும் எடுத்துள்ளதாக அவர் கூறினார்.

இதற்கேற்ப இராணுவத்தினருக்குத் தாம் வழிகாட்டல்களை வழங்குவதாகக் கூறிய அரச அதிபர் அவர்கள், பாதுகாப்புக் கடமைகளை மாத்திரமே மேற்கொள்வதாகக் கூறினார்.

வன்னியில் முன்பு சிவில் நிர்வாகத்தை மேற்கொள்கின்றபோது புலிகள் இடையூறு விளைவித்ததாகக் குறிப்பிட்ட அரச அதிபர் திருமதி இமெல்டா புலிகளின் அனுமதிபெற்றே எதனையும் செயற்படுத்த வேண்டுமென வலியுறுத்துவார்கள் என்றும் அவ்வாறு இல்லாவிட்டால், புலி உறுப்பினர்கள் வந்து வீண் தலையீடுகளைச் செய்வார்களென்றும் தெரிவித்தார்.

30 வருடகாலமாக அரச நிர்வாகத்தைப் புலிகள் சீர்குலைத்தார்களென்றும் தனது நிர்வாக செயற்பாட்டுக்கு நெருக்குவாரங்களை ஏற்படுத்தினார்களென்றும் கூறிய அவர், புலிகள் என்னை அச்சுறுத்தவில்லை. ஏனெனில் அரசாங்கம் வழங்கிய உணவுப் பொருள்களிலேயே அவர்கள் தங்கியிருந்தார்கள். அதேநேரம், மக்கள் என்னோடு இருந்தார்கள். அதனால் புலிகள் என்னை அச்சுறுத்தவில்லை என்று குறிப்பிட்டார்.

இதேவேளை, யோகபுரம் தமிழ் மகா வித்தியாலயம் நாளைய தினம் மீண்டும் திறக்கப்படுவதாக அரச அதிபர் கூறினார். மல்லாவி மத்திய கல்லூரியை மீளத் திறக்கவும் நடவடிக்கை எடுக்கப்பட் டுள்ளதாக அவர் குறிப்பிட்டார்.

முல்லைத்தீவு கிளிநொச்சி மாவட்டங்களில் 19 உதவி அரசாங்க அதிபர் பிரிவுகளில் மக்கள் மீளக்குடியமர்த்தப் பட்டுள்ளனர். நிவாரணக் கிராமங்களிலிருந்து 90% மக்கள் வெளியேறி சொந்த வாழ்விடம் திரும்பியுள்ளனர். அதேபோல் 60% சொந்த இடங்களில் குடியேறியுள்ளதுடன் உறவினர், நண்பர்களின் வீடுகளில் உள்ள மேலும் 40% மக்கள் மீளக் குடியமர உள்ளனர் என்றும் அரச அதிபர் தெரிவித்தார்.

மக்கள் மீள்குடியேறிய பகுதிகளில் சுகாதாரத்துறை, கிராம சேவை அலுவலகம், பிரதேச செயலகம், கல்வித்துறை அலுவலகங்கள் தமது பணிகளை ஆரம்பித்துள்ளன. மக்களின் அன்றாடத் தேவைகளை இலகுவில் நிறைவேற்றிக் கொள்ளும்பொரு ட்டு உள்ளகப் போக்குவரத்துச் சேவைகளை நடத்தவும் நடவடிக்கை எடுத்திருப்பதாகவும் அரச அதிபர் கூறினார்.

இது தொடர்பான விபரங்களை ஜனாதிபதி செயலகத்துக்குப் பெற்றுக்கொடுப்பதாகவும் அவர் குறிப் பிட்டார். பஸ் சேவைகளை மேற்கொள்வது பற்றி யாழ்ப்பாணம் சாலைக்கு அறிவித்துள்ளதாகவும் அவர் கூறினார். பஸ் சேவைக்கான பாதுகாப்பு அனுமதியைப் பெற்றுக்கொடுக்க வட மாகாண ஆளுநர் ஜீ. ஏ. சந்திரசிறி நடவடிக்கை எடுத்துள்ளமை குறிப்பிடத்தக்கது.

துணுக்காய், மாந்தை கிழக்கு கிளிநொச்சி மாவட்டத்தின் ஒட்டுசுட்டான் பிரதேச செயலர் பிரிவுக்குட்பட்ட ஏ-9 வீதியின் மேற்குப் பகுதி, ஜயபுரம், பூநகரி, முழங்காவில், நாச்சிக்குடா உள்ளிட்ட பகுதிகளில் கடந்த மாதம் 22ஆம் திகதி மீள் குடியேற்றம் ஆரம்பமாகின.

Read more...

ஹபரணத் தாக்குதல், நாவற்குழி சம்பவம், கிட்டு மீதான தாக்குதல்!

அது – 1987 ம் வருடம் ஏப்ரல் மாதத்தின் இரண்டாவது வாரமாகும். தமிழ் - சிங்களப் புத்தாண்டு நிறைவுற்றிருந்தது. எனினும் புத்தாண்டின் ஆரவாரம் இன்னும் முற்றாக நீங்கியிருக்கவில்லை.

குயில்களின் கூவல்களும் பட்டாசுகளின் ஓசைகளும் முற்றாக ஒய்ந்துவிடவில்லை.

தமிழ் - சிங்கள மக்களது வசந்த திருவிழா என்ற வகையில் பெயர் பெற்றிருக்கும் தமிழ் - சிங்களப் புத்தாண்டு நிறைவடைந்து சில தினங்கள் கடந்திருந்த நிலையில் இயற்கையின் தன்மையிலும் பொதுமக்களது மகிழ்ச்சியிலும் எவ்வித மாற்றங்களும் ஏற்பட்டிருக்கவில்லை.

ஏப்ரல் மாதம் 17 ம் திகதி. நேரம் மாலை 3.10 இருக்கும். ஹபரண, கிதுல்ஒடுவ பகுதியில் சூரியன் மெல்ல, மெல்ல சாய்ந்து கொண்டிருந்தான்.

இதனிடையே ஹபரண – திருகோணமலை வீதியில் பஸ் வண்டி ஒன்று வேகமாக வந்து கொண்டிருந்தது.

இந்த பஸ் வண்டி கிதுல்ஒடுவ இராணுவப் பிரிவைத் தாண்டி சுமார் 3 மைல் தூரம் ஹபரண பகுதி நோக்கி வந்து கொண்டிருந்தது.

இந்நேரத்தில் சிகப்பு நிறக் கொடியொன்றை ஏந்தி அங்குமிங்குமாக அசைத்துக் கொண்டிருந்த ஒரு நபரை தீடீரென பஸ்ஸின் சாரதி கண்டு கொண்டார். பஸ் வண்டி அந்த நபரை அண்மிக்கும் போது அந்நபர் இராணுவ சீருடையை ஒத்த ஆடை அணிந்திருந்ததை பஸ்ஸின் சாரதி கண்டார்.

உடனடியாக பஸ் வண்டியை நிறுத்திய சாரதி வண்டியை பாதை ஓரமாக நிறுத்தினார். தீடீரென அருகில் காட்டுப்பகுதிக்குள் இருந்து வெளியேறிய ஆயுதங்களைத் தாங்கிய சுமார் 50 பேர் பஸ் வண்டியைச் சுற்றி வளைத்தனர். ஆயுதமேந்திய நபர்களில் ஒருவர் பஸ் வண்டியில் ஏறி “இயந்திரத்தை நிறுத்து…” என சாரதிக்குக் கூறினான்.

“இதனை நிறுத்தினால் மீண்டும் ஸ்டார்ட் செய்வது கடினம்….எனவே நிறுத்த இயலாது ஐயா…” என சாரதி கூறினார்…உடனே துப்பாக்கி முனையில் சாரதியின் தலையில் தாக்கப்பட்டது. சாரதி தனது ஆசனத்திற்கருகிலேயே சரிந்து வீழ்ந்தார். பின்னர் பஸ் வண்டியிலிருந்த பயணிகளின் பக்கமாகத் திரும்பிய அந்த ஆயுதந் தாங்கிய நபர்.

“ தமிழ் - முஸ்லிம்கள் இருந்தால் இறங்குங்கள் ” எனக் கத்தினான்.
இக்குரல் கேட்டவுடன் நான்கு அல்லது ஐந்து பேர் பஸ் வண்டியை விட்டு இறங்கினர்.

“பஸ்ஸை தள்ளுங்கோ” என பஸ் வண்டியில் இருந்து இறங்கியவர்களைப் பார்த்து இன்னுமொரு ஆயுதமேந்திய நபர் கூக்குரலிட்டான். பஸ் வண்டியிலிருந்தது இறங்கியவர்கள் பஸ் வண்டியைத் தள்ள முயன்றனர். எனினும் பஸ் வண்டி ஒரு அடியேனும் முன் நகரவில்லை.

இதனிடையே ஆயுதமேந்திய ஒருவன் தனது துப்பாக்கியால் பயணி ஒருவரைத் தாக்கினான். தாக்கப்பட்ட பயணி அந்த இடத்திலேயே சரிந்து விழுந்தார். பின்னர், பஸ் வண்டியைத் தள்ள இயலாதவர்கள் மீது துப்பாக்கிப் பிரயோகம் நடத்தப்பட்டது. சூடு வாங்கிய அப் பயணிகள் கொல்லப்பட்டு ஒருவர் மீதொருவர் சரிந்து விழுந்தனர்.

இதற்குள் பஸ் வண்டியினுள் ஏறியிருந்த ஆயுததாரிகள் சிலர் பயணிகளின் பொதிகளை சோதனையிட்டுக் கொண்டிருந்தனர். ஓரிரு பொதிகளை சோதிக்கும் போது அவற்றுள் இராணுவச் சீருடைகள் இருப்பதைக் கண்ட ஆயுததாரிகள் பற்களைக் கடித்தவாறு அப்பொதிகளை வெளியில் வீசி எறிந்தனர்.

பின்னர், பஸ்வண்டிக்குள் வைத்தே அப் பயணிகள் மீது துப்பாக்கிப் பிரயோகம் நடத்தப்பட்டது. பயணிகள் அனைவரும் கொல்லப்பட்டு சரிந்து விழும் காட்சியை ஏற்கனவே தாக்கப்பட்டு விழுந்திருந்த பஸ் சாரதி பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.

பஸ் சாரதி இறந்துவிட்டாக் என்றே ஆயுததாரிகள் எண்ணி இருந்தனர் என்றே கருத வேண்டும்.

இந்த நிலையில் சற்று மௌனம் நிலவியது. கொல்லப்பட்டிருந்த பயணிகளுக்கிடையில் ஆசனமொன்றின் கீழ் கிடந்த பஸ் நடத்துநர், ஆயுததாரிகள் சென்று விட்டார்களா என்பதை அறிய தலையை நிமிர்த்தினார். இதனைக் கண்ட அருகில் இருந்த ஓர் ஆயுததாரி நடத்துநரின் தலை சிதறும் வகையில் துப்பாக்கிப் பிரயோகம் மேற்கொண்டான்.

பயணிகள் சிலர் காயமடைந்த நிலையில் முணங்கிக் கொண்டும் இருந்தனர். வேதனையால் முணங்கும் பயணிகளைக் கண்ட ஆயுததாரிகள் அப்பயணிகளது தலைகளை நோக்கித் துப்பாக்கிப் பிரயோகம் மேற்கொண்டனரஎனினும் பஸ் வண்டிக்குள் உயிர் தப்பிய பயணிகள் எவரும் உள்ளனரா என்பது குறித்து ஆயுததாரிகளிடத்தே சந்தேகமொன்று எழுந்திருந்தது. இதனால் மீண்டும் பஸ் வண்டிக்குள் ஏறினார்கள். இந்த நிலையில் மேலும் சில பயணிகள் மயக்கநிலை போய் வேதனையால் முணங்கிக் கொண்டிருந்தனர். இவர்களைக் கண்ட ஆயுததாரிகள் துப்பாக்கிப் பிரயோகம் மேற்கொண்டனர்.

இந்த நிலையில் லொறி ஒன்று அந்தப் பாதையில் வந்து கொண்டிருந்தது. இந்த லொறியைக் கண்ட ஆயுததாரிகள் உடனடியாகச் செயற்பட்டு லொறியை நிறுத்துமாறு சைகை காட்டினர். லொறியை நிறுத்துபவர்கள் பாதுகாப்புப் படையினர் என எண்ணிய லொறிச் சாரதி உடனே லொறியை நிறுத்த முற்பட்டார்.

லொறியை நிறுத்த எத்தணிக்கும் போது லொறியை நிறுத்திய நபர்கள் தொடர்பில் லொறிச் சாரதிக்கு சந்தேகம் வந்துவிட்டது. அவர் உடனடியாக லொறியை நிறுத்தாமல் வேகமாக முன்னே கொண்டு செல்ல முயற்சித்தார். இதை உணர்ந்து கொண்ட ஆயுததாரிகள் லொறியை நோக்கி துப்பாக்கிப் பிரயோகம் மேற்கொண்டனர்.

லொறிச் சாரதி அந்த இடத்திலேயே கொல்லப்பட்டார். ஏனையவர்களும் அவர்கள் இருந்த இடங்களில் கொல்லப்பட்டுக் கிடந்தனர்.

இவ்வாறு அன்றைய தினம் இந்த ஆயுததாரிகள் பஸ் வண்டியிலும் லொறியிலும் இருந்த மக்களைக் கொன்று குவித்தனர்.

இதன்பின்னர் அந்த இடத்தை நோக்கி வந்த இரு பஸ் வண்டிகளையும் ஒரு லொறியையும் நிறுத்திய இந்த ஆயுததாரிகள் அவற்றுள் இருந்தவர்களையும் குரூரமான முறைகளில் கொலை செய்தனர். இறந்தவர்களுக்கிடையில் மறைந்து ஓரிருவர் உயிர்த்தப்பினர்.




இந்தக் கொலைகளின் பின்னணியில் இருந்தவர் புலிகள் இயக்கத்தைச் சேர்ந்த புலேந்திரன் என்பவர் எனக் கூறப்பட்டது.

இதன்பிரகாரம் அன்றைய தினத்தில் கொழும்பு நோக்கி வந்து கொண்டிருந்த மூன்று பஸ் வண்டிகள் மற்றும் இரு லொறிகளில் இருந்து 126 பேர் புலிகள் இயக்கத்தினரால் கொலை செய்யப்பட்டிருந்தனர்.

இன்னும் பலர் காயமடைந்த நிலையில் உயிர்த்தப்பினர். இதில் கொல்லப்பட்டவர்களுள் 75 பேர் சிங்களப் புத்தாண்டையொட்டி விடுமுறையில் தங்களது வீடுகளுக்குச் சென்று கொண்டிருந்த இராணுவச் சிப்பாய்களாவர்.

அப்பாவி பொதுமக்களையும் நிராயுதபாணிகளான இராணுவச் சிப்பாய்களையும் இலக்குவைத்து இத்தாக்குதல் நடாத்தப்பட்டிருந்த சமயம் இலங்கை அரசாங்கம் தமிழ் - சிங்கள புத்தாண்டை முன்னிட்டு யுத்த நிறுத்தமொன்றை பிரகடனப்படுத்தியிருந்தமை குறிப்பிடத்தக்கதாகும்.


அத்துடன், 1987 ம் வருட ஆரம்பம் முதல் தென்பகுதி அரசியலுக்கும் புலிகள் இயக்கத்துக்குமிடையில் பல்வேறு சம்பவங்கள் இடம்பெற்றிருந்தன.

1987 ம் வருடம் ஜனவரி மாதம் முதலாம் திகதி முதல் யாழ்ப்பாணத்தின் சிவில் நிர்வாகத்தை தங்களது கையில் எடுத்துக்கொண்டுள்ளதாக புலிகள் பிரகடனப்படுத்தி இருந்தனர். இதனடிப்படையில் புலிகளது காவல்துறையினர் யாழ்.நகரில் வாகனப் போக்குவரத்து ஒழுங்குப் பணிகளில் ஈடுபட்டிருந்தனர்.

புலிகளது காவல்துறையினர் முதன்முதலில் அன்றுதான் களத்துக்கு இறக்கப்பட்டிருந்தனர். இந்த நிலைமையைக் கட்டுப்படுத்தும் நோக்கில் அரசு பல்வேறு நடவடிக்கைகளை முன்னெடுத்திருந்தது.

இதன்பிரகாரம் முதலில் யாழ்ப்பாணத்திற்கு எரிபொருள் அனுப்புவதை இலங்;கை அரசு கட்;டுப்படுத்தியது.

அத்துடன், யாழ்ப்பாணத்தை புலிகளிடம் இருந்து விடுவித்துக் கொள்ளும் நோக்கில் நடவடிக்கை ஒன்றையும் ஆரம்பித்தது.

இந்த நடவடிக்கையில் 17 இராணுவ முகாம்களைச் சேர்ந்த சிப்பாய்கள் கலந்து கொண்டதுடன் விமானப் படையினதும் பாரிய ஒத்துழைப்புக்கள் பெறப்பட்டிருந்தன. இதனால் பாதுகாப்புப் படையின் நடவடிக்கைகள் வேகமானதாக அமைந்திருந்தன.

இந்நிலையில் இலங்கை இராணுவத்தின் முன்னகர்தலை தடுக்கும் நோக்கில் புலிகள் பாரிய முயற்சிகளை முன்னெடுத்தனர்.

குறிப்பாக 1986 ம் வருடம் டிசம்பர் மாதம் வரையில் இந்தியாவில் இருந்த பிரபாகரன் 1987 ம் வருடம் ஜனவரி மாதம் இலங்கை வந்திருந்தார்.இதன் பிரகாரம் பிரபாகரனும் அறிந்திருந்த வகையில் பெப்ரவரி மாதம் 14 ம் திகதி யாழ்.நாவற்குழி இராணுவ முகாம் மீது தாக்குதல் நடத்த புலிகள் திட்டமிட்டனர்.

நாவற்குழி இராணுவ முகாம் புலிகளுக்கு பாரியதொரு பிரச்சினையாகவே இருந்தது.

மேற்படி முகாமைத் தாக்குவது தொடர்பில் புலிகள் புதியதொரு தந்திரோபாயத்தைக் கையாண்டனர். அதாவது இத் தாக்குதலுக்கென தண்ணீர் பவுஸர் ஒன்றை உபயோகிப்பதெனத் தீர்மானித்தனர்.

அக்காலகட்டத்தில் இராணுவ முகாம் அருகில் அமைந்திருந்த என்டரீஸ் நிறுவனத்திற்குச் சொந்தமான தண்ணீர் பவுஸர் ஒன்றின் மூலம் நாவற்குழி இராணுவ முகாமிற்கு நீர் வழங்கப்பட்டு வந்தது. முகாமிற்கு நீர் கொண்டு வருவதற்காக இந்த பவுஸர் சுமார் இரண்டு மைல்கள் தூரத்தில் உள்ள பகுதிக்குச் சென்று வரவேண்டும்.

அன்றைய தினம் மாலை 4.00 மணியளவில் தண்ணீர் நிரப்பிக் கொண்ட மேற்படி பவுஸர் முகாமை நோக்கிப் புறப்பட ஆயத்தமானது.

எனினும் இடைநடுவில் வைத்து இந்த பவுஸர் கடத்தப்பட்டது. இதன் பின்னர் பவுஸரினுள் புலிகளால் குண்டொன்று பொருத்தப்பட்டது.

தண்ணீர் பவுஸரின் தண்;ணீர் ஒரு மட்டத்திற்குக் குறைவடையும் போது குண்டுவெடிக்கும் வகையில் இத்திட்டம் தீட்டப்பட்டிருந்தது. எனினும் குண்டை பவுஸரில் பொருத்திக் கொண்டிருக்கும் போது புலிகள் எதிர்பாராத சம்பவமொன்று நிகழ்ந்தது.

அதாவது குண்டு பொருத்தப்பட்டு சற்றுநேரம் செல்கையில் பவுஸரில் இருந்து நீர் கசியத் தொடங்கிவிட்டது. இதனால் உடனடி செயற்பாட்டில் இறங்கிய புலிகள் பவுஸரை திருத்தும் நோக்கில் கைதடி பகுதியில் உள்ள ஓர் ஒழுங்கைக்குள் பவுஸரைக் கொண்டு சென்றனர்.

எனினும் புலிகள் எதிர்பார்த்ததைப் போல் அந் நீர்க்கசிவை தடுப்பதற்கு இயலாமற் போய்விட்டது.

இதனிடையே தண்ணீர் கசிந்த இடத்தில் வேல்டிங் செய்வதற்கான முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. இந்த நிலையில் நீர்குறைந்து குறிப்பிட்ட மட்டத்தை எட்டியிருந்ததால் குண்டு வெடித்துவிட்டது.

இதன்போது புலிகள் இயக்க உறுப்பினர்கள் 10 பேர் அந்த இடத்திலேயே கொல்லப்பட்டனர். குகன், வாசு போன்ற புலிகளது முக்கிய உறுப்பினர்களும் இதில் அடங்குவர்.

அதேநேரம் இந்த குண்டுவெடிப்பு சம்பவம் காரணமாக அருகில் வீடுகளில் இருந்த அப்பாவி பொதுமக்கள் 40 பேரும் கொல்லப்பட்டனர்.

இதன்பின்னர் மார்ச் மாதத்தில், புலிகளின் முக்கியத்தலைவர்களுள் ஒருவராகத் திகழ்ந்த கிட்டுவை இலக்கு வைத்து பயங்கர குண்டுத்தாக்குதல் ஒன்று மேற்கொள்ளப்பட்டது.

பிரபாகரன் இந்தியாவில் இருந்த கால கட்டத்தில் யாழ்ப்பாணத்திற்குப் பொறுப்பாக கிட்டு தலைமையேற்று செயற்பட்டிருந்தமை குறிப்பிடத்தக்கதாகும்.

அக்காலகட்டத்தில் விஜயகுமாரணதுங்க (பிரபல நடிகர், இலங்கை மக்கள் கட்சியின் ஸ்தாபகர், தலைவர் மற்றும் முன்னாள் ஜனாதிபதி சந்திரிக்காவின் கணவர்) வின்சன்ட் பெரேரா (முன்னாள் அமைச்சர்) பாதர் யொஹான் தேவானந்த போன்றவர்களுடன் கிட்டு நெருக்கமான தொடர்புகளை வைத்திருந்தார். இதனால் கிட்டுவும் கிட்டுவுக்கு அடுத்த நிலையில் இருந்த ரஹீமும் தென்பகுதி மக்களிடையே பிரபலம் பெற்றிருந்தனர்.

அத்துடன் சமாதானப் பேச்சுவார்த்தைகள் குறித்தும் இவர்களிடையே ஓரளவு அக்கறை இருந்ததாகவும் தென்பட்டிருந்தது.

1987 ம் வருடம் மார்ச் மாதம் 31 ம் திகதி கிட்டு தனது மெய்ப்பாதுகாப்பாளர்களுடன் மிட்சுபிஸி லான்ஸர் வண்டியில் யாழ்ப்பாணம், இரண்டாம் குறுக்குத் தெரு ஊடாக பயணித்துக் கொண்டிருந்தார்.

வாகனம் ஒரு வளைவுக்கு அருகில் சென்று கொண்டிருந்த போது வாகனத்தின் மீது துப்பாக்கிப் பிரயோகம் மேற்கொள்ளப்பட்டது.

அத்துடன், கிட்டுவை இலக்கு வைத்து குண்டுத்தாக்குதலும் நடத்தப்பட்டது. குண்டு வெடித்து அந்த இடத்திலேயே கிட்டுவின் வலதுகால் பலத்த காயத்திற்குள்ளானது. இதனால் அவரது வலதுகால் முழங்காலுக்கு கீழ் அகற்ற வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டது.

இச்சம்பவத்துடன் தொடர்புடையவர்கள் எனக் கூறப்பட்டு புலிகளால் கைது செய்யப்பட்டிருந்த சுமார் 70பேர் பின்னர் புலிகளால் கொல்லப்பட்டனர்.

கிட்டுவுக்கு நெருக்கமாக இருந்த அருணா என்பவரே இத்தாக்குதலை மேற்கொண்டிருந்தார்.

கிட்டுவை இலக்கு வைத்து மேற்கொள்ளப்பட்ட இத்தாக்குதல் தொடர்பில் இலங்கை அரசு பொறுப்பேற்க வேண்டும் எனப் புலிகள் கூறியிருந்தனர். எனினும் இது புலிகள் இயக்கத்தின் உள் விளையாட்டு என்பதை பலர் அப்போதே அறிந்திருந்தனர்.

இவ்வாறானதொரு பின்னணியில்தான் ஏப்ரல் மாதம் பிறந்தது. இம் மாதத்தில் யுத்த நிறுத்தமொன்றை ஏற்படுத்துவது அரசின் நோக்கமாக இருந்தது.

இலங்கைத் தொழிலாளர் காங்கிரஸின் தலைவர் அமைச்சர் சௌமியமூர்த்தி தொண்டமானும் யுத்த நிறுத்தம் தேவை என வலியுறுத்தியிருந்தார்.

இதனடிப்படையில் ஏப்ரல் மாதம் 11ம் திகதி முதல் 19 ம் திகதி வரை அரசு யுத்த நிறுத்தத்தை பிரகடனப்படுத்தியிருந்தது.

இந்த யுத்தநிறுத்தக் காலத்தைப் பயன்படுத்தியே புலிகள் மேற்படி ஹபரன – கிதுல் பகுதி தாக்குதலை மேற்கொண்டிருந்தனர்.


இப்னு அசூமத்

-வெளிச்சம்-

Read more...